Forleikur:Í endaðan febrúar 1978 var komið að viðskilum Adam Claytons og írsks menntakerfis! Hann hafði sést hlaupa um nakinn á göngum skólans og nú voru foreldrar hans teknir í viðtal og þeim gert góðlátlega grein fyrir því að sennilega hefði Adam nú "vaxið" frá því að verða menntamaður. Hann hætti því í Mount Temple en móðir hans var ákveðin í að láta elsta soninn ekki komast upp með það að liggja aðgerðalaus og setti því fram lista yfir ýmis verk sem hann varð að vinna á heimilinu og utan þess. Adam hafði enga kosti í stöðunni aðra en að hlýða, þar sem mamma hans var eina uppspretta fjármagns sem hann hafði. En af því að hann var "frjáls" undan skyldum skólans tók hann nú að sér hlutverk umboðsmanns fyrir The Hype, á meðan hinir héldu áfram námi. Hype hafði getið sér gott orð í norðurhluta Dublinar og í þeirra huga voru þeir klárir fyrir frekari afrek. Larry kom auga á auglýsingu í Evening Press þar sem auglýst var hæfileikakeppni fyrir nýjar hljómsveitir sem halda átti þann 18. mars í Limerick. Í verðlaun voru 500 pund og tækifæri til að komast að í áheyrn hjá CBS útgáfufyrirtækinu. Til að æfa sig fyrir keppnina ákváðu strákarnir að nokkur "gigg" í bænum væru ákjósanleg, og Adam var sjálfkjörinn í að koma þeim að. Með strætópassann í farteskinu og pening fyrir nokkrum mikilvægum kaffibollum fór nú Adam umboðsmaður í víking til miðborgarinnar til að leggja línurnar fyrir Hype!
Árið 1978 var efnahagur Írlands á hraðri leið til hins betra og það smitaðist einnig inn í tónlistarheiminn. Með tilkomu Bob Geldofs í Boomtown Rats ásamt Phil Lynotts í Thin Lizzy varð styttra á milli London og Dublinar í tónlistarlegum skilningi. Með velgengni Boomtown Rats og Thin Lizzy á Top of the Pops varð ungum Dublinarbúum skyndilega ljóst að það var ekki eins fráleitt að slá í gegn og virst hafði. Þetta höfðu Bono, Edge, Larry og Adam gert sér fyllilega grein fyrir. Það hafði myndast tómarúm í Dublin eftir Rats og Lizzy þegar þeir slógu í gegn í London og það varð að fylla. Nógir voru um hituna því allstaðar voru bílskúrsbönd sem gerðu tilkall. Í þessari baráttu var ekkert heilagt en aðeins voru nokkrir staðir til að spila á sem skiptu máli; The Baggott Inn, McGonagles, Moran´s Hotel og Project Art Center. Ýmis meðul voru notuð til að koma sínu bandi að og þóttu flest runnin undan rifjum Bob Geldofs! T.d. að hringja í staðarhaldarann á Baggott og látast vera samkeppnisbandið, tilkynna veikindi og að því miður gætu þeir ekki spilað kvöldið eftir. Síðan var bara að droppa inn klukkutíma seinna og þá var öruggt að spurt var hvort ekki væri möguleiki að þitt band gæti spilað kvöldið. Og jú, það var auðvitað möguleiki!! Síðan þegar kvöldið rann upp og bæði böndin mættu á svæðið var ringulreiðin sem þá skapaðist nær örugglega þér í hag! Önnur leið var að hringja og látast vera fulltrúi einhvers plötufyrirtækis í Englandi og segjast vera að koma að kíkja á nýja hæfileika og þeir vildu einmitt fá að sjá þitt band. Þar með var öruggt að staðarhaldarinn vildi örugglega vera partur af því að kynna hugsanlegar stjörnur! Þegar enginn mætti svo frá plötufyrirtækinu var auðvelt að útskýra hversu litla virðingu þessir stóru kallar bæru fyrir smáfuglunum! Nú svo voru til frumstæðari aðferðir eins og að hella bjórkollu yfir magnarana hjá samkeppnisaðilanum eða valda usla í áheyrendahópnum! Sennilega voru þessar aðferðir meira í orði en á borði en þær lýstu vel þeirri stemningu sem einkenndi írska rokk- og pönkheiminn. Allsstaðar var verið að keppast um giggin og verið að tala um hina og þessa samninga, því það var jú það sem skipti máli, að ná í samning. Plötusamningur var útgönguleiðin og vegurinn til frægðar, frama og ríkidæmis. Eftir að Rats og Lizzy sönnuðu að það væri hægt, titraði Dublin um tíma af samningaskjálfta. Allar hljómsveitir áttu annað hvort að vera komnar á samning, við það að komast á samning eða nýbúnar að hafna einum sem var ekki "alveg réttur". En þjóðarsálin bauð ekki upp á aðstæður til að mikið yrði úr hlutunum. Opinberlega var rokk og pönk tabú á Írlandi og sem slíkt var það sniðgengið. Írska ríkisútvarpið spilaði það ekki og til að njóta þess varðstu að stilla inn á BBC eða Radio Luxemburg. Blöðin minntust ekki á rokkið nema til að sýna sem dæmi um spillta æsku og slæm áhrif. Til að fá lesefni voru Musical Express og Melody Maker eina uppsprettan. En engu að síður var sáralítið minnst á írska rokkið í þessum blöðum né fengu írsk bönd spilun á stóru útvarpsstöðvunum. Rokkútgerðin á Írlandi var því einmanalegt og vanþakklátt starf. Það vantaði grunninn, vettvang fyrir unga fólkið til að fá að heyra og sjá og ýta undir framgang hljómsveitanna. Allar götur frá Bítlunum, Stones og Dylan, gegnum hippatímabilið og súpergrúppurnar og til Bowie, Rod Stewart og Elton John, voru þeir Írar sem voguðu sér að reyna að líkjast þeim, sniðgengnir og í versta falli litnir hornauga. En með vaxandi velgengni gerðist svolítið merkilegt. Fyrsta alvöru írska tónlistartímaritið, Hot Press, hóf göngu sína haustið 1977 og á sama tíma byrjaði villtur gaur sem kallaði sig "The Captain" að senda út sjóræningjaútvarpsstöð, Radio Dublin. Þetta var auðvitað með öllu ólöglegt og það endaði með því að hann fékk heimsókn frá lögreglunni og fjölmiðlum. Næsta dag var hann forsíðufréttin og þá um kvöldið var tryggt að allir voru með stillt á Radio Dublin. Þar með stækkaði heimurinn hjá írskum ungmennum til muna og mánuði seinna voru sjóræningjaútvarpsstöðvar á öllum bylgjulengdum!
Það voru bræðurnir Niall og Dermot Stokes sem stofnuðu Hot Press. Þeir höfðu áður gefið út annað blað til skamms tíma sem kallaðist Scene en vegna ósættis við útgáfufyrirtækið sem studdi þá fóru þeir út í eigin útgáfu. Með þeim af Scene fór Bill Graham sem var einlægur áhugamaður um rokk og pönk og hann skrifaði margar góðar greinar í Hot Press. Þar var bransinn tekinn alvarlega og fjallað um tónleika og plötur og hverjir voru að gera hvað. Þar með urðu líka til "local" rokkstjörnur því nú höfðu ungmenni greiðan aðgang að lesefni. Bill Graham varð fyrsti rokkskríbent Írlands. Sá sem tók við á Scene varð ekki minni áhrifavaldur. Það var Dave nokkur Fanning sem síðar varð, fyrir tilhlutan "The Captain", dolfallinn af útvarpinu og varð vinsælasti útvarpsmaðurinn á Írlandi þegar hann byrjaði á útvarpsstöðinni Big D, fagmannlegustu sjóræningjastöðinni. Þar spilaði hann enska, ameríska og írska músík og fékk írskar hljómsveitir í viðtöl og spjall, ásamt því að spila demo plöturnar þeirra. Í þessum suðupotti var Adam önnum kafinn við að bæta fólki eins og Bill Graham, Dave Fanning og fleirum á contactlistann sinn. Áður en hann fór í strætóinn niður í bæ tók hann upp símann og hringdi nokkur símtöl sem voru auðvitað hluti af hernaðaráætluninni. Þau byrjuðu vanalega eitthvað á þessa leið: "Hæ, ég heiti Adam Clayton og er bassaleikari í nýrri hljómsveit sem heitir The Hype. Við erum bara nýbyrjaðir og mér datt í hug hvort þú gætir gefið góð ráð?" Tilgangurinn var auðvitað bæði að fá einhver ráð en ekki síður að bera út orð fyrir hljómsveitina. Gerry Cott, gítarleikari Boomtown Rats, var einn af þeim sem voru á listanum hjá Adam en símanúmerið heima hjá honum var vandamálið. Adam þekkti gaur sem þekkti systur Gerry, en þegar hann innti hann eftir símanúmerinu hennar var ekki við komandi að fá það uppgefið. Þegar Boomtown Rats komu að spila í Dublin náði Adam að krækja sér í tvo miða og í skiptum fyrir þá fékk hann símanúmerið dýrmæta uppgefið. Þegar hann hringdi sagðist hann vera frá CBS útgáfunni í London og hann þyrfti nauðsynlega að ná á Gerry, hafði heyrt að hann væri í mat þarna! "Hann er nú ekki við sem stendur, hefurðu prófað heima hjá honum?" svaraði systirin. "Ja, ég er nú ekki með númerið hans við hendina" svaraði Adam um hæl, "bíddu aðeins" var svarið og næsta dag fékk Gerry að vita allt um The Hype! Adam færði Bono, Larry og Edge fréttirnar um að hann hefði verið að tala við Gerry úr Rats og hann hefði sagt hitt og þetta og óskað þeim góðs gengis. Jæja, þessi viðleytni var allavega góð fyrir móralinn! Það gekk illa að fá eitthvað að gera þrátt fyrir þrautsegju Adams. Hann þræddi tónleikastaðina og náði vissulega að spjalla og pæla, hann var jú kurteis og kom vel fyrir. The Project var heitur staður sem var allt í einu, kaffihús, bar og listagallery, ásamt rokktónleikum endrum og sinnum. Þar kynntist hann Caragh Coote en hún var í forsvari fyrir því að bóka böndin á tónleika. Þau urðu vinir og hún hafði samúð með þessum unga manni sem aldrei hafði efni á að kaupa sér annan kaffibolla. Hann sagði henni frá hljómsveitinni og falaðist eftir að fá að bóka þá. "Sjáðu til", sagði Adam, "við erum að fara að taka þátt í hæfileikakeppni í Limerick, daginn eftir St.Patrick´s Day, og það myndi mikið hjálpa ef þeir fengju að spila eitthvað áður". Hún ætlaði að athuga málið en talaði um að hún væri að fara á tónleika með Thin Lizzy sem gestur Phil Lynotts, sem hún þekkti frá árum áður. Adam vildi undir eins fá númerið hans en hann gisti víst aðeins orðið á hótelum núorðið. "Nú, hvaða hóteli?" "Clarence", svaraði Caragh! Morguninn eftir dró Adam djúpt andann og hringdi á Clarence hótelið og bað um að fá að tala við Phil Lynott. "Hi, I´m Adam Clayton...." Ráðleggingar Phils voru ekki sem verstar miðað við aðstæður, hann tjáði Adam að Hype þyrfti að gera demo plötu og senda hana til allra plötuútgefenda í London, og fá sér umboðsmann! Enn snéri Adam til strákanna og tjáði þeim að hann hefði verið að spjalla við Phil Lynott úr Thin Lizzy. Nú var Bono orðinn óþolinmóður og spenna var farin að myndast á milli söngvarans og umboðsmanns/bassaleikarans! Adam talaði og talaði við hina og þessa en The Hype fékk engin gigg. Adam fór nú til Caragh og lagði spilin á borðið, hann þyrfti nauðsynlega á þessu tækifæri að halda. Hún féllst á bón hans og bókaði The Hype um kvöldið á St. Patrick´s Day.
Einn af þeim sem fékk hringingu frá Adam var Steve Rapid söngvari í hljómsveitinni The Radiators. Hann vann við auglýsingagerð og þótti sem slíkur afar snjall. Þeir töluðu um bransann og Adam spurði allra spurninganna en virtist vera með áhyggjur af nafni sveitarinnar, The Hype. Steve var honum sammála, nafnið var ekki nægilega töff og leyndardómsfullt og lýsti jafnvel óvirðingu fyrir rokkbransanum. Steve hugsaði málið í nokkra daga en kom svo upp með nafnið U2 og það hringdi einhverjum bjöllum hjá Adam. U2, eitthvað að gera með njósnir er það ekki, sagði Adam. Steve játti því, það hafði verið njósnaflugvél með þessu nafni og kafbátur og jafnvel vinsæl rafhlöðutegund! U2 hafði líka órætt innihald, "you too" eða jafnvel "you two". Adam var hrifinn af þessu. Þegar hann bar þetta undir hina meðlimina voru þeir ekki eins hrifnir. Sérstaklega Bono sem var efins um U2 og alla "mikilvægu tengiliðina" hans Adams. En Adam stóð fastur á sínu og þeir komust að málamiðlun. Á næsta giggi komu þeir fram sem Hype í fyrri hluta settsins þar sem Dick bróðir Edge spilaði með þeim á gítar en seinni hlutann komu þeir fram fjórir undir nafninu U2 í fyrsta skiptið. Og svo rann hæfileikakeppnin upp. The Village fór í breiðfylkingu þangað og það fyrsta sem Adam gerði þegar þeir mættu var að breyta nafni sveitarinnar úr The Hype í U2. Þarna voru yfir þrjátíu atriði á dagskrá og skyldu sex komast áfram í úrslit seinna um kvöldið. Þeir tóku eftir því að allar hljómsveitirnar notuðu hljóðnemana til að magna upp gítara og raddir. U2 ákvað að nota þá til að magna bassatrommuna og sneriltrommuna til að fá hærra sánd. Eftir því sem á leið tóku dómararnir eftir því að það voru í raun aðeins U2 og ein önnur hljómsveit, The East Coast Angels, sem sýndu einhverja takta. Þegar uppi var staðið var það "attitude" sem vann keppnina. Þrátt fyrir að rödd Bonos væri hás eftir giggið kvöldið áður var það ákefðin og einlægnin sem vann þetta kvöld. U2 fór heim með 500 pundin og loforð um demo hjá CBS! Að minnsta kosti fóru þeir heim með miklar væntingar og tékkinn var settur í geymslu hjá föður Adams sem hafði mætt til að rétta hjálparhönd.
Í krafti velgengninnar í Limerick útvegaði Adam þeim upphitunargigg á McGonagles. Á McGonagles var að taka við nýr yfirmaður, Terry nokkur O´Neill. Hann hafði verið kringum rokkið í Dublin til margra ára og þekkti bransann út og inn. Verið var að sýna honum staðinn og á sviðinu voru U2 að spila. Terry líkaði ákefðin og ferskleikinn sem kom þaðan. Hann varð líka hissa á hversu ungir þeir voru. Eftir giggið bönkuðu U2 félagarnir uppá hjá Terry til að fá launin sín. "Hversu mikið viljið þið" spurði Terry. Félagarnir litu hver á annan í leit að vísbendingu en Adam tók af skarið og bað um að fá að fara fram fyrir með strákunum til að ræða kröfurnar. Þeir snéru til baka nokkrum augnablikum síðar og fóru fram á 7 pund við Terry. Hann brosti góðlátlega og svaraði: "25 pund hver, allir fá 25 pund fyrir fyrsta skiptið!" Það voru hálf vandræðalegir unglingar sem gengu út af skrifstofunni á McGonagles þetta kvöld. Þetta atvik gerði þeim eitt mikilvægt atriði afar ljóst; þeir yrðu að fá sér umboðsmann. Eftir velgengnina og umræður eftir Limerick höfðu U2 meðlimir komist að nokkrum mikilvægum staðreyndum og ákvörðunum. Þeir ætluðu að nota eigin efni til að nota á demo upptökunni hjá CBS. Þeir ætluðu að hafa samband við Bill Graham hjá Hot Press og reyna að fá smá umfjöllun og jafnvel birta mynd af sér. Þeir vissu að það var umfjöllunin sem reddaði giggunum en ekki öfugt. Dave Fanning hjá Big D var líka inn í planinu. Þeir yrðu líka að ná sjálfir stjórn á upptökuferlinu og láta ekki mana sig út í að gefa út það fyrsta sem þeim dytti í hug. Mikilvægasta ákvörðununin sem þeir tóku samt á þessum tíma var að vinna enn harðar að því að búa til sín eigin lög og sitt eigið sánd! Bráðlega leið að því að Larry, Bono og Edge skyldu útskrifast úr Mount Temple og þar með myndu þeir missa æfingahúsnæðið sitt. Leið Larrys lá í vinnu um sumarið, Framtíð Edge var í tækniháskóla og Bono skyldi fara í UCD ef Bobby fengi einhverju ráðið. Það var að duga eða drepast fyrir U2. Adam hringdi í Bill Graham og bauð honum að koma á æfingu hjá þeim einn laugardagseftirmiðdag. Hugmyndin var að spjalla svo eftir æfingu og fá ráðleggingar. Graham sló til. Bill Graham var 27 ára og einlægur áhugamaður um fólk og tónlist. Hann hafði trú á að einhversstaðar þarna úti væri sál í rokkinu sem biði uppgötvunar. Þegar hann hlustaði á U2 þennan laugardag varð hann dálítið ókyrr. Þeir voru ungir og hressir og öðruvísi en flest böndin í bænum. En tónlistarlega áttu þeir langt í land. Þeim var samt full alvara með því sem þeir voru að gera og voru spennandi. Eftir æfinguna fóru þeir á veitingastað til að spjalla og pæla og The Village var með í för. Þeir vildu vita allt um plötusamninga, tónleika, peninga og önnur bönd. Þeir lýstu fákunnáttu sinni á opinskáan hátt en jafnframt ákveðni sinni í að slá í gegn og láta U2 ganga upp. Bill sagði þeim nokkrar sögur af hljómsveitum sem gerðu samning upp á hálfa milljón punda og sátu svo uppi í skuldafeni; kæmu fram með einn smell og plötufyrirtækin færu að reikna. Svona mikið fyrir kynningu á laginu, svona mikið fyrir stúdíótíma fyrir næstu plötu. Gleymið þið þessu sagði Bill, þið eruð ungir, takið ykkur tíma til að þroskast sem tónlistarmenn og bíðið þangað til þið getið sjálfir stjórnað aðstæðum við upptökur. Bill sá að strákarnir hlustuðu með athygli. Alltof mörg bönd þóttust vita þetta allt og enduðu svo uppi gjaldþrota skömmu seinna. Alltof margir voru í bransanum í von um skjótan frama, vín og villtar meyjar. Alltof margir voru ekki tilbúnir til að vinna í tónlist sinni. En þessir strákar höfðu önnur áhrif á Bill. Hann skildi við þá þennan laugardagseftirmiðdag með því að gefa þeim eitt gott ráð mikilvægara en nokkuð annað: Náið ykkur í umboðsmann! Og nafnið sem hann gaf þeim var Paul McGuinnes.
Það tók blóð, svita og tár fyrir U2 að ná sér í umboðsmann. Adam hringdi strax í Paul McGuinnes eftir fundinn með Bill Graham en Paul var tregur í taumi. Hann hafði ennþá lausa enda til að ganga frá með hljómsveit að nafni Spud og var í viðræðum við efnilegt söngvaskáld frá Ameríku, Tom Moore. Hann sagðist vera til í að skoða þá við tækifæri þótt hann væri ekki sérstaklega hrifin af nýbylgjurokkinu sem þá var við lýði. En hann var samt í leit að ungum og efnilegum strákum sem væru tilbúnir að tileinka líf sitt tónlistinni og væru ekki í leit að skjótum frama og stuði sem myndi svo brenna upp í ólifnaði. Þetta var í maí 1978 og skólaárið var að enda hjá Bono, Larry og Edge. Adam var nú orðinn "full time" músikant/umboðsmaður og hafði látið prenta lítil nafnspjöld sem á stóð: Adam Clayton, bassaleikari, U2. Allir sem voru viðriðnir bransann áttu Adam Clayton nafnspjald. Hausverkurinn var hins vegar hvar hann hafði fengið þau prentuð, því hann var alltaf blankur! En Adam var klókur og hafði sínar aðferðir. Í hans huga var það Rokk og ról eða ekkert. Edge var í klípu. Hann átti að byrja í framhaldsnámi í Kevin Street Technical College um haustið nema eitthvað færi að gerast með hljómsveitina, ráðning á umboðsmanni og/eða plötusamningur. Edge þurfti eitthvað bitastætt til að sýna foreldrum sínum ef þau ættu mögulega að leyfa honum að verða tónlistarmaður að atvinnu. Edge hafði líka nýlega kynnst stúlku, tilvonandi eiginkonu sinni, Aislinn O’Sullivan sem var afar falleg og opinská stúlka og gott mótvægi við hinn hlédræga Edge. Þau höfðu fyrst kynnst á U2 tónleikum en það liðu vikur þangað til Edge hafði hugrekki til að láta hlutina fara að gerast. Bobby Hewson hafði áhyggjur af Bono. Sonurinn var að heiman nánast allan sólarhringinn með The Village. Í huga Bobbys var Pod ágætur og hinn ungi Murphy virtist í lagi. En Fionán, eða Gavin eins og hann kallaði sig og einnig Derek Rowen eða "Guggi" voru ekki í hávegum hjá Bobby. Einn daginn birtust þeir að spyrja eftir Paul, eða Bono eins og þeir kölluðu hann núna. Gavin var málaður um augun og Guggi var á háhæluðum skóm! Bobby gat varla haldið aftur af sér. Framhaldsskólahugmyndin virtist vera fokin út í veður og vind. Sonur hans vildi verða tónlistarmaður að atvinnu og sagðist vera byrjaður að semja lög þótt hann gæti ekki sungið þótt hann ætti líf sitt að leysa!! Bobby hafði útvegað viðtal fyrir Bono hjá tryggingafyrirtæki en Bono lét ekki sjá sig. Bobby ákvað því að hann ætlaði ekki að styðja við eitthvað pönkband, Bono skyldi ekki fá neina peninga frá sér. Hann hafði lánað honum 25 pund ári áður til að fara í brúðkaup vinar síns í Cork. Þegar Bono kom til baka sagði hann föður sínum að hann hefði lent í mikilli lukku. Einhver í brúðkaupinu hafði bent honum á veðhlaupahest og hann hafði slegið til og lagt 10 pund undir og unnið 14 á móti einum. Og hvað gerðirðu við peningana, spurði Bobby. "Nú ég gaf brúðgumanum þá!" svaraði Bono. Bono var í eigin heimi fannst föður hans. Bobby vissi eitt og annað um tónlist og sá að Paul ætti langan veg ófarinn áður en nokkur mundi vilja borga fyrir að fá að heyra hann syngja. En það var engu tauti við Bono komandi. Larry var að íhuga sína möguleikana á að hætta í skóla eftir önnina og fara að vinna eða halda áfram og útskrifast. Hugmyndin um að gerast fullgildur meðlimur í U2 var ekki alveg að gera sig hjá honum. Hann vildi öryggi og pund í vasann, tækifæri til að koma sér vel fyrir í heiminum. Cecilia systir hans hafði útvegað honum vinnu sem sendill hjá Seiscom Delta, olíufyrirtæki þar sem hún var bókhaldari. Larry fílaði strákana og bandið en var ekki viss um hvert þetta allt stefndi hjá þeim. Hann vissi að hann var langbesti hljóðfæraleikarinn í bandinu og hann var enn að "bíða" eftir hinum. Hann vissi líka að það voru mörg bönd þarna úti sem litu hýru auga til hans. Það voru eldri og reyndari hljómsveitir sem höfðu reynt og reynt og ekki orðið ágengt á Top of the pops frekar en U2. Tónleikarnir sem strákarnir höfðu fengið undanfarna mánuði voru virkilegar framfarir fyrir hina, en fyrir Larry sem hafði komið fram síðan hann var polli var tilfinningin ekki sú sama, hann fann fyrir vonbrigðunum. Tvö tilvik umfram önnur höfðu haft mikið að segja í þessu tilliti. Þeir höfðu verið bókaðir sem upphitunarband á McGonagles nokkrum vikum áður en þegar Adam og Edge hringdu til að staðfesta giggið sagði Terry O’Neill að því miður væri hann búinn að bóka annað band, The Boy Scoutz, sem var stelpnarokkband! Í annað skipti voru þeir að spila í Howth og Bono var að tjá sig á sinn hátt við áheyrendur. Tvær stelpur voru að reyna að dansa fyrir framan sviðið og virtust ekki taka eftir Bono, sem vildi alltaf reyna að vera í snertingu við alla í hópnum. Inn á milli laga talaði hann við aðra stelpuna: "Hvað heitirðu?" spurði hann. Hún roðnaði og vissi ekki hvernig hún ætti að bregðast við hljóðnemanum sem nú var framan í henni. En vinkonu hennar varð ekki orðavant og galaði í hljóðnemann: "Drullastu í burtu auli og reyndu að halda áfram með fjandans tónlistina, hver heldurðu annars að þú sért, David Bowie eða?!" Allir sem heyrðu þetta glottu en Bono hrökklaðist til baka inn í skuggann, vængbrotinn!
Lesa meira um samninginn við Paul McGuinnes, fyrstu Demoupptökurnar og þegar U2 þróast!
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Janúar 2007, Gauti Hauksson. Ég nota ®Dreamweaver, ®Fireworks og ®Microsoft Access í vefinn og ég mæli með 
e-mail: gautih[hjá]hotmail.com