Paul David Hewson - BONO

U2:

Þann 6. maí 1960 var bandarísk njósnaflugvél sem gekk undir nafninu U2 skotin niður yfir Sovétríkjunum og flugmaður hennar, Gary Powers, var leiddur fram fyrir alþjóðapressuna af þarlendum yfirvöldum. Hann var þar með orðinn peð í atskák stórveldanna austan- og vestanhafs í miðju kalda stríðinu. U2 vélarnar voru á þessum tíma fullkomnustu njósnaflugvélar í heimi og þær áttu m.a. þátt í að komast að áformum Sovétmanna um að koma kjarnorkuvopnum fyrir á Kúbu tveimur árum seinna, en einmitt í þeirri deilu hafði mannkynið sennilega aldrei fyrr (og vonandi síðar) komist jafn nærri útrýmingu af völdum gereyðingarvopna.

Rotunda:

Fjórum dögum seinna eftir "U2 atvikið" eða þann 10. maí fæddist Paul David Hewson á Rotunda sjúkrahúsinu í Dublin, sonur hjónanna Bobby og Irisar Hewson. Þau áttu einn son fyrir, Norman sem var þá sjö ára. Bobby og Iris voru innfæddir Dublinarbúar en höfðu þó sínar föstu skoðanir á málefnum sem lengi hafa þjakað írska þjóðarsál, málefni N-Írlands. Segja má að flestir Dublinarbúar á þessum tíma hafi verið sameiningarsinnar í hjarta þó að fæstir hafi viljað, eins og Bobby orðaði það, skjóta nokkurn til að stuðla að sameiningu. Þetta var ekki einföld staða til að vera í, að þurfa að horfa upp á ofbeldi og ofsóknir Breta gegnum aldirnar en vera jafnframt samofinn breskri menningu, hlusta á BBC, lesa breskar bækur og njóta annarar breskrar menningar. Um allt Írland hafði gelískan og kaþólska trúin haldið á lofti írskri menningarhefð og arfleigð. Í Dublin var því á vissan hátt hagað öðruvísi, borgarbúar höfðu lifað af í gegnum tíðina með því að tileinka sér hætti og menningu sem að sótti, hvort sem það voru Víkingar, Húgenottar eða Bretar. Aðalmálið fyrir dæmigerðan Dublinarbúa var að fá góða vinnu og eignast gott heimili fyrir fjölskylduna. Engu að síður mátti heyra og má jafnvel heyra enn, sungna ættjarðarsöngva á síðkvöldum á bjórkrám borgarinnar.

Efst á síðu

Bobby og Iris:

Bobby fékk vinnu á pósthúsinu þar sem faðir hans hafði einnig unnið. Hann var opinskár og mikil félagsvera, yfirleitt fyrstur út á dansgólfið þegar farið var á ball með félugunum. Hann unni tónlist, sérstaklega klassískum aríusöng, hafði gaman af bíómyndum og dreymdi um að eiga sér kannski innihaldsríkara líf heldur en lífið á pósthúsinu hafði upp á að bjóða. Þessar kenndir spruttu eins og í tilviki föður hans af því að honum fannst hann hafa meira að bjóða og segja heldur en daglegt amstur bar með sér. Bobby var meðlimur í CYMS, félagsskap ungra kaþólikka sem var reyndar meira samkomugrundvöllur heldur en trúarleg stofnun, og á samkomu einni hjá CYMS kynntist hann einmitt í fyrsta skipti Irisi. Þau rugluðu reitum og dönsuðu og fljótlega felldu þau hugi saman, þá nítján ára gömul. En það var eitt óveðursský sem hékk yfir og það var ekki líklegt til að fjúka í burtu; Bobby var kaþólskur en Iris mótmælandi. Þau langaði til að giftast en á tímum De Valeras taldi írska þjóðin um þrjár milljónir og þar af aðeins 125.000 mótmælendur. Hjónaband milli þessara trúarhópa var nánast óhugsandi og jafnvel hneykslanlegt. Kaþólsk gildi voru bundin í stjórnarskrá árið 1937 þar sem skilnaður var ólöglegur og hlutir eins og getnaðarvarnir og fóstureyðingar bannaðar og fyrirlitnar. Slíkt var hins vegar tengt við mótmælendatrú ásamt tengslum við kúgarana frá Bretlandi. Engu skipti þó að margir af bestu sonum Írlands, t.d. Yeats og Edmund Burke, væru mótmælendur, kaþólskir hættir og kirkja var það "eina rétta" í stjórnartíð De Valera. Ósýnileg gjá var á milli þessara trúarheima þótt fólk lifði engu að síður í sátt og samlyndi að mestu. "Mótmælendahverfi" voru þó t.d. í Malahide og Dundrum og atvinnurekendur kenndir við mótmælendur eins og Guinness og Premier Dairies. Fyrirkomulag samfélagsins var þannig að nokkuð tryggt var að blönduð hjónabönd eins og Bobby og Iris dreymdi um voru afar sjaldgæf. Kaþólikkar og mótmælendur höfðu auk kirkjanna, aðskilið skólakerfi. Mótmælendur gengu í Trinity College en kaþólikkar í University College. En allir töluðu sama tungumálið, versluðu í sömu búðunum, lásu sömu dagblöðin og sóttu sömu vinnustaðina. Og börn og unglingar lásu sömu teiknimyndasögurnar og hlustuðu á sömu tónlistina, en ókleyfur múr trúarskoðana stóð engu að síður á milli. Í norðurhluta landsins stóð hins vegar yfir blóðug barátta milli þessara hópa um tilveru sína. Bobby og Iris stóðu nú frammi fyrir áleitnum spurningum varðandi ætlun sína að giftast. Þær spurningar komu ekki frá Guði sjálfum heldur fulltrúum hans á jörðu. Ýmsar hindranir í reglum kaþólsku kirkjunnar gerðu blandað hjónaband erfitt í framkvæmd. Í fyrsta lagi var kaþólska aðilanum ráðlagt að reyna að fá makann til að skipta um trúflokk og ef ekki þá voru alls kyns reglur í gildi, t.d. sú að skrifa undir plagg þess efnis að tilvonandi börn skyldu alin upp í kaþólskri trú. Og það þurfti samþykki páfans í Róm til að giftast mótmælenda. Til að bæta gráu ofan á svart var skylda að giftingin færi fram í kirkju þar sem engin blóm, kerti eða annað mætti vera til merkis um hátíð og kirkjan skyldi vera dimm til merkis um vanþóknun kaþólska biskupsins á athöfninni. Því meira sem Bobby hugsaði um vandræðin í kringum undirbúning giftingarinnar, því ákveðnari var hann að giftast Irisi í hennar eigin kirkju á sómasamlegan hátt. Í huga hans var brúðkaupsdagurinn dagur konunnar og hann ætlaði ekki að hafa neitt myrkur í brúðkaupi sínu og Irisar. Að giftast mótmælenda var eitt, en að gera það í kirkju mótmælenda var á þessum tíma mjög sérstakt og jafnvel ögrandi. Staðfesta Bobbys var því skýrt og skilyrðislaust merki um ást hans á Irisi. Brúðkaup þeirra fór fram í St. John the Baptist Church of Ireland þann 6. ágúst 1950 og seinna voru hjónakornin formlega blessuð af kaþólskum presti þannig að Bobby gat loks öðlast frið gagnvart sinni eigin kirkju. Norman fæddist tveimur árum seinna og Bobby og Iris gerðu samkomulag um að trúarlegt uppeldi barna sem þeim yrði auðið skyldi þannig háttað að drengir færu í kaþólska kirkju en stúlkur í mótmælendakirkju. En þegar Norman fæddist fannst Bobby að þar sem Iris bæri hitann og þungann af uppeldi Normans væri ekki hægt að slíta þau í sundur á grundvelli trúar svo að þannig fór að Norman fór til kirkju með móður sinni á meðan Bobby fór einn til messu.

Efst á síðu

10 Cedarwood Road:

Sex vikum eftir að Paul fæddist fluttist fjölskyldan í norðurhluta Dublinar, þar sem verið var að byggja upp ný hverfi, í hús við Cedarwood Road nr. 10. Þarna í byrjun 7. áratugarins var vaxandi hagsæld á Írlandi og raunar víðar í heiminum, fólk gat samsvarað sig betur við þjóðarleiðtoga heldur en áður og tækninni fleygði fram. Paul litli var óvært barn! Hann grét mestallan daginn og ró komst aðeins á nýja heimili Hewson fjölskyldunnar þegar hann lognaðist út af á kvöldin, örmagna eftir átök dagsins. Iris reyndi öll húsráðin sem til voru og bæði Ruth systir hennar og Onagh Byrne nágranni hennar réttu hjálparhönd. Norman sem nú var átta ára fór oft með Paul í göngutúr í kerru til að gefa Irisi smá hvíld. Iris var viss um að eitthvað væri að. Það gæti enginn grátið svona eingöngu fyrir athyglina! Þegar Paul var tveggja ára fór hún með hann til læknis til að fá einhver svör. Læknirinn gat ekki séð neitt athugavert við drenginn í fljótu bragði en ákvað að halda honum á sjúkrahúsinu í eina viku til eftirlits. Eftir vikuna voru góðu fréttirnar þær að Paul var heilbrigður og venjulegur eins og hvert annað barn, en "slæmu" fréttirnar voru þær að ekki væri líklegt að hnokkinn myndi hætta að vekja á sér athygli! Gráturinn vék þó að lokum fyrir talinu og Paul var forvitinn og dreymandi strákur, sífellt að spyrja og hnýsast, og virtist stundum vera í eigin heimi með dagdraumum sínum.

Efst á síðu

Glasnevin National School:

Skólaganga Pauls byrjaði í Glasnevin National School sem var grunnskóli mótmælenda. Paul og Iris ákváðu að líkt og með Norman skyldi Paul alast upp í siðum mótmælenda. Hefðu þau valið kaþólsku leiðina hefði hann farið í hverfisskóla kaþólikka í Ballymun hverfinu eins og flestir jafnaldrar hans. Af þessum völdum byrjaði hin írska aðskilnaðarstefna í trúmálum að grafa um sig hægt og rólega í vitund Pauls. Þú varst "proddy" (protestant) og þ.a.l. á einhvern hátt öðruvísi, jafnvel þó að þú byggir í næsta húsi. Þetta skipti Bobby og Iris engu máli, hjónaband þeirra var blandað svo að þau höfðu innsýn í báða heima. Onagh Byrne, besta vinkona Irisar var kaþólsk og þær töluðu aldrei um trúmál, hugsuðu eiginlega aldrei út í þau, og strákarnir þeirra léku sér saman alla daga. Paul dáði útiveruna. Hann var ekki fyrr kominn heim úr skólanum en hann var farinn út til vina sinna að kanna heiminn og síðan sást hann ekki meira fyrr en um kvöldmat. Iris var "bandamaður" hans á heimilinu því hann og Norman voru afar ólíkir. Auk átta ára aldursmunar áttu þeir ólík áhugamál, ólíka vini og ólíka skapgerð. Norman hlustaði á Bobby föður sinn en ekki Paul, eða a.m.k. meðtók hann ekki. Norman týndi ekki skólabókunum sínum og hann hafði hljótt meðan Bobby hlustaði á plöturnar sínar á kvöldin. Paul söng hins vegar með eða truflaði á einhvern annan hátt. Bobby var strangur faðir og vildi að sér væri hlítt. Bobby og Norman elskuðu báðir Paul, en hann gat verið óttalega pirrandi eftir langan vinnu- og skóladag en Iris studdi alltaf við bakið á honum í "baráttunni". Hún sá í honum innilegan, brothættan og elskulegan ungan mann og dáði þrá hans eftir ævintýrum og hvatningu. Ekki ósvipað og hún hafði séð í Bobby þegar þau kynntust. Á hverjum sunnudagsmorgni fór fjölskyldan til kirkju í sitthvoru lagi, Bobby skutlaði Irisi og drengjunum í St Canice´s Church of Ireland en fór sjálfur í St. Canice´s Catholic Church og beið síðan eftir þeim eftir messu. Paul fann sig ekki meðal mótmælenda, honum fannst þeir vera "fínni" heldur en hann upplifði sig og fjölskyldu sína. Honum leið sem kaþólikka meðal mótmælenda, óheflaðari og meira blátt áfram. Meðal kaþólskra leið honum samt svipað, vitandi það að skólinn og kirkjan skilgreindu hann öðruvísi og ólíkan hinum krökkunum í hverfinu. Sunnudagsmorgnar vöktu því spurningar í höfði Pauls: Hver er ég? Hverjum tilheyri ég? Paul var vinsæll meðal leikfélaganna og forvitinn um fólk eins og allt annað. Eirðarleysi hans leiddi þó af sér tilhneygingu til að flakka á milli vina og vinahópa. Þannig uppgötvaði hann Rowens fjölskylduna sem bjó í nágrenninu og tilheyrði Plymouth bræðralaginu, anga mótmælendatrúar þar sem túlkunin var einföld og bókstafleg. Bræðralagið byggði á bókstaflegri túlkun Biblíunnar og í írsku samhengi var því Rowensfjölskyldan nokkuð frábrugðin. Paul vingaðist við Derek Rowen og þeir fundu samleið í því að finnast þeir ekki alveg falla inn í það samfélag sem þeir bjuggu í. Að auki voru þeir samstíga í að finna sig ekki í t.d. fótbolta eins og flestir aðrir krakkar, en í staðinn eyddu þeir heilu dögunum í bílskúrnum hjá Paul við að mála og teikna myndir eða kanna nágrennið. Heimili Dereks varð annað heimili Pauls. Þar var alltaf einhver til að hlusta og til að tala við og faðir Dereks sem var mikill talsmaður Plymouth bræðralagsins eyddi miklum tíma í að útskýra fyrir Paul sínar trúarskoðanir og hvernig hann taldi stóru kirkjurnar hugsa meira um völd og veraldleg gæði heldur en orð Biblíunnar. Orð Guðs var skrifað í Biblíuna og þar var það aðgengilegt fyrir alla. Paul viðraði skoðanirnar heima en var sagt að fara upp til sín að læra! Í augum Bobbys og Norman, sem nú var farinn að vinna, var Paul ennþá krakkinn á heimilinu og Rowensfjölskyldan í þeirra augum nokkuð sér á parti.

Efst á síðu

St. Patrick´s Secondary School:

Ólíkt Bobby og Norman þá hafði Iris mikinn áhuga á Paul, hugsunum hans, væntingum og metnaði. Og hún skildi hann. Um sumarið 1971 horfðist Paul í augu við erfiða ákvörðun. Nú var hann búinn með grunnskólann í Glasnevin og leið hans lá nú í St. Patrick´s Secondary School. Hann langaði hins vegar að fara í skóla (high school) líkt og bróðir hans Norman hafði gert en Norman hafði unnið sér inn skólastyrk. Skólagjöldin voru of há fyrir Hewsonfjölskylduna auk þess sem High School hafði flutt lengra í burtu. St. Patrick´s var fullgóður skóli fyrir Paul að mati Bobbys og þar við sat. Paul hafði gengið vel í Glasnevin og endaði annar í sínum bekk. Hann var áhugasamur og hlýðinn þó hann væri óskipulagður. Eftir skóla söfnuðust krakkarnir saman í Griffith Park þar sem þau léku sér og hlustuðu á tónlist. Paul hékk með "músíkklíkunni" og naut þar góðs af því að eiga eldri bróður og geta hlustað á plöturnar hans. Flestir jafnaldrar hans voru í popptónlistinni en Paul gat af öryggi talað um "þyngri" músikanta eins og Jimi Hendrix, Keith Moon og Pete Townsend. Eldri strákarnir voru hrifnir! St. Patrick´s hafði ekkert að bjóða Paul. Hann hafði sett markið á High School og var því ekki hrifinn af fyrirkomulaginu í St. Patrick´s. Í fyrstu reyndi hann að láta það ganga, tók jafnvel þátt í íþróttum og var liðtækur á fótboltavellinum. Skákin átti hins vegar betur við hann og um tíma var hann upptekinn af henni, keppti fyrir Ballymun hverfið og endaði annar á Írlandsmóti í skák. Gallinn við skákina var einveran. Hann þurfti að ferðast einn í hinn enda borgarinnar og það aðskildi hann frá félugunum. Þótt velgengnin í skákinni gæfi honum aukið sjálfstraust var skákin og tíminn sem hún tók ekki svarið. Og St. Patrick´s var það ekki heldur. Í Glasnevin hafði hann verið "stór fiskur í lítilli tjörn" en í St. Patrick´s var hann Hewson. Hann byrjaði að missa úr tíma og fara í "könnunarleiðangra" á Grafton Street - Stephen´s Green svæðinu. Með því að skrópa og hanga í Griffith Park gat hann að nokkru leyti haldið í gamla vinahópinn og fortíðina. Í hans huga var St.Patrick´s ekki til. Líkami hans var þar en ekki hugur. Spænskukennarinn hans hafði sérstaka óbeit á honum og sniðgekk hann að mestu. Hún leit á verkefnin hans án þess að segja orð, strikaði eitthvað í þau og afhenti honum þau til baka án þess svo mikið að yrða eða líta á hann. Hún var vön að borða hádegismatinn sinn í nærliggjandi garði fjarri nemendum sínum og einn daginn elti Paul hana þangað og kastaði í hana hundaskít! Hann náðist við verknaðinn en var þó ekki rekinn úr skólanum. Hins vegar grétu skólayfirvöld það ekki þegar þeim var tilkynnt að Paul myndi ekki verða í nemendahópnum skólaárið 1972-3!

Efst á síðu

Breytingar:

Paul hafði heyrt um Mount Temple og Bobby hafði lesið um hann í blöðunum þar sem hann var áberandi um sumarið 1972. Mount Temple var fyrsti skólinn í Dublin þar sem engar takmarkanir giltu um trúarskoðanir eða stéttaskiptingu. Sem slíkur var hann róttækur, spennandi og í írsku samhengi, óvæntur. Hefðbundnir skólar lutu lögmálum trúarsannfæringar og mótuðu börnin eftir föstum reglum, en Mount Temple boðaði nýjar áherslur. Þar yrðu sérkenni útmáð, víggirðingar rifnar niður. Menntun yrði ofar á blaði en fastmótaðar, aldagamlar hefðir. Strákar og stelpur myndu sitja hlið við hlið, nemendur af öllum getustigum saman og af öllum stéttum. Og það sem mikilvægast var; mótmælendur og kaþólikkar hlið við hlið undir sama þaki. Í Mount Temple skildirðu alla fordóma eftir við innganginn. Bobby þurfti engar fleiri sannanir til að sjá að þetta væri rétti staðurinn fyrir hinn unga og rótlausa Paul Hewson. Frelsið og umburðarlyndið í Mount Temple höfðaði til Pauls en þó enn meira það tækifæri sem hann sá þarna til að byrja upp á nýtt. Í raun var hann afar sjálfstæður, vinsæll og hamingjusamur drengur og fjölskylda hans hafði það bara nokkuð gott. Það sem pirraði hann átti meira skylt við sálarlíf hans og ímyndunarafl heldur en veraldleg lífsgæði. Það var sú tilfinning að falla ekki inn í hópinn andlega. Hann var ekki kaþólskur eins og faðir hans en fannst hann ekki heldur hafa það fas sem birtist honum hjá fólki þegar hann fór til kirkju með móður sinni. Hann var í nokkurs konar tómarúmi trúarlega séð, mitt á milli kaþólsku- og mótmælendatrúar. Á uppeldisárum Pauls hafði Írland gengið í gegnum erfitt breytingarskeið þannig að þegar hann gekk til náms í Mount Temple um haustið 1972, var þjóðin í uppnámi. IRA var á ný komið upp á yfirborðið og áleitnar spurningar komu fram um þjóðernismál. Þrátt fyrir vilja góðra manna til að jafna óréttlæti sem kaþólikkar máttu þola á N-Írlandi urðu slíkar hugmyndir að engu í upphafi áttunda áratugar. Bæði kaþólikkar og mótmælendur og í raun þeir sem voru hvorugt voru nú óþyrmilega minnt á að N-Írland var í raun ríki mótmælenda. Baráttan fyrir mannréttindum tók á sig skuggalega og ofbeldisfulla mynd. Kröfugöngur kaþólikka fyrir mannréttindum voru barðar niður af lögreglu með ofbeldi og þeir reknir inn í hverfi sín í Belfast, Derry og Newry. Upp úr þessum jarðvegi spratt nú IRA á ný þegar hópar ungs fólks ofbauð ofbeldi mótmælenda og vildi berjast blóðugri baráttu fyrir réttindum sínum. Breski herinn var kallaður til sem sáttasemjari en þegar allt kom til alls varði hann aðeins óbreytt ástand, yfirvald mótmælenda. Óréttlætið og kúgunin hafði áhrif um alla eyjuna. Sáttavilji sjöunda áratugarins var nú gleymdur og grafinn og tími þeirra sem voru róttækari og minna umburðarlyndir var kominn á ný. Hatur á Englendingum, hermönnum þeirra, tungumáli, menningu og trú blossaði upp í írsku samfélagi. Fátt endurspeglaði þetta betur en skyndileg uppreisn gegn Englendingum í Dublin 1. febrúar 1971. Þá var breska sendiráðið við Merrion Square brennt til kaldra kola og þar voru ekki að verki IRA félagar heldur nokkur þúsund almennir Dublinarbúar reknir áfram af hatri vegna manndrápsins daginn áður, 31. janúar. Þann dag réðst fallhlífahersveit breska hersins með skothríð gegn mótmælagöngu kaþólikka sem var farin til marks um að ár var liðið síðan leyft var að fangelsa án dóms og laga. Reglugerð sú leiddi til þess að hundruðir saklausra lentu í fangelsi af völdum "öryggissveita." Þennan dag, blóðuga sunnudaginn, dóu þrettán manns, flestir þeirra saklausir. Gapandi sár haturs og ofbeldis var opið á ný í þjóðarsálinni og eitraði hug og hjörtu. Bruni sendiráðsins var þó frávik sem hafði lítil áhrif á Lýðveldið Írland. Víðast hvar hélt fólk áfram að lesa bresk dagblöð og horfa á BBC og dansa við David Bowie og Jagger. Ef það að hatast út í allt enskt var það að vera írskur þá var þjóðin í gríðarlegri tilvistarkreppu. Á margan hátt hélt lífið áfram sinn vanagang í þeim landshluta sem Paul Hewson bjó í. Flestir gátu greint á milli stjórnarstefnu bresku stjórnarinnar, hversu vitlaus sem hún þótti, og fólksins á Englandi sem þótti yfir höfuð sæmandi. En var rétt að standa hlutlaus hjá meðan kaþólikkar í norðri þurftu að þola mannréttindabrot? Hvers konar Íri varstu? Hvar stóðstu gagnvart sögu Írlands, menningu þess og hefðum, ef þú snérir baki við baráttunni? Varstu með því að afneita aldagamalli kúgun, og um leið að svíkja arfleigð þína og minningu þeirra tugþúsunda sem fallið höfðu gegnum tíðina svo þú gætir lifað? Þessar, og fleiri áleitnar spurningar brunnu nú á nýrri kynslóð og enginn hugsandi unglingur gat forðast þær.

Efst á síðu

Mount Temple:

Mount Temple olli Paul ekki vonbrigðum. Mount Temple var öðruvísi, vettvangur umburðalyndis þar sem sá Guð sem þú trúðir á skipti engu meira máli heldur en hvar faðir þinn stundaði vinnu. Til að ná árangri þurftirðu aðeins að vera skýr og einlægur. Skólayfirvöld voru upplýst og tilbúin til að hlusta jafnt og að kenna. Mount Temple var að öllu leyti merkari stofnun heldur en Paul hafði áður kynnst. Tilfinningalega og vitsmunalega meðtók Paul allt sem hann komst í tæri við. Allar hugmyndir og trúarskoðanir, alla menningu og persónuleika sem svifu um þessa stéttlausu ganga, drakk Paul í sig eins og mannlegur þerripappír! Honum gekk vel í námi og í greinum sem hann hafði sérstakan áhuga á, eins og ensku og sögu, gekk honum einstaklega vel. Hann var framúrskarandi í listum og lagði mikið fram í tónlistartímum hjá Albert Bradshaw. Félagslega var Paul í essinu sínu sem aldrei fyrr. Hann eignaðist góðan vin í Reggie Manuel, mótmælenda úr nágrenni sínu og Reggie var "töffari" sem hafði það yfirbragð mótmælenda sem Paul hafði alltaf dáð og öfundað. Reggie átti kærustu, Zöndru Laing, sem var glæsileg stúlka og þráð af hérumbil öllum strákum í skólanum! Gangurinn sem lá í gegnum allan Mount Temple skólann gekk undir nafninu "The Mall". Þar blönduðu nemendur geði í frímínútum og matartímum og spjölluðu og kíktu á hitt kynið! Paul, Reggie, Cheryl Gillard, sem var fyrsta árs kærasta Pauls, Mark Holmes og Shane Fogarty mynduðu sína eigin klíku og vöktu fljótlega athygli á The Mall. Á þessu sviði var Paul á heimavelli og það var ætíð fjör í kringum hann. Hann var iðulega að sprella eitthvað og oftar en ekki í átt að hinum stelpunum! Þó hann væri í sambandi við Cheryl var hann meira en lítið hrifinn af Zöndru og vinskapur hans við Reggie þoldi það ekki. Hann setti upp áætlun um að nálgast Zöndru! Paul fékk leyfi til að setja upp diskótek sem hann skýrði "The Web". Zandra var flugan og hann var köngulóin! Hann var við stjórnvölinn og stjórnaði diskóinu með stæl. Fljótlega var Reggie maður gærdagsins og Zandra varð fyrsta "alvöru" kærasta Pauls. Konur höfðu alltaf hrifist af Paul. Löngu fyrir tíma Zöndru höfðu jafnvel mæður Cedarwoodhverfisins tekið meira eftir honum heldur en öðrum unglingum. Þrátt fyrir að vera ekkert sérstaklega laglegur hafði hann yfir sér kraft og innileika sem snerti við kvenkyninu! Maeve O´Regan kom til Mount Temple í byrjun annars skólaárs Pauls í september 1973. Maeve var heillandi stúlka, há og með dökkt hár og græn augu, afar falleg. Hún var kaþólikki og það var faðir hennar sem sendi hana í Mount Temple því hann trúði á hugsjónina um jafnræði í menntunarmálum. Maeve var framúrskarandi nemandi og fangaði strax athygli á The Mall. Hún tók líka strax eftir Paul en líkaði alls ekki við hávaðann og yfirborðsmennskuna sem hún sá. Hann var reynandi við allar stelpurnar í skólanum, að henni meðtalinni! En hún tók líka eftir klíkunni hans. Þar voru sætir strákar og klíkan greinilega ofarlega í goggunarröðinni í skólanum, einmitt klíkan til að ganga í! Um þetta leyti var samband Pauls við Zöndru að renna út í sandinn þar sem hún hafði snúið sér að öðrum eldri nemanda sem henni þótti meira "cool". En honum var sama því að öll hans athygli beindist nú að Maeve. Það tók Paul tvær annir að brjóta niður mótstöðu hennar! Vitsmunir hans og kímnigáfa fleyttu honum langt í þerri viðleitni ásamt afburða þekkingu hans á trúmálum sem hann notaði óspart. Í kristnifræðitímum tók hann virkan þátt í umræðum og kennarinn, sem var mjög fær í sínu fagi, mátti hafa sig allan við að standa upp í hárinu á honum. Maeve var hóflega hrifin, það var þá kannski meira spunnið í Paul heldur en taktarnir sem hann hafði í frammi á The Mall bentu til. Hins vegar dróst Paul afturúr í raungreinum því hann var mjög óskipulagður þegar kom að því að læra reglulega. Hann snéri þessu sér í hag með Maeve. Á þriðjudagsmorgnum sátu þau tvöfaldan tíma í listum og þá sátu þau saman og spjölluðu um lífið, tónlist og listir. Maeve hreifst af kímni hans og næmni, orðaforða og ímyndunarafli. Síðan áttu þau fimmtán mínútna frímínútur saman og þar á eftir kom raungreinatími þar sem Maeve var á undan honum. Hún laumaði til hans svörum og uppskar innileg og hlægileg þakkarbréf! Vinskapur þeirra styrktist eftir því sem leið á skólaárið og orðspor Pauls vænkaði stórum á The Mall við að hafa "nælt" í flottustu stelpuna, þó hann passaði sig á því að gorta sig aldrei af því. Í raun var samband þeirra miklu meira á andlegum nótum heldur en líkamlegum. Þar var Maeve við stjórnvölinn og innræti Pauls var fágaðara og blíðlegra en svo að hann tæki einhverja sénsa á þeim vettvangi. Það átti hann móður sinni Irisi að þakka. Um sumarið 1974 var Paul ánægðari og sjálfsöruggari en nokkru sinni fyrr. Ef Mount Temple hafði ekki gefið honum allt sem hann leitaði eftir, hafði hann allavega hjálpað honum að þekkja sjálfan sig betur. Jafnvel þótt hann sæi ekki leiðina framundan algjörlega skýrt hafði hann þó losnað við þá tilfinningu að falla ekki inn í hópinn. Mount Temple lagði áherslu á það sem fólk átti sameiginlegt fremur en það sem trúarlega, menningarlega eða stéttarlega séð skildi það að.

Efst á síðu

Erfiðleikar:

Í fyrstu viku september kom fjölskylda Irisar saman til að fagna fimmtíu ára brúðkaupsafmæli foreldra hennar. Þau áttu frábært kvöld saman þar sem borðað var og dansað. Daginn eftir lést faðir hennar. Hann hafði verið í góðu formi kvöldið áður þannig að lát hans kom sem þruma úr heiðskýru lofti. Iris tók því mjög illa og var slegin. Útför hans fór fram í Military Cemetary við Blackhorse Avenue. Syrgjendur tóku eftir því hversu brothætt Iris virtist vera í kirkjugarðinum og hún hélt fast í Bobby og Ruth systur sína. Á leiðinni til baka að bílnum féll hún niður með heilablæðingu. Norman ók henni í skyndi á Mater spítalann þar sem í fyrstu voru jákvæðar fréttir að fá. Í biðinni heima hjá Ruth las Paul í Biblíunni. Guð, hugsaði hann með sér, myndi ekki láta mömmu hans deyja. En hún lést nú samt fjórum dögum seinna, 10. september 1974. Norman, Paul og Bobby snéru til baka frá Mater spítalanum heim til Ruthar, styðjandi hvern annan, strákarnir til sitthvorrar hliðar við föður sinn þar sem þeir gengu upp innkeyrsluna. Veröld þeirra hafði hrokkið skyndilega, óþyrmilega og óafturkræfanlega úr fókus. Eftir útförina fór Paul upp í herbergið sitt. Hann hafði misst hetjuna sína, skjólið sitt og einu persónuna sem virkilega trúði á hann. Það sem var sefandi og blítt var nú horfið. Onagh Byrne vinkona Irisar sem var niðri hjá Bobby, Norman og fjölskyldunni heyrði slegið á gítar uppi í herbergi. Hún átti þó aldrei aftur eftir að heyra Bobby syngja á baðherberginu. Hann brást samt við með ró og yfirvegun yfir missi konunnar sem hann hafði elskað með slíkri eindrægni og hugrekki. Þeir feðgar myndu bjargast, sagði hann Ruth, sem sjálf syrgði tvöfaldan missi föður síns og systur, þegar hún bauð fram alla þá hjálp sem hún gæti veitt. Paul tók undir með föður sínum og lofaði að hann og Norman myndu líta eftir pabba. Bobby setti upp skipulag sem myndi tryggja að hlutirnir gengju á 10 Cedarwood Road. Hver og einn af þeim þremur myndi taka á sig ábyrgð á hluta heimilishaldsins. Þannig var tryggt að búið væri um rúm, húsið þrifið og leirtau vaskað upp eftir matseld. Hann hengdi upp lista með verkefnum á eldhúshurðina. Paul fengi matarpening hvern dag til að kaupa sér mat eftir skóla. Þeir myndu bjargast með því að deila byrðinni. En fyrst yrðu þeir að læra á uppþvottavélina! Paul fór aftur í Mount Temple. Hann var dofinn um sinn og ekki alveg líkur sjálfum sér en það þurfti að líta nærri honum til að sjá það. Hann reiddi sig eingöngu á Maeve og gekk í kristilegt félag í skólanum (Christian Uninon). Húsið sem hann snéri heim til eftir skóla var tómt og þögult því að Bobby og Norman voru enn í vinnu. Paul var vanur að kveikja á sjónvarpinu til félagsskapar og síðan fór hann í eldhúsið til að kokka sér eitthvað. Peningurinn sem Bobby lét hann hafa fyrir mat fór yfirleitt í vinina og hann sjálfan í sjoppunum um kvöldið. Þegar leið á veturinn 1974 vissi Paul að líf hans yrði aldrei líkt og áður. Án Írisar var það innantómt.

Efst á síðu