David Howell Evans - THE EDGE

"Intro":

Þegar Albert Bradshaw, tónlistarkennari í Mount Temple, heyrði að Larry Mullen sem þá var á fjórða ári væri að stofna hljómsveit, þá hugsaði hann undir eins til Dave Evans. Hann var einn af þeim nemendum sem gerðu kennsluna ánægjulega. Dave var hæglátur, vel gefinn og áhugasamur, hafði gott tóneyra og var iðinn nemandi án þess þó að vera uppáþrengjandi. Dave hafði ekki séð auglýsingu Larrys en þegar Albert sagði honum frá henni ljómaði andlit hans og hann fór strax að leita að Larry. David Evans er fæddur á Barking Maternity spítalanum í Austur- London þann 8. ágúst 1961. Fjölskylda hans fluttist til Dublin ári seinna. Foreldrar hans, þau Garvin og Gwenda fæddust í Llanelli, sem er velskur bær, þekktur fyrir rúgbýspilara sína og kóra. Wales er ríkt af sögu og menningu og landið ber merki um mikla kolavinnslu í fjöllunum. Fólkið þar vinnur hörðum höndum, þekkir fátækt og harðræði og á sér erfiðar minningar um alla þá sem hafa ekki snúið til baka úr námunum. Hugrekki karlmannanna sem fara á hverjum degi niður í iður jarðar til að grafa upp kol fyrir bresku þjóðina kemur fram í rúgbýleik þeirra og karlmannlegum söng "Male Welsh Voice" kórsins. Guðsþjónusta er líka jafnmikilvægur þáttur í lífi Walesverja og rúgbýleikur og kórsöngur. Guð, með sínar blessanir og refsingar er hluti þjóðarsálarinnar og birtist í nánum tengslum milli kristninnar og velskra stjórnmála.

Evansfjölskyldan:

Garvin Evans og Gwenda Richards fæddust inn í millistéttina í Llanelli og voru bæði frá kirkjuræknum heimilum. Bæði fluttust þau í burtu með foreldrum sínum, hann til London með föður sínum sem var apótekari, hún til námabæjarins Blaegwynfi þar sem faðir hennar rak matvöruverslun. Í seinni heimsstyrjöldinni var Garvin fluttur aftur til Llanelli til að búa hjá afa sínum og ömmu og til að fara í gagnfræðaskóla. Þar hitti hann Gwendu og leið þeirra beggja lá svo í University College í London og síðan tók hjónabandið við eftir útskrift þeirra þaðan. Garvin útskrifaðist sem verkfræðingur en Gwenda sem kennari. Garvin þurfti nú að gegna tveggja ára herþjónustu og fór fram á að vera staðsettur í Wales. Til mikilla vonbrigða fyrir hann og Gwendu var hann samt sendur til Eglinton á Norður-Írlandi, en þeim til óvæntrar ánægju leið þeim mjög vel þar, reyndar svo vel að þegar herskyldu hans lauk og þau áttu val um að flytjast annaðhvort til Wigan á Englandi eða Dublin, völdu þau seinni kostinn. Yfirmaður Garvins ráðlagði þeim að setjast að í Malahide, samfélagi mótmælenda. Dave var eins árs og bróðir hans Dick þriggja ára og systir þeirra Gill fæddist svo í Dublin. Það er Dave, ekki David! Evans fjölskyldan er tilgerðarlaus og þrjátíu árum seinna (um 1990) bjuggu þau enn í sama húsinu í úthverfi Malahide hverfisins. Þau halda sínum velsku einkennum með sóma og eru hlýtt og almennilegt fólk sem gott er heim að sækja, og vinsæl meðal nágrannanna. Garvin stofnaði sitt eigið fyrirtæki sem ráðgjafi í verkfræði og vinnur á heimili sínu og er virkur félagi í bæði "Dublin Male Welsh Voice" kórnum og "Welsh Rugby Uninon", þar sem hann er ákafur stuðningsmaður. Gwenda er félagi og virkur þátttakandi í Malahide Musical Society. Tónlist er mikilvægur bakgrunnur þeirra beggja og úr fjölskyldum þeirra hafa margir verið virkir í kórstarfi, Garvin hefur einmitt verið aðaltenór í "Dublin Male Welsh Voice" kórnum. Þau spila bæði á píanó og spiluðu mikið fyrir börnin sín meðan þau ólust upp. Dave var hamingjusamt, venjulegt úthverfabarn! Hann gekk í St.Andrew’s Church of Ireland skólann í Malahide hverfinu þar sem hann kynntist lítillega Adam Clayton áður en hann fór í Castle Park. (sjá Adam) St. Andrew’s var lítill og persónulegur skóli og Dave sveif í gegnum námið. Við fyrstu kynni virtist Dave, sem var hæglátur og eftirtektarsamur drengur, vera allt að því feiminn en í raun var hann snjall, skemmtilegur og fullur af meinfýsnum húmor. Hann var harðari í horn að taka heldur en virtist í fyrstu. Það eina sem honum fannst há sér var hreimurinn sem var greinilega ensk-írskur.

Efst á síðu

Mount Temple:

Mount Temple var stærri og meiri í sniðum heldur en St. Andrew´s. Shane Fogarty besti vinur Dave úr St. Andrew´s fór ári áður í Mount Temple. Að sögn var nýji stóri skólinn skemmtilegur og þar var þessi skrafhreifni nánungi að nafni Paul Hewson sem átti það til að valda usla í kennslustundum! En Dave fannst Mount Temple vera full hávaðasamur og framhleypinn fyrir sinn smekk. Hann var lítill eftir aldri og átti það til að týnast í fjöldanum auk þess sem hitt kynið var smá vandamál! Að auki hafði hann ekki yfir að ráða klíkumállýskunni sem gilti á The Mall. Þar sem hann var ekki nægilega óheflaður til að ryðja sér rúms í skólanum var stoltið sært og hann tók þann kostinn að draga sig í hlé og einbeita sér að lærdómnum. Fyrstu tvö árin var Dave einfari í Mount Temple. Þetta voru erfiðir tímar því hann var í raun félagsvera og vitsmunalega þroskaður og snjall í tilsvörum miðað við jafnaldra sína. Tónlistin veitti honum þó skjól í einverunni og tilvistarkreppu unglingsáranna. Hann lærði spænskan gítarleik, fór í píanótíma og komst yfir efnisskrá með nokkrum klassískum píanólögum sem hann gat spilað eftir eyranu. Hann og bróðir hans Dick, sem spilaði líka á gítar, byrjuðu að spila saman gömul Bítlalög í frístundum sínum. Dick var týpa sem var alltaf að brasa eitthvað. Hann var áhugasamur um rafmagnsdót og í einu eintaki tímaritsins Everyday Electronics sem hann var áskrifandi að, var útlistun á hvernig smíða skyldi rafmagnsgítar. Dick og vinur hans Barry O’Connell ákváðu að spreyta sig og byrjuðu að smíða í skúrnum sem var í garði Evansfjölskyldunnar. Dave fylgdist spenntur með og eftir því sem vinnunni miðaði varð hann meiri og meiri þátttakandi og í huga hans fæddist sá draumur að spila sjálfur í hljómsveit. Larry Mullen kom að máli við Dave alveg á réttum tíma og að sjálfsögðu myndi hann mæta á fund. Dave ætlaði að taka bróður sinn með og gítarinn heimasmíðaða sem nú var tilbúinn, fallega gulur og vel hannaður. Eina vandamálið við gítarinn var hljómurinn! Þar var eitthvað sem virkaði ekki sem skyldi!

Efst á síðu

Feedback fæðist:

Dave og Dick hittu Adam Clayton á strætóstoppistöð í Artane hverfinu. Hann var með sólgleraugun sín og bassagítarinn hans hékk kæruleysislega um öxlina og undir hendinni var hann með lítinn magnara. Adam var tilbúinn í slaginn og var greinilega í þessu af alvöru. Þar sem þeir gengu þrír saman að húsi Larrys talaði hann fjálglega um músíkiðnaðinn og skellti fram orðum eins og "gigging" og "jamming" til að sýna fram á kunnáttu sína, og þegar þeir loksins komu að 60 Rosemount Avenue, heimili Larrys, voru Dick og Dave mátulega hrifnir með. Það sem við blasti þegar inn var komið var dálítið ruglingslegt. Larry hafði óskað eftir gítarleikara á tilkynningunni sinni og nú var hann skyndilega kominn með fimm! Paul Hewson hafði komið líka með annan nemanda úr Mount Temple með sér, Neil McCormick, sem langaði eins og alla hina fyrir utan Larry að verða aðalgítarleikari í nýrri hljómsveit! Enginn vildi verða söngvari! Þó að allir kæmu þeir úr sama skóla vissu þeir aðeins lítillega af hverjum öðrum og þeir voru ekki vinir. Það var því veðhlaup til að byrja með um stöður í bandinu, þar sem þeir ræddu verkefnið sitt í stofunni hjá Larry. Enginn þeirra fílaði rokktónlist neitt sérstaklega, enginn átti öfundsvert plötusafn eða hafði lýst yfir aðdáun á neinni ákveðinni hljómsveit eða poppstjörnu. Smekkur þeirra var breytilegur. Allir fíluðu þeir Bowie og Rolling Stones, Larry hlustaði á David Essex og Sweet, Paul var í músík 7. áratugarins og var nýbúinn að uppgötva Elvis og að sjálfsögðu pönkið. Dave fílaði t.d. Rory Gallagher, Taste, Bítlana og Yes. Adam deildi að mestu áhugasviðinu með þeim öllum ásamt skammti af San Fransisco tónlist. Hvorki Dick né Neil gáfu mikið út á sínar pælingar. Spurningunni um nafngiftina á hina nýstofnuðu hljómsveit var því enn ósvarað, fyrst þyrfti að leysa það hvernig ætti að koma sex manna bandi fyrir í frekar lítilli íbúð Mullenhjónanna! Eldhúsið var valið sem eini hugsanlegi staðurinn og þegar búið var að opna bakdyrnar og koma trommusettinu fyrir út í garði gátu hinir fimm tilvonandi gítarleikarar troðið sér á milli ísskápsins og brauðkassans! Félagarnir slógu í nokkur rokkuð Stones lög eins "Brown Sugar" og "Satisfaction", sem fljótlega drógu að sér áheyrendur af yngri kynslóðinni úr hverfinu. Larry sagði þeim að hypja sig en aðdráttarafl rokksins var of mikið þannig að hann mátti taka upp garðslönguna til að losna við hópinn! Þessi fyrsti fundur leiddi í ljós nokkrar mikilvægar staðreyndir. Larry og Dave gátu spilað! Paul og Adam voru ekki eins góðir! Dick gat spilað en hinn mjög svo laglegi gítar hans skilaði ekki alveg hljómi sem virkaði. Neil ákvað að taka ekki frekar þátt. Dave var sem fyrr hljóðlátur og hlédrægur en stórgott tveggja mínútna gítarsóló úr Taste slagaranum "Blister on the Moon" veitti honum virðingu og óskoraðan rétt til að verða aðalgítarleikari bandsins. Þó að Paul og Adam væru ekki eins góðir spilarar og hinir höfðu þeir aðra og ekki síður mikilvæga kosti fyrir rokkbandið sem nú var í fæðingu. Paul hafði sannfæringarkraft. "Þeir gætu þetta" sagði hann. Hann myndi fá skólayfirvöld til að leyfa þeim aðgang að æfingarhúsnæði og þegar þeir hefðu komið saman prógrammi væru nægir staðir í norðurhluta Dublin þar sem þeir gætu komið fram. Hann hafði líka hugmyndir um hvað rokk og ról gæti áorkað. Það myndi veita þeim rödd og sérstöðu í heiminum, að minnsta kosti heiminum í kringum Mount Temple! Hann var óendanlega meira sannfærandi í tali sínu heldur en gítarleik. Dick hugsaði með sér að það væri í reynd merkilegt að hann gæti spilað yfir höfuð á gítar, með sína þykku verkamannafingur! Adam kinkaði kolli að hugmyndum Pauls og með sígarettuna milli vara og vandaðan hreim útlistaði hann frekar hvernig þeir myndu fá "gigg" í bænum. Hann myndi útvega þau sjálfur ef þyrfti, hann þekkti til nokkurra manna í bransanum. Adam og Paul endurguldu því bjartsýnina sem þeir heyrðu í hljóðfæraleik Dave og Larrys með metnaði og ákveðni. Þeir komu sér saman um tilhögun og ákváðu að kalla sig Feedback, sem var nokkurs konar lúmsk tilvitnun í hljóminn sem kom úr magnaranum hans Dave. Dick gæti fengið að vera með svo fremi sem hann útvegaði gítar sem virkaði.

Efst á síðu

Markmið:

Fyrir Larry var Feedback rökréttur áfangi á tónlistarferli hans. Fyrir Dave var gítarinn verkfæri til að tjá sig og hljómsveitin vettvangur til að komast undan feimninni og sanna að hann væri engin gunga. Fyrir Paul og Adam var Feedback miklu, miklu meira, jafnvel meira en lagt var upp með í byrjun. Á bakvið sannfæringuna og úrræðasemi þeirra lá erfiðari og sorglegri saga. Báðir voru þeir nokkurs konar flóttamenn úr skóla og því samfélagi sem þeir venjulega ættu að tilheyra. Þeir voru báðir greindir, hugmyndaríkir, - og einmana. Paul og Adam voru á einskis manns landi með óræða stefnu og höfðu engu að tapa. Þá vantaði báða málstað til að trúa á og fylgja, og grunn til að byggja þann málstað á. Feedback var sá málstaður og grunnurinn til að byggja á.

Efst á síðu