Baby Band - annar hluti  >>> fyrsti hluti | þriðji hluti

Uppgötvun:

Bill Graham hringdi í Paul McGuinnes. Hann taldi sig vera búinn að finna "Baby Bandið" sem Paul var að leita að. U2 voru yngri, skarpari og ákveðnari heldur en öll önnur bönd um þær mundir. Trommarinn var fyrsta klassa og söngvarinn, Bono hafði eitthvað spennandi við sig. "Hvað er það?" spurði Paul. "Farðu og líttu á þá" svaraði Bill. Paul ráðfærði sig við Kathy konuna sína og sagði henni að Bill vildi að hann liti á ungt pönk-rokkband frá norðurhlutanum. (Dublin) Hún ráðlagði honum að fara og líta á piltana og hún sagðist koma með. Paul var því jákvæðari þegar Adam hringdi aftur í hann. Hann samþykkti að hitta þá í næstu viku á sama stað og þeir höfðu talað við Bill. En Paul þurfti að aflýsa á síðustu stundu. Næst ætlaði hann að sjá þá á Phibsboro hátíðinni þar sem U2 var að spila. Aftur aflýsti hann! Paul var enn að ganga frá hlutunum með Spud og í hjarta sínu hataði hann pönk, sem hann leit á sem niðurdrepandi og neikvætt, hvað sem Bill segði um hreinsunarmátt þess. U2 strákar voru argir og pirraðir. Þeir töluðu við Steve Averill sem virtist vera vinsamlegasti náunginn á svæðinu og spurðu hann hvort hann vildi verða umboðsmaður. Því miður, sagði Steve, ég get það ekki en ég skal hjálpa ykkur allt sem ég get. Þeir sögðu honum frá Paul McGuinnes og nokkrum lögum sem þeir voru byrjaðir að semja. Steve gaf þeim eitt ráð sem hann sagði að væri afar mikilvægt. Hann hafði séð alltof margar hljómsveitir hætta vegna ósættis um peninga, hver samdi hvað og af hverju sá sem samdi ætti að fá stærri hluta auranna heldur en hinir. "Skiptið öllu sem þig hugsanlega vinnið ykkur inn jafnt í fjóra parta, þannig eru minni líkur á að þið hættið". McGuinnes stóð loksins við loforð sitt fimmtudaginn 25. maí, 1978. U2 var að hita upp fyrir The Gamblers í The Project salnum. The Virgin Prunes áttu að byrja kvöldið. McGuinnes fór með konu sinni Kathy og vini sínum Tom Saunders. Ásamt því að skoða U2 var Paul einnig að styðja við bakið á systur sinni Kathy og vinkonu hennar sem voru umboðsmenn fyrir Gamblers en gekk illa að fá borgað þau 20 prósent sem þær áttu að fá. Kvöldið yrði því ekki alveg fyrir bí. Paul hafði átt annasaman dag og hafði ólesið Irish Times dagblað með sér í farteskinu. Við komuna voru Virgin Prunes á sviðinu og Paul sá strax að þetta var hann ekki kominn til að sjá. Hann fór því að fletta gegnum dagblaðið sitt. Pod, einn meðlima Virgin Prunes sá þetta og var efins um mannkosti Pauls. Svo þetta var hinn mikli umboðsmaður, auli sem las dagblað meðan strákarnir voru á sviðinu. Bono þaggaði niður í Pod. Paul hafði lítinn áhuga á því sem var að gerast en hann tók undir eins eftir þegar U2 steig á stokk. Þeir höfðu útlitið og framkomuna með sér. Trommarinn var afar myndarlegur, ljóshærður, töff, sakleysislegur. Og hann gat spilað á trommurnar. Bassaleikarinn var elegant, laglegur á sinn unglingslega hátt. Gítarleikarinn var hrífandi. Í fyrsta lagi spilaði hann sólónótur, nokkuð sem Paul hafði ekki heyrt hjá öðrum pönk/rokkgítarleikurum. Að slá hráa og grimma hljóma var, virtist honum, vera trúarbrögð í pönkinu. Gítarinn sem Edge var með var Gibson Explorer með hvössum hornum. Allir gítarleikarar sem höfðu kjark í að nota slíkan grip hlutu að hafa eitthvað meira að fela eins og þessi dökkhærði ungi maður virtist hafa. Það var virkilegt gítarspil að finna í tónlist U2. Söngvarinn var ótrúlegur. Hann gat ekki sungið (!) en Paul þekkti sviðsframkomu og hæfileika þegar hann sá þá og Bono hafði einmitt það. Hann þrammaði um sviðið og gerði engar tilraunir til að vera "cool." Í pönkinu var það málið að sniðganga áheyrendur, horfa framhjá þeim eða stara á hljómsveitarmeðlimi á sviðinu eins og þeir væru í einkabrandara á kostnað þessara vitleysinga sem komu til að horfa á. Bono hins vegar leit beint í augu áheyrenda og dró þá inn í hlutverk sitt og reyndi að láta alla taka þátt í því sem var að gerast á sviðinu. Paul var hrifinn og áhugasamur. Þeir voru ungir, ferskir og öðruvísi. Hann var ekki viss um hvað hann gæti gert með þá. Kathy og Tom Sanders voru komin út á gólf að dansa og staðurinn iðaði af lífi. U2 virtist vera málið. Paul íhugaði agnúana; leiðin sem hann vildi fara með "baby bandið" sitt var löng og ströng og það tæki allavega þrjú eða jafnvel fjögur ár að komast þangað. Myndu þeir hafa þolinmæði til þess? Myndi hann hafa það? Hvað með peninga? Hann átti lítið af þeim, þau nokkur þúsund pund sem hann hafði fengið út úr Spud verkefninu höfðu að mestu farið í brúðkaupið hans. Hvernig myndi hann lifa? Og hvernig myndu þeir lifa? U2 voru mjög sjónrænir og góðir á tónleikum en hvernig myndi það skila sér á plötu? Að vera góður í framkomu og á sviði var gott – ef þú varst tilbúinn til að fara í ferðalög og túra, sem var hörku vinna og illa borguð þar til hún færi að skila árangri, ef hún gerði það þá nokkurn tímann! Eftir tónleikana fór McGuinnes með bandinu á næsta pöbb til að segja þeim frá þessum hugsunum sínum. Hann hafði í huga að segja: "Sjáiði strákar, þetta er harður bransi sem þið eruð að fara út í". En það sem kom út úr honum var aðeins öðruvísi: "Sjáiði strákar, þetta er harður heimur sem við erum á leiðinni út í!" Það var spenningur í rödd Pauls, sama hversu hann reyndi að fela það. Þegar hann var hrifinn áfram af einhverju þá var það af öllu hjarta. Það var ferskleiki og einhvers konar fegurð í fari þessara unglinga, því það voru þeir svo sannarlega, unglingar. Þeir hlustuðu með athygli á Paul. Já, þeir vissu að þetta yrði erfið vinna, Já, þeir voru ákveðnir. Nei, þeir vildu ekki einnar nætur frægð á Top Of The Pops. Þeir höfðu samið sín eigin lög, voru tilbúnir í ferðalög og ætluðu sér að verða besta rokkband í heimi sama hversu langan tíma það tæki! Adam hafði að mestu orðið fyrir strákana en Bono glotti góðlátlega. Larry og Edge voru hlédrægir og feimnir en áhugasamir. U2 var svo sannarlega "baby bandið" hans Pauls. Hann lofaði að gera við þá samning og koma á almennilegum demo upptökum. Kathy elskaði þá og á leiðinni heim fullvissaði hún Paul um að hann væri með réttan efnivið í höndunum. U2 voru í sigurvímu þegar þeir héldu út í sumarnóttina, þeir höfðu nú sinn eigin umboðsmann sem hljómaði og leit út akkúrat rétt.

Efst á síðu

Out of control:

Demo upptökurnar voru fyrstu virkilegu prófin sem U2 þurfti að ganga í gegnum. Þeir urðu að skila þeim væntingum sem til þeirra voru gerðar og standa við orð sín um að verða besta rokkband veraldar! Á sviðinu skiluðu þeir alltaf sínu með spuna frá Bono og framkomu. Hann raðaði saman orðum við nokkur lög sem þeir höfðu samið og Edge, Larry og Adam fylgdu með. En textarnir voru vandamál. Þetta voru ekki eiginlegir textar, heldur orð og hljómar sem raðað var kringum hugmyndir. Orðin komu jafnóðum. Bono hafði samið lag, eða öllu heldur ímyndað sér lag, á 18 ára afmælisdaginn sinn, nokkrum dögum fyrir fyrsta fundinn með Paul McGuinnes. Bono minntist alltaf Irisar móður sinnar á afmælisdaginn sinn og reyndar á öllum sérstökum dögum þau næstum fjögur ár sem liðin voru frá láti hennar. Tómarúmið sem hún hafði skilið eftir hafði ekki verið fyllt. Nú vaknaði hann á 18 ára afmælisdaginn sinn og fann fyrir tóminu á 10 Cedarwood Road. Norman var nú kvæntur og Bobby faðir hans í vinnu eins og venjulega. Að verða átján var ekkert spes. Ekkert virkilegt heimili, engin vinna, ekki neitt sérstakt útlit, ekki góð menntun. Það voru Ali, The Village og U2. En ekkert akkúrat núna til að faðma, ekkert í húsinu til að veita sefun. Dauði. Bono hafði aldrei komist yfir skyndilegan dauða móður sinnar. Hin óstjórnlega sorg sem þeir feðgar, hann, Norman og Bobby þurftu að burðast með heim frá spítalanum lá einhvers staðar inni í honum ennþá, inni í húsinu, í veröldinni. Out Of Control, hugmyndin óx. "Out Of Control", stjórnlaus, og tilfinningarnar sem með fylgdu. Bono heyrði hljómana í höfðinu, upphafshljóminn og svo koll af kolli. Hann eyddi morgninum í að spila og spila, breyta og bæta og um leið fann hann sársaukann og jafnframt gleðina sem fylgdi minningu Irisar. Hann var kominn með lag en textann vantaði. Í því var tilfinningin, uppbyggingin, hljómurinn og myndirnar í huganum. Hann fór með þetta allt til hinna strákann til að útskýra. Það hafði hann gert áður með lög sem hann gekk með í kollinum. Street Missions, fyrsta lagið sem hann samdi, Shadows And Tall Trees, The Fool, Cartoon World, allt voru þetta hugmyndir sem þurfti að byggja í kringum. Bono sá lögin fyrir sér ekki síður en hann heyrði þau og orðin komu jafnóðum. En það gekk ekki í upptökustúdíói þar sem borga þurfti tímakaup til atvinnumanna sem biðu við takkana eftir lögum. Aðeins var hægt að beita slíkum aðferðum ef maður átti næga peninga. CBS demoupptakan eftir hæfileikakeppnina í Limerick hafði verið sneypuför. Jackie Hayden sem stjórnaði var skilningsríkur en gerði þeim grein fyrir að demoið þyrfti að byggja á u.þ.b. átta bestu lögunum þeirra, klippt og skorið! U2 náði að klára þrjú áður en pabbi hans Larry kom og náði í hann! Larry var í miðjum klíðum að undirbúa sig fyrir próf og í huga Larry eldri hafði það forgang. Í ótta við annað slíkt klúður tóku U2 sig til um sumarið '78 og unnu að lögum fyrir demo upptökurnar sem McGuinnes hafði lofað þeim um haustið. Þeir voru nú allir útskrifaðir úr Mount Temple þannig að æfingahúsnæðið var í garðskúr heima hjá Edge þar sem þeir höfðu varla pláss fyrir sjálfa sig, hvað þá mikið af græjum! En þarna æfðu Bono, Edge og Adam lagasmíðar á hverjum degi frá morgni til kvölds í júní, júlí og ágúst. Larry bættist í hópinn eftir vinnudag og bætti við trommulínum við hljóma og hugmyndir Edge og Bonos. Adam var alltaf jákvæður og hvetjandi, alltaf til í að prófa mismunandi hluti.

Efst á síðu

U2 þróast:

Það var í þessum suðupotti um sumarið 1978 í skúrnum hjá Edge þar sem karakter hljómsveitarinnar U2 þróaðist. Þeir voru ekki vinir í eiginlegum skilningi þess orðs því allir áttu þeir mismundandi félagsskap utan hljómsveitarinnar, höfðu misjafnan smekk og áhugamál. Adam líkaði enn vel við djammlífið, líf Bonos snérist aðallega um The Village og Ali. Edge var nokkurs konar meðlimur Village en aðallega gegnum Dick bróður sinn. Larry var í vinnu og gat haldið við ákveðnum efasemdum um U2 og tónlistina þeirra bakvið trommusettið. Það sem þeir sameinuðust um var viljinn og áhuginn á að láta U2 hugmyndina og hugmyndafræðina ganga upp. Þeir voru í þessu í sameiningu. Tónlistin þjónaði hljómsveitinni en ekki einhverjum ákveðnum meðlim hennar. Hér skipti skilningur og traust sem þeir öðluðust á hverjum öðrum miklu máli. Þeir skiptu með sér hugmyndum, peningum, markmiðum og það sem þeim áskotnaðist tileinkuðu þeir hverjum öðrum og U2. Í þessari vinnu styrktust böndin á milli þeirra sem höfðu myndast frá upphafi. Hver og einn hafði styrkleika á sviði tónlistar, tilfinninga og hugmyndafræði og allir þessir eiginleikar voru til afnota fyrir fyrirbærið U2. Heilbrigð samkeppni ríkti á milli Adams, Bonos og Edge. Hver næði fyrstur tökum á þessu lagi? Hver fengi aðalgítarinn! Pólitík sveitarinnar var ennþá í þróun. Bono og Adam höfðu hingað til haft mest að segja af ýmsum ástæðum. Núna voru það gæði hljóðanna sem skiptu máli. Edge sannaði sig á þeim vettvangi. Bono kom með hugmynd, hljóð í höfðinu, og Edge yfirfærði það yfir í lag. Hvernig hljómar ótti, dauði, sakleysi, ást og leyndardómar unglingsáranna? Edge vissi það og gat framkallað. Hann hafði verið hljóðlátastur, hlédrægastur, "The Man on The Edge." Nú varð hann “The Man", maðurinn sem best skildi sándið sem U2 var að leita að. Og þannig urðu þeir að lokum fullsköpuð hljómsveit. Hver og einn hafði dregið vagninn á einhverjum tímapunkti: Larry í upphafi, og reyndar miklu lengur, Bono sem "frontmaður" á sviðinu þegar lítið var á bakvið, skapaði hugmyndir og myndaði tilfinningaleg tengls milli hljómsveitarinnar og áheyrendanna sem oft voru efins. Adam leiddi sem umboðsmaður sem barðist fyrir þeim á þeim tíma þegar U2 var í þeim sporum að hafa jafnvel aldrei orðið til. Núna, sumarið 1978 höfðu þeir allir sannað sig fyrir sjálfum sér og hverjum öðrum. Líf þeirra, sem var rótlaust og með óljós markmið, var það ekki lengur, þökk sé U2. Gwenda Evans smurði samlokur og útbjó drykki sem hún færði syni sínum og félugum hans í skúrinn. Hún var skilningsrík og studdi við bakið á þeim, ýjaði aldrei að efasemdunum sem bjuggu í henni. Bono þurfi oft að ganga meira en tíu kílómetra heim á 10 Cedarwood Road, eða a.m.k. fimm heim til Ali, eftir æfingar í skúrnum seint um kvöld. Hann átti nánast engan pening og var of stoltur til að biðja Bobby, en þar á bæ voru efasemdirnar um U2 skýrar og skilmerkilegar.

Efst á síðu

Út úr hýðinu:

U2 kom úr hýði sínu til að spila á McGonagles á síðasta degi júlí. Það fór eins og eldur í sinu um tónlistarheiminn við Grafton stræti að hinu unga bandi hefði áskotnast leyndardómsfullur bakhjarl, enskan yfirstéttarmann sem átti nóg af peningum! Hann hefði þess vegna getað komið frá Mars þegar hann mætti með U2 á McGonagles, svo framandi var hann! Hann virtist sjálfsöruggur og sannfærandi. En í raun hafði hann ekki svo mikla þekkingu á rokkheiminum. Hann átti heldur enga peninga! Og það var það sem var aðalvandamálið í ljósi þeirrar hernaðaráætlunar sem hann hafði lagt fyrir U2.

Efst á síðu

"Hernaðaráætlun:"

Í huga Paul McGuinnes hafði það engan raunverulegan tilgang að verða stórt band í kringum Grafton stræti, sem var raunveruleikinn fyrir ansi margar hljómsveitir í Dublin. Það sem skipti máli var að ná langtímasamningi við gott plötufyrirtæki sem styddi við bakið á þeim en vildi ekki bara hittara sem skilaði fljótfegnum gróða. Slíkur skyndigróði var yfirleitt jafnfljótur að hverfa. Paul vildi ná samningi fyrir U2 sem gerði þeim kleyft að fara í tónleikaferðir og ná sambandi við áhangendur í Bretlandi og Bandaríkjunum, og þróast í tónlistinni í leiðinni. Þar var vettvangurinn sem stefna bæri að. Þegar hann útlistaði þetta plan fyrir strákunum samþykktu þeir undir eins. Þeir urðu líka sammála um fjárhagshliðina sem Paul skipulagði; allur gróði til að byrja með færi í að fjárfesta í græjum, hljóðkerfi og tónleikarútu. Þeir fengju 25 pund hver á viku í "vasapening" eða laun ásamt nauðsynlegum kostnaði. Ef og þegar kæmi að því að túra um Bretland þá myndi hann (Paul) útvega peninga til þess. Ef og þegar þeir færu að græða pening þá tæki hann 20% til sín, fyrir kostnað! Þetta var stífur samningur en einlægur og einfaldur. Eftir allt þá voru þeir unglingar í ævintýri en hann 27 ára fjölskyldumaður sem lagði hugsanlegan feril sinn í kvikmyndagerð að veði fyrir velgegni U2. Revolver, bandið sem U2 hitaði upp fyrir í lok júlí var einmitt dæmi um "misheppnaðan" feril. Þetta var gott band sem nældi sér í samning, gerðu plötu, en heppnaðist ekki strax að toppa á vinsældalistum. Þeir voru því aftur á byrjunarreit á McGonagles! Í Dublin voru þeir stjörnur en þar fyrir utan lá eini draumurinn sem verðugur var fyrir unga ævintýramenn.
Paul McGuinnes fékk upphringingu frá Jo Clayton í fyrstu viku ágústmánaðar. Henni skildist að hann ætlaði að stjórna ehhh.. ferli sonar hennar... byrjaði hún! Paul fannst honum heyra efa í röddinni. Hún sagðist vilja spjalla aðeins við hann, hvort hann væri tilbúinn að koma og hitta hana. "Að sjálfsögðu" sagði Paul, "ég kem með Kathy konuna mína líka". "Nú, svo þú ert kvæntur, jæja komiði þá endilega í mat". Jo varð hálf hissa að heyra sjálfsöryggið sem hún skynjaði á hinum enda línunnar. Þegar Paul og Kathy komu að hitta hana varð hún himinlifandi yfir að sonur hennar virtist nú loksins vera kominn í betri félagsskap! Henni fannst öll U2 hugmyndin vera hálf geggjuð en Paul og Kathy fullvissuðu hana um að hún þyrfti engar áhyggjur að hafa.

Efst á síðu

Hænuskref í rétta átt:

Paul tók Adam með sér á tónleika á Wembley að sjá The Horslips og Thin Lizzy. Hann hafði ákveðið að fá Barry Devlin söngvara og bassaleikara í Horslips til að taka upp U2 demoið. Barry sem var góður vinur Pauls hafði góða reynslu af upptökum þrátt fyrir að vera ekki eiginlegur "producer". Hann myndi verða nokkurs konar leiðbeinandi frekar en stjórnandi og vera nógu einlægur til að gefa Paul raunsætt mat á U2. Næsta stórverkefni hjá U2 var að hita upp fyrir Stranglers sem þá var ein af topp pönkböndunum. U2 strákar mættu á staðinn í miklu stuði, aðeins til að komast að því að Stranglers höfðu hertekið bæði búningsherbergin og sátu þar sem fastast við víndrykkju og veisluhald. Þegar Bono, Edge, Larry og Adam græjuðu sig fram á gangi, sauð upp úr hjá Bono við veislulætin sem bárust frá herbergjunum. Pönkið átti að snúast um andstöðu gegn óhófi. Nýjasta plata Stranglers hét "No More Heroes" og nú fékk Bono nóg og ruddist inní annað herbergið og jós skömmum yfir Stranglers; "Fuck you, I thought it was about no fucking heroes" las hann yfir þeim. "What´s the problem, man, help yourself" var svarað í hæðnistóni. "Stick it up your arse" hrópaði Bono áður en hann rauk út og skellti á eftir sér! U2 steig á svið og ætlaði sér að spæna þessa svikara af vettvangi en hlutirnir gengu ekki alveg eftir. Pönkgengi fyrir framan sviðið hrækti að þeim og argaði og gargaði allt settið, og þrátt fyrir harða baráttu Bonos var orustan töpuð. En ekki stríðið! Þetta kvöld reyndist bitur reynsla og eftirá stöldruðu þeir ekki lengur en svo við en það tók Bono að lauma sér inn í búningsherbergi og stela tveimur vínflöskum af Stranglers!!! Næsta gigg var öllu ánægjulegra. Það var í Arcadia salnum í Cork þar sem þeir hituðu upp fyrir annað Dublinband, D.C.Nien. Hljóðkerfin sem böndin notuðu voru ætíð annaðhvort leigð eða notast var við það sem staðirnir sjálfir buðu uppá. "Sándið" hjá U2 var það sérstakt að hljóðkerfið var yfirleitt aðalhættan við að halda hljómleika. Arcadia reyndist opinberun í því samhengi. Hljómurinn var frábær og fólkið elskaði U2. Paul McGuinnes tók strax eftir þessu og þeim sem að því stóðu en Arcadia leigði hljóðkerfi frá Stage Sound Systems, fyrirtæki undir stjórn Joe nokkurs O´Herlihy. Paul vék sér að Joe og kynnti sig og hældi honum fyrir góðan hljóm. Joe átti svo sannarlega eftir að koma við sögu síðar.

Efst á síðu

Lesa meira um snjalla markaðssetningu Paul McGuinnes, fyrstu smáskífuna og samninginn við Island Records!