Adam Charles Clayton

"The Hippy"

Larry Mullen fékk engin skjót viðbrögð við auglýsingunni sem hann hengdi upp á auglýsingatöflu Mount Temple skólans um haustið 1976. Dave Evans spurðist dálítið fyrir og það var um það bil allt. Larry lá samt ekkert á en ákvað að koma málum aðeins á hreyfingu með því að snúa sér að Adam Clayton. Adam Clayton hafði aðeins verið í Mount Temple í nokkra mánuði en hafði þegar haft áhrif á bæði kennara og samnemendur. Það fyrsta sem fólk tók eftir í fari Adams voru fötin. Hann var hippi. Á þessu tímabili, tíma pönksins, þótti fataval Adams vera a.m.k. fimm eða sex árum á eftir tískunni. Hann var framandi og nokkuð sér á parti í háttum. Skólagangan virtist fremur vera skemmtun í hans huga fremur en til gagns. Hann átti það til að taka upp flösku með kaffi í miðri kennslustund og sötra það í rólegheitum! "Hvað í ósköpunum ertu að gera Adam?" spurðu kennararnir og Adam svaraði um hæl afar kurteisislega: "Ég er að fá mér kaffibolla herra!" Ef hann var spurður um heimalærdóminn sem hann hafði ekki skilað, svaraði hann á svipaðan hátt; "mér þykir fyrir því herra, en ég bara skil þetta alls ekki!" Adam var alltaf kurteis og orðspor hans var fljótt að berast um ganga Mount Temple. Að sögn voru foreldrar hans moldríkir og hann sjálfur bassaleikari í rokkbandi.

Oxfordskíri:

Adam Clayton er fæddur þann 13. mars 1960 í Chinnor í Oxfordshire, sonur hjónanna Brian og Jo Clayton. Hann á eina systur, Sarah Jane, og yngri bróður, Sebastian. Brian faðir hans var flugmaður í Konunglega breska flughernum og móðir hans flugfreyja. Þegar Adam var fimm ára fluttist fjölskyldan til Dublin þar sem Brian fór að vinna fyrir írska flugfélagið Aer Lingus. Þau settust að í Malahide, úthverfi þar sem mótmælendur voru uppistaða samfélagsins. Malahide hafði allt sem gott úthverfi býður upp á og Brian og Jo voru ánægð á nýja staðnum. Vegna þess að Brian gat ekki vitað hversu lengi samningur hans við Aer Lingus myndi vara ákváðu þau að senda Adam í heimavistarskóla. Sú ákvörðun var erfið því auðvitað yrði það ekki auðvelt fyrir drenginn og þau myndu sakna hans. En þau töldu þetta best fyrir Adam, hans leið væri best vörðuð með góðum grunnskóla og áframhaldandi námi í Eton eða Harrow, og síðan Oxford eða Cambridge. Leiðin lá því í Castle Park skólann sem þjónaði einkum þeim börnum sem áttu foreldra í vinnu erlendis, eða millistéttinni, þar sem heimavistarskóli þótti leiðin til að "gera börnin að mönnum!" Adam hataði Castle Park, hataði að fara að heiman. Clayton heimilið var titrandi af spennu á sunnudagseftirmiðdögum þegar kom að því að keyra Adam í skólann. Jo bjó til girnilegan kaffitíma til að reyna að draga úr spennunni en svo greip Adam töskuna sína og settist inn í bílinn með pabba sínum og þeir sátu fámálir og hlustuðu á BBC á leiðinni í skólann, Brian jafn dapur yfir fyrirkomulaginu og sonurinn. Í Castle Park var sportið aðalmálið en tónlistin kom á eftir. Innandyra voru brúnir skór notaðir við skólabúninginn en svartir utandyra og maturinn og reglurnar voru hinum unga Adam ekki að skapi. Hann andæfði skólayfirvöldum en "mjúklega" í fyrstu. Hann var vel gefinn og bros hans og kurteisisleg framkoma gáfu fyrirheit um velgengni í námi. Fyrstu umsagnir kennaranna voru hvetjandi en eftir aðra önnina var annað uppi á teningnum, Adam þótti tala of mikið og sinna náminu afar áhugalaus! Trassaskap var refsað með barsmíðum með leikfimiskó og Adam fékk sinn skerf af honum. Með tímanum hættu þó barsmíðarnar þegar ljóst var að Adam var ákveðinn í að láta það ekki á sig fá og skólayfirvöld sáu að þær höfðu engin áhrif, þessi nemandi myndi halda sínu striki hvað sem á dyndi! Kurteisislega! Aðspurður um hvað hann ætlaði sér eiginlega í lífinu svaraði hann skólastjóranum um hæl: "Ég ætla að verða skemmtikraftur herra!" Það virtist sem leið Adams lægi eftir allt saman ekki í Eton eða Cambridge! Harður heimur heimavistarskólans hafði aðskilið Adam að nokkru leyti frá jafnöldrum hans í hverfinu en jafnframt gert hann þroskaðari en þeir flestir. Hann naut þess að ganga eða hjóla um hverfið sitt og ströndina í faðmi náttúrunnar, og hjá afa sínum sem nú var einnig fluttur til Dublin, fékk hann þá lífsfyllingu sem hann þráði. Afi hans var af gamla skólanum og leit á menntun þannig að viðræður ungmenna við eldra og reyndara fólk væri meira virði en allur bóklestur. Á ströndinni með dýralífinu hugsaði Adam með sér að hann myndi spila á sinn eigin hátt úr þeim spilum sem hann hefði á hendi. Einhvers staðar þarna úti væri stærri og betri heimur þar sem hann myndi standa sig.

Efst á síðu

Draumar:

Heima við naut Adam þess að vera í herberginu sínu og hlusta á útvarp og plötur og lesa bækur sem ekki voru samþykktar í skólanum. Brian og Jo höfðu ákveðið að senda strákinn í St. Columbia's College, annan heimavistarskóla, til áframhaldandi náms. Námsframboð og val mótmælenda var engan veginn auðvelt og í ljósi árangursins virtist leið Adams ekki liggja í Eton. Og St. Columbia's College var heldur enginn Eton og það vissi Adam vel, honum fannst hann nú loks vera kominn á botninn, og skólinn stóð líka undir "væntingum" hans. Hann var kaldur og nemendurnir voru flestir eldri en Adam. Umsögnin var líka eftir því, Adam þótti kurteis og með góða framkomu en námsáhuginn var takmarkaður. Hann eignaðist þó fljótlega vini innan skólans sem höfðu svipað sjónarhorn og hann, þ.á.m. John Lesley sem kunni að spila á gítar og þekkti vel til hljómsveita eins og Cream, Grateful Dead og Grosby, Stills, Nash & Young. Einn nemandi á þriðja ári, Stuart Dolan, hafði um þessar mundir fengið skólayfirvöld til að leyfa sér að breyta einu af hesthúsunum á skólalóðinni í tónlistarsal. Þar fékk hann í lið með sér bassaleikara og trommara og stofnaði band. Skyndilega virtist áhugamál Adams ekki algjörlega út úr kortinu. Það væri hægt að stofna hljómsveit. Hann keypti sér gamlan gítar og fór að læra! John vinur hans kom nú með tillögu til Adams, á næsta ári myndi Dolan hætta í skólanum, því tækju þeir sig ekki til og fengju aðgang að tónlistarhesthúsinu, þú kaupir þér bassagítar og við stofnum band. Adam var ekki viss, hann elskaði tónlistina en fannst hann sjálfur ekki nógu góður, ekki nærri eins góður og John. En eftir nokkra umhugsun tók hann ákvörðun, þarna væri leiðin komin til að sýna skólaliðinu "fingurinn" og þeirra gamaldags, íhaldssama hugsanahætti! Adam hringdi í móður sína og bað hana um að kaupa handa sér bassagítar. Jo var himinlifandi, hún gerði samning við strákinn um að reyna nú að standa sig betur í skólanum og var ánægð með áhugann og eldmóðinn í syninum. Adam stóð við sitt og umsagnir og einkunnir kennaranna tóku stórstígum framförum. Nýi bassinn hans Adams var dásamlegur viðkomu! Þegar hann setti hann í samband og sló tóninn hríslaðist um hann vellíðan! Það var eins og hann hefði öðlast nýjan útlim með óendanlegan kraft og möguleika. Hann kunni ekki mikið enn, en fann að þetta var óplægður akur. Hann og John settu saman hljóma og hripuðu niður texta sem fjölluðu um flækjur unglingsáranna og drunga heimavistarlífsins.

Efst á síðu

Skin og skúrir!:

Bættar umsagnir og einkunnir Adams í lok skólaárs 1975 komu sem léttir fyrir Jo og Brian. Þau voru nú tímabundið staðsett í Singapore og þangað heimsótti Adam þau um sumarið. Það var góð tilbreyting og um haustið mætti okkar maður í skólann með forláta sólgleraugu í skólann í stað "viðurkenndra" gleraugna. Hann var sendur undir eins til skólastjórans! "Adam, hvað er þetta í ósköpunum sem þú ert með á nefinu?" "Þetta eru sólgleraugu herra!" "Clayton, þú þekkir reglurnar hérna, þú mátt ekki vera með sólgleraugu í skólanum." "En herra, ég þarf þau til að vernda augun!" Gleraugun þurftu þó að fjúka en nokkru seinna bauð Adam yfirvöldunum birginn á ný. Eitt sinn þegar Jo og Brian komu að sækja hann í skólann var hann búinn að fara úr skólabúningnum og klæða sig í hippaföt, setja á sig sólgleraugun og var með forláta arabahatt á höfðinu sem amma hans hafði gefið honum. Húsvörðurinn sá útganginn og rak hann umsvifalaust inn aftur til að skipta um föt. Adam hlýddi en tók gallann með sér og klæddi sig í hann í laumi á leiðinni út aftur og lét John fara með skólajúniformið upp á vist. Í þann mund er bíll foreldra hans renndi burt af hlaðinu sá húsvörðurinn glitta í ögrandi arabahatt í afturglugganum á höfði Adams. Hann var í vanda! Hjá skólameistara varð honum fátt um svör þegar hann var spurður um málsvarnir. "Ekkert herra" svaraði hann og lenti í straffi undir eins. Straff þýddi að hann mátti ekki fara um vissa staði skólans og alls ekki út fyrir skólalóðina. Adam var kominn á endastöð í St. Columbia's College. Hann vissi ekki hvern fj... hann langaði til að verða fyrir utan kannski tónlistarmaður. Eitt vissi hann þó að skólinn skyldi ekki beygja hann undir þeirra hætti og hann ætlaði sér að halda sínu sjálfstæði hvað sem tautaði og raulaði. Ef hann lenti í vandræðum játaði hann strax og tók því sem vera skyldi. Stundum var hann sleginn, stundum sektaður eða hann látinn í "sérverkefni" eins og að vakna eldsnemma til að vekja samnemendur sína. Honum fannst hann misskilinn. Foreldrar Adams voru farin að hafa efasemdir um veru hans í St. Columbia's. Námslega séð stóð hann í stað. Skýrsla umsjónarkenna hans tjáði þeim að áframhaldandi veru hans næsta vetur bæri ekki að taka sem sjálfsagðan hlut. Og nú bárust fréttir af brotum hans á straffinu! Til hans átti að hafa sést í nærliggjandi sjoppum og með því hafði hann brotið alvarlega reglurnar. Honum tókst að vísu að sanna fyrir móður sinni að hann hafði alls ekki verið í neinum sjoppum en hann hafði verði upp í fjalli með nokkrum stelpum að reykja og það var jafn slæmt í huga skólastjórnenda. Jo og Brian áttu engra kosta völ en að taka Adam úr St. Columbia's. Næsti viðkomustaður skyldi vera Mount Temple. Adam var verulega vonsvikinn. Honum fannst hann hafa tekið framförum, hafði jafnvel tekið nokkurn þátt í íþróttum og staðið sig vel í hlaupagreinum. Nú var tónlistarferillinn í uppnámi og hann var svekktur út í foreldra sína með ákvörðunina. Til að friðmælast við hann gáfu þau honum leyfi til að heimsækja vin sinn Gordon Petherbridge til Pakistan. Í Rawalpindi í Pakistan átti hann frábæran mánuð hjá félaga sínum þar sem hann varð ástfanginn og leið sem frjálsum manni í fyrsta skipti á ævinni. Þar var hann Adam, ekki Clayton. Þar sá hann harðstjórn almenningsskólanna loksins í réttu ljósi. Adam flaug heim með trega, og fulla ferðatösku af hippafötum. Leið hans myndi liggja í Mount Temple en mánuðurinn í Rawalpindi herti hann aðeins í þeirri trú að vera ávallt sinn eigin stjóri. Í nýja skólanum skyldi enginn fá að komast upp með neitt "bullshit!!!"

Efst á síðu