Lawrence Joseph Mullen, Jr.

Trommarinn:

Larry Mullen var tveimur árum á eftir Paul Hewson í Mount Temple. En Paul tók eftir honum, Paul sá allt, jafnvel þegar hann var að skemmta sér með félugunum á The Mall eða eltast við stelpur. Hver var þessi myndarlegi strákur? Með ljóst axlarsítt hár, stæltur, svipfagur, karlmannlegur! Það var eitthvað við Larry sem undir eins stimplaðist inn. Í skólanum var Larry í meðallagi. Hann gerði það sem hann þurfti að gera og var ekkert sérstaklega vinnusamur! Hann var kurteis og þægilegur í umgengni fyrir kennarana. Félagslega var hann varkár. Útlit hans, sem var leðurklætt og "cool", gerði hann frábrugðinn flestum jafnöldrum sínum og þeim tískustraumum sem fylgdu. Hann þoldi ekki tilgerð og sýndarmennsku sem oft fylgdi klíkunum á The Mall. Larry var ljúfur og þægilegur en fas hans var samt nokkurs konar gríma. Undir niðri var hann harðari í horn að taka en útlit hans gaf til kynna. Þó hann tæki ekki þátt í íþróttum og væri ekki hluti af afburðanemendum skólans, þá var Larry sjálfsöruggur ungur maður. Hann kunni að spila á trommur! Löngu áður en hann gekk í Mount Temple hafði hann lært að spila á trommur og það var hans sérstaða. Það var bæði vopn hans og ánægja, og gerði alla tilgerð óþarfa. Hann spilaði í Hljómsveit póstþjónustunnar og ferðaðist með þeim um landið og hélt tónleika. Larry spilaði á St. Patrick´s Day á O´Connell stræti með hljómsveitinni sinni. Þetta veitti honum sjálfsöryggi og jafnframt óbeit á allri sýndarmennsku og yfirborðskennd. Í huganum var Larry tónlistarmaður. Draumar hans snérust um að gera tónlistina að lifibrauði, gefa allt sem hann átti, bæði gott og vont, alla orkuna í trommurnar. En Larry var samt jarðbundinn og var jafn varkár gagnvart draumum sínum og hann var gagnvart sýndarmennsku. En tónlistin var samt ekki alltaf dans á rósum. Frá því hann var 9 ára og byrjaði í námi voru kennararnir ætíð að láta hann spila standarda. Hann varð að spila akkúrat þessa músík og þeirra músík. Larry þoldi þetta ekki heldur. Hann langaði til að spila með hjartanu og á sinn eigin hátt, án inngripa kennara og hljómsveitarstjóra. Frá 14 ára aldri byrjaði hugmynd að fæðast hjá Larry, að stofna sína eigin hljómsveit. Hann ræddi þetta við kennarann sinn Donald Moxham og einn tónlistarkennarann í Mount Temple, Colm McKenzie, og þeir kvöttu hann til að láta drauminn rætast. Tilkynningin sem Larry hengdi upp á töfluna í skólanum var hógvær og lofaði ekki miklu. Hún var nokkurn veginn þannig að hann sagðist hafa "sóað" aurum í trommusett og spurði einfaldlega hvort einhverjir hefðu gert það sama með gítara. Enginn svaraði!

Efst á síðu

Foreldrarnir:

Heimili Larrys var stutt frá Mount Temple skólanum, á Rosemount Avenue í Artane hverfinu. Þar bjó hann með foreldrum sínum, Larry eldri og Maureen, ásamt eldri systur sinni Ceciliu og yngri systur Mary. Artane hverfið var gott samfélag stutt frá sjónum og hafði öll þægindi eins og verslanir, almenningsgarða, kirkju og góða íþróttaaðstöðu fyrir ungt fólk. Larry eldri ólst upp í norðurhluta Dublinar og fór oft með föður sínum í ferðir á hestvagninum sem hann vann á við að færa fólki heim brauð og kökur. Hann var góður námsmaður og vel liðtækur í fótbolta og hlaupum. Á unglingsárum sínum íhugaði hann að læra til prests og var hvattur til þess af kennurum sínum sem voru einmitt sjálfir prestar. Nú á dögum þarf kaþólska kirkjan að auglýsa eftir áhugasömu ungu fólki til að læra til prests en á millistríðsárunum var það heiður að vera valinn til að þjóna Guði. 1939 byrjaði Larry eldri, þá sextán ára, námskeið til undirbúnings prestnámsins. Ákvörðun hans var mikill heiður fyrir fjölskyldu hans, hann var sá fyrsti úr henni til að fá þennan heiður. Lífið á námskeiðinu var erfitt. Tilvonandi prestsefni þurftu að búa við afar lítil lífsgæði svo ekki sé meira sagt, þeir sváfu á hörðum bekkjum, fengu einfaldan mat og sturturnar voru kaldar! Larry var opinskár og alþýðlegur drengur og hann stóð sig vel í undrbúningnum og leið hans lá til Cork og síðan í háskóla í Galway til að uppfylla loforð sitt. Námsárangur hans veitti honum góðar einkunnir en þegar hin endalega, óafturkræfanlega ákvörðun um prestsvígslu nálgaðist fóru efsemdaraddir að hljóma í huga hans. Vissulega var ýmislegt heillandi við prestskapinn, sérstaklega að stunda trúboð, en það var einmitt það sem hafði vakið mestan áhuga fyrst um sinn. Núna var Larry þó ekki viss um að hann þyldi einmanaleikann, og hefði þann sjálfsaga sem þyrfti til að verða góður prestur. Hann leitaði ráða hjá leiðbeinendum sínum sem tóku honum með skilningi og sendu hann í frí heim til sín í eitt ár, þar sem hann gæti haft ráðrúm til að finna sína köllun. Það var erfitt fyrir hann að fara heim. Að sama skapi og ákvörðunin um prestnám var mikill heiður fyrir fjölskyldu hans, voru það gríðarleg vonbrigði að Larry skyldi hiksta á náminu. Hann hafði valdið vonbrigðum. Sjálfur var hann staddur í tómi, hvorki prestur né ekki prestur! Þetta ár sem hann tók sér til umhugsunar reyndist vera eitt af hans erfiðustu. Árið sem hann varð 25 ára, árið 1948, ákvað hann að hætta við að læra til prests. Hann hafði valið erfiðari kostinn, þann sem afar fáir menn velja þegar þeir á annað borð eru komnir af stað. Larry sr. reikaði nú um sinn stefnulaus í heimi sem hafði upplifað heimsstyrjöld á meðan hann var í burtu. Flestir jafnaldrar hans og félagar voru nú annaðhvort orðnir prestar eða komnir með fjölskyldur. Hann var einn, vel menntaður en bar merki mistaka. Hann gerðist nú starfsmaður Heilbrigðis- og Umhverfisstofnunar eftir að hafa orðið fyrstur á námskeiði fyrir starfsmenn. Námsgeta hans hafði allavega ekki yfirgefið hann. Larry hitti Maureen í fríi sem hann fór í með félaga sínum sem var á leið til Ghana til trúboðastarfa. Maureen fæddist árið 1922 á vesturströnd Írlands. Móðir hennar lést við fæðinguna og hún var alin upp fyrstu 10 ár ævinnar hjá móðurömmu sinni. Þá fluttist hún til Dublin til að búa hjá tveimur fullorðnum móðursystrum sínum þar sem hún skyldi ganga til menntunar og kannski seinna fá góða vinnu. Þrátt fyrir erfiða æsku var Maureen glaðleg manneskja og gerði ekki mikið úr þeim erfiðleikum sem örlögin sköpuðu henni. Þar sem hún ólst upp hjá móðursystrum sínum voru ekki mörg börn og lífið gat því verið einmanalegt á stundum. Maureen byrjaði að vinna sem ritari hjá Bowmakers, lánafyrirtæki á Stephens Green og hún hafði gaman af að fara og dansa um helgar á klúbbum. Að fara að dansa og skemmta sér um helgar var ekki einfalt eða sjálfsagt mál á Írlandi um miðja 20. öldina. Stjórnvöld höfðu reynt að hafa "eftirlit" með skemmtunum fólks með því að veita skilyrt leyfi til skemmtanahalds og koma með því í veg fyrir of mikinn samgang kynjanna, því það var jú freisting til alls konar "synda" að vera of lengi að! En dansklúbbar og stórhljómsveitir voru að hefja innreið sína, voru vinsælir meðal fólks og margt ungt fólk sniðgekk "útgöngubann" til að geta dansað lengur og óheft. Móðursystur Maureens voru ekki par hrifnar af háttarlagi hennar og fannst hún dvelja heldur lengi í návist syndarinnar! Líf þeirra Maureen og Larry eldri hafði því verið þyrnum stráð á ólíkan hátt en saman fundu þau þá gleði og ánægju sem oft hafði vantað. Á fyrsta stefnumóti þeirra fóru þau í bíó að sjá Gary Cooper í High Noon. Þau giftu sig árið 1956 og eignuðust fyrsta heimili sitt á Harmonstown Avenue og þar fæddist Cecilia ári seinna. Þann 31. október 1961 kom svo "okkar maður" Larry yngri í heiminn og þremur árum seinna Mary en hún lést árið 1973.

Efst á síðu

Larry Jr.:

Larry jr. var gott barn! Hann var mikið fyrir athygli og fékk hana mikla frá Maureen og Ceciliu. Hann vildi líka fylgjast með öllu og meðan hann var ennþá í barnavagni tókst honum að rífa tvö göt á hann til að geta fylgst með heimilishaldinu! Eftir eitt ár í hverfisskólanum gekk Larry í Scoil Colmcille á Marlborough stræti. Scoil Colmcille var alírskur skóli, þ.e.a.s. öll fög voru kennd á gelísku, móðurmálinu. Larry eldri taldi það vera hag Larrys yngri að læra strax móðurmálið til að geta átt greiða leið í háskóla og síðan í opinbert starf líkt og hann sjálfur. Nafnarnir og feðgarnir ferðuðust á hverjum morgni saman til skólans og seinnipartinn náði svo Maureen í "júniorinn". Eitt sinn er Larry var sjö ára tafðist Maureen og var ekki komin á réttum tíma til að sækja kappann. Staðráðinn í að gera eitthvað í málinu lagði hann af stað fótgangandi ásamt vini sínum Basil King, heim til Artane. Í nokkra klukkutíma voru þeir félagar týndir og lögreglan var komin á stúfana ásamt Larry eldri. Fjölskyldunum til mikils léttis birtust þeir svo heima hjá sér klukkan sex um kvöldið! Maureen hafði fundið hamingju sem hún hafði aldrei upplifað áður. Hún var ástrík og umhyggjusöm móðir og hafði lítinn áhuga á að fara mikið út fyrir heimilið sitt, sem var í raun fyrsta alvöru heimilið hennar. Samband hennar við börnin var mjög náið og þá sérstaklega við Larry. Þau voru ekki bara móðir og sonur heldur miklir vinir og félagar. Þegar Larry fór í skátana varð Maureen flokksstjóri. Hún spilaði stundum á píanóið sem Larry eldri keypti handa Ceciliu, en Cecilia stundaði píanótíma í School of Music, Chathham Row. Þegar Larry var átta ára ákvað hann að nú væri tími til kominn fyrir hann að fara að læra á píanó líkt og systir hans. Hann entist í ár en var slakur nemandi! Hann "réðst" á píanóið með ákafa og gerði ekki æfingarnar sem honum voru settar fyrir heima. Að árinu liðnu benti kennarinn móður hans kurteisislega á að peningunum hennar væri betur varið í eitthvað annað. Á leið út úr skólastofunni með móður sinni heyrði Larry spilað á trommusett. Þetta, sagði hann Maureen, þetta er það sem mig langar til að gera næst! Foreldrar hans samþykktu að leyfa stráknum að prófa með því skilyrði að hann borgaði sjálfur gjaldið fyrir fyrstu önnina með því að hjálpa til við heimilisstörfin. Larry Mullen jr. gekk í trommutíma hjá Joe Bonnie um haustið 1971. Joe Bonnie var þá þekktasti trommari Írlands og spilaði í gömlum tónleikasölum og sem "session" spilari. Ef vantaði trommara, þá var kallað í Joe. Larry var jafn tregur og venjulega við að fylgja bókum og kennsluaðferðum, og vildi heldur ná sínu eigin sambandi við hljóðfærið. Í fyrstu hafði hann gaman af stílnum sem Joe kenndi en fljótlega kom upp leiði. Joe varaði hann samt við að ef hann ekki lærði undirstöðuatriðin þá væri ekki líklegt að hann næði árangri. Þó að tregða Larrys við að fylgja efninu næstu tvö árin yrðu til að valda Joe mörgum mæðustundum sá hann þó kraftinn og tilfinninguna sem ungi maðurinn hafði fyrir hljóðfærinu. Joe vissi að tónlist var hluti af sálinni, engar kennslustundir eða tækniæfingar gætu komið í staðinn fyrir ástríðu og tilfinningu fyrir takti ef það var ekki til staðar. Joe lét Larry hafa gúmmímottur til að taka með sér heim og æfa sig á. Hann fór með þær á hverju fimmtudagskvöldi í herbergið sitt, hlustaði vandlega á trommarana í Top of the Pops, Sweet, Glitter Band og Slade og hermdi eftir öllu. Hann dreymdi um að eignast eigið trommusett og minntist á það við fjölskyldu sína. Eitt kvöldið þegar hann kom heim af skátafundi beið eftir honum trommusett sem Cecilia systir hans keypti af bróður vinkonu sinnar á 17 pund, sem var talsverður peningur á þeim tíma. Larry varð orðlaus af ánægju og spenningi. Frá þeim tímapunkti fór allur hans vasapeningur í að bæta við Hohner trommusettið sitt, bæta við trommum, cymbölum og kjuðum. Á hverjum degi eftir skóla hvarf hann inn í herbergið sitt til að æfa sig. Loksins gat hann gert hlutina á sinn eigin hátt, gert tilraunir og mistök, skapað sinn takt og hljóm. Hann galopnaði gluggann hjá sér og hljómurinn frá herberginu dró að sér krakkana úr hverfinu sem sátu á garðveggnum fyrir utan og hrópuðu hvatningarorð og óskalög. Larry var í essinu sínu og elskaði hljóminn og athyglina sem hann fékk. Tónlistarsmekkur hans réðst að miklu leyti af plötusafni Ceciliu sem hlustaði m.a. á Stones, Bowie, Eagles og David Essex. Ein var sú plata sem var í sérstöku uppáhaldi hjá Larry og heitir Rock On. Space Oddity var fyrsta platan sem hann eignaðist og Bowie og Roxy Music voru helstu áhrifavaldarnir. Hann reyndi að skilja popp- og rokktrommuleik og hægt og rólega finna sér leið inn í tónlistina og alltaf var hann að "mæla" bilið milli sín og þeirra sem hann heyrði í á plötunum. Joe Bonnie lést árið 1974. Þrátt fyrir eindregin ásetning Larrys við að gera hlutina á sinn eigin hátt höfðu þeir alltaf verið góðir saman. Joe var hrifinn af áhuga Larrys og hafði tekið hann eitt sinn með sér í Christchurch Cathedral til að fletta fyrir sig nótnablöðum á tónleikum. Eftir lát hans tók dóttir hans Monica við kennslunni. Hún vildi láta gera hlutina á réttan hátt og fjótlega urðu hún og Larry andstæðir pólar! Dagar Larrys við Chathham Row skólann voru taldir.

Efst á síðu

Mount Temple og ferðalög:

Larry var nú í Mount Temple. Ákvörðunin um að senda hann þangað var fremur af praktískum ástæðum fremur en að foreldrar hans væru hlynntir námsfyrirkomulaginu. Larry var meðalnemandi og í Mount Temple fengi hann breiðara námsframboð heldur en í hefðbundnu skólunum. Í öllu falli var hann áhugasamari um tónlistina heldur en nokkuð annað og það hvarflaði að föður hans að kannski stefndi hann að því að gera tónlistina að lifibrauði sínu. Larry eldri stakk því upp á því við hann að ganga til liðs við herhljómsveitina þar sem hann fengi að læra á öll ásláttarhljóðfæri og fengi góða alhliða tónlistarkennslu. Larry jr. leist ekki vel á að vera í sjö ár í burtu frá vinum sínum og eldamennsku mömmu! En honum leiddist að vera aðgerðarlaus og eftir að hafa hætt hjá Monicu Bonnie lá leið hans í Artane Boys’ Band. Á fyrstu æfingunni var honum vinsamlega bent á það af hljómsveitarstjóranum að í Artane Boys’ Band þyrfti hárið að vera snyrtilegt og hann yrði því að klippa það. Larry samþykkti en á næstu æfingu var honum bent á að meira hár þyrfti að fara! Hann samþykkti á ný en lét sig vanta á næstu æfingu! Ferillinn hjá Artane Boys’ Band var á enda! Larry eldri kippti nú í nokkra spotta til að koma syninum að hjá Alþýðuhljómsveit Póstþjónustunnar og næstu tvö ár voru þau bestu í tónlistarlífi Larrys fram að því. Hljómsveitin spilaði alls konar tónlist, allt frá írskum þjóðlögum til vinsælla dægurlaga á hinum og þessum hátíðum og samkomum. Hápunkturinn var þátttaka þeirra í skrúðgöngunni á St.Patricks’ Day í Dublin. Öll fjölskylda Larrys kom saman til að heyra hann spila þar í fyrsta sinn. Buxurnar hans pössuðu ekki og hatturinn hans ólmaðist á höfði hans en hann skemmti sér konunglega. Hann og vinur hans Martin Levins stálust til að sniðganga prógrammið og spila af fingrum fram en enginn virtist sérstaklega taka eftir því eða skipta sér af því! Og hljómsveitarstjórinn hrósaði þeim fyrir fínan trommuleik á eftir! Tónlistarlega séð lærði Larry mikið af því að gera hlutina á sinn hátt á hæglátan máta. Hann elskaði frjálsræðið og léttleikann sem var yfir hljómsveitinni og stelpurnar sem mynduðu "klappstýruhópinn" voru vel þegið viðfangsefni! Larry ferðaðist um allt Írland með pósthljómsveitinni. Á morgnanna var lagt af stað frá Dublin með nesti, spilað á viðburðum og samkomum og á eftir var matur og öl. Á leiðinni heim um kvöldið var spilað og sungið af fingrum fram á ekta írskan máta. Þetta voru ánægjulegir tímar og Larry fann samkenndina og félagsskapinn sem myndaðist við það að "túra". Það gerði hann ennþá ákveðnari í að finna sinn feril í tónlist og breyta þannig áhugamáli sínu í atvinnu. Sem trommari hafði hann þroskast, komist út úr formúluhugsun margra kennara og þróað sinn eigin stíl. Honum fannst bilið milli sín og trommaranna sem hann heyrði í á Top of the Pops vera að minnka svo mikið að kannski væri það brúanlegt. Allt sem hann vantaði nú var ný hljómsveit til að spila með. Hann ákvað að gera eitthvað í málinu.

Efst á síðu