Mount Temple - þar sem allt byrjaði

Pönkið:

Pönkið var heiðarlegt! Grimmilega og óvægilega heiðarlegt. Það réðst á og gerði grín að öllu, það hafnaði öllu og í leiðinni markaði það endalok rokk- og róltímabilsins, þar sem glamúrinn og stjörnudýrkunin hafði ráðið ríkjum. Um 1976 leiddu Johnny Rotten og Sid Vicious flóðbylgju ungs fólks sem var reitt og sögðu "fuck off". En það hafði líka rétt til þess. Þetta fólk fæddist inn í hagsæld eftirstríðsáranna og ólst upp í bjartsýni sjöunda áratugarins og byrjun þess áttunda. En ekkert hafði breyst. Atvinnuleysi, kynþáttafordómar og spilling grasseruðu sem aldri fyrr. Loforðin um betri heim og jafnrétti, sem Bítlarnir spiluðu og sungu um, höfðu verið brotin. Það voru engu fleiri tækifæri eða meira frelsi, engin fegurð. Á Bretlandi var verið að ýta í burtu gömlum gildum og samfélugum fyrir risastórar blokkasamstæður og steinsteypu. Lífið í þessum hverfum var sneytt allri félagslegri samkennd sem var í kirkjum, skólum, búðum og krám gömlu hverfanna. Stórar borgir á borð við London, Glasgow, Birmingham, Manchester, Liverpool og Newcastle stóðu eins og risastór steypuminnismerki um horfna tíma. Úr þessum jarðvegi spruttu pönkararnir, bitrir og kaldhæðnislegir og deildu út hatri jafnóvægið og hipparnir höfðu útdeild ást. Johnny Rotten og Sid Vicious voru í hljómsveitinni Sex Pistols og þeir sögðust hata alla, stjórnmálamenn, félagsfræðinga, blaðamenn, opinbera starfsmenn, alla sem höfðu lagt sitt af mörkum við að skemma líf þeirra. En það var rokkið sem pönkararnir hötuðu mest af öllu. Rokkið hafði framið verstu svikin. Rokkið átti að vera tónlist þeirra sem tilheyrðu lægri stéttum samfélagsins en rokkararnir sem komu frá verkamannastéttinni voru nú milljónamæringar. Blómabörnin sem höfðu afneitað peningum, atvinnu og veraldlegum eignum bjuggu nú í höfðingjasetrum og ferðuðust um eins og kóngafólk. Þar sem áður var reiði var nú Rod Stewart! Rokkararnir höfðu mestar áhyggjur af að Rolls Roycearnir þeirra væru óhultir og voru með her manna í vinnu við það! Þar sem áður var uppreisn var nú hnignun og úrkynjun. Áður höfðu ungir menn með þrjá gítara og trommur tjáð sársauka sinn, ergelsi og örvæntingu, en nú var tæknin tekin við og hrokafullar idolstjörnur hugsuðu mest um sína eigin duttlunga. Rokkið hafði markaðsvæðst og snúið baki við uppruna sínum. Pönkið þótti almennt ógeðfellt og óþægilegt fyrirbæri. Þetta er ekki tónlist var sagt, en það var líka meira tjáningarform, laglaust og stjórnlaust spark í afturendann á þeim sem ekki lifðu í steypugettóunum. Það kom með kraftmikla áminningu til tónlistarheimsins: "fuck off, we’ve had enough". Þetta er okkar tónlist og allir geta spilað hana. The Sex Pistols reyndu ekki að fela þá staðreynd að þeir gætu ekki spilað á hljóðfærin sín en þeir vegsömuðu þau. Þeir lögðu heldur enga rækt við áhangendur sína. Þeir spýttu á alla þá sem reyndu að dýrka þá en var samt fagnað af kynslóð sem vissi um hvað pönkið snérist. Það var jú stjörnudýrkunin sem hafði verið vandamálið í upphafi. Pönkið brast á þegar Paul Hewson var á síðasta ári í Mount Temple og hann skildi það umsvifalaust. Hann elskaði kraftinn og hljóminn sem var hrár og einfaldur. Í gegnum sóðaskapinn sá hann reiðina og örvæntinguna sem lá að baki og að auki var hann hrifinn af og skildi fyrstu reglu pönksins: Að allir gætu notað rokkið til að gera það sem þá langaði til, segja það sem þá langaði til og til að tjá sínar eigin hugmyndir. Paul var fyrsti pönkarinn á The Mall. Einn daginn um haustið 1976 mætti hann með hanakamb, í fjólubláum buxum og svörtum leðurstakk með keðju sem náði frá nefi aftur að eyra! Hann langaði til að samsvara sig við pönkarana og til að segja "fuck off" en undir niðri langaði hann líka til að segja miklu meira. Þó að Paul héldi áfram að vera miðpunkturinn á The Mall þá höfðu síðustu tvö ár frá láti móður hans verið erfið. Styrkur og stuðningur Irisar hafði ekki komist á milli hans og föður hans og eldri bróður. 10 Cedarwood Road var híbýli en ekki heimili og Paul var sífellt í eldlínunni. Hann var sífellt að týna lyklum og alltaf að "gleyma" eða einfaldlega að sleppa því að gera sinn hluta af húsverkunum. Maturinn var kornfleks, skyndikartöflur eða eitthvað annað nógu fljótlegt og einfalt.

Efst á síðu

Allir geta spilað það:

Paul hafði eignast nokkra nýja vini úr hverfinu og þeir mynduðu klíku sem þeir kölluðu The Village. Þeir "státuðu" sig af því að vera snjallari og meira kúl heldur en jafningjar þeirra í Ballymun og Finglas hverfunum. The Village safnaðist saman á heimili Pauls á daginn meðan Bobby og Norman voru í vinnu og heimilið var oft ruslaralegt þegar þeir komu heim, óhreint leirtau, sígarettustubbar og ósvífinn hlátur mætti þeim í dyrunum. Óumflýjanlega kastaðist í kekki þegar þeir komu heim eftir erfiðan vinnudag og oft var rifist og slegist! Maeve O’Regan sá aðra hlið á Paul. Hún var glæsileg og sjálfsörugg stúlka og eftirsótt í strákahópnum en vinskapur þeirra var meira en "hvolpaást". Þau voru vinir og töluðu um listir, bókmenntir, tónlist og trúmál þegar Paul kastaði af sér grímunni sem hann bar á The Mall. Í hádeginu fór hann með henni heim þar sem móðir hennar gaf þeim að borða og hún sá vel að Paul vantaði alvöru heimili. Paul var vel upp alinn og kurteis og Maeve var alltaf að inna hann eftir því hvað hann væri að reyna að sanna. Af hverju þessi læti í kennslustundum, af hverju pönkklæðnaður, allar stelpurnar? Hvernig gat sá Paul átt samleið með þeim sem hún þekkti betur? Þetta var síðasta ár Pauls í Mount Temple, prófin nálguðust en hann var ekki nálægt því nógu vel undirbúinn fyrir alvöruna sem framundan var, reyndar verr heldur en vinir hans á The Mall. Reggie Manuel, Mark Holmes og Ken Trimble vinir hans vissu hvenær leikurinn tók enda og lærdómurinn tók við og höfðu tekið stefnuna á framhaldsnám. Maeve var afburðanemandi. Paul var hins vegar sér á parti, trúðurinn, leyndardómurinn, kvennamaðurinn. En hann vissi að fljótlega kæmi að því að vinir hans færu að hlæja að honum en ekki með honum. Í örvæntingu sinni reyndi hann að samsvara sig í leiklistarhópnum og rúgbýliðinu en varð fljótt leiður. The Web, diskóklúbburinn hans lagði upp laupana og aðeins tveir fastir punktar voru eftir, tónlistin og trúmálin. Eftir lát móður sinnar gekk Paul í kristilegt samfélag í skólanum og sótti samkomur reglulega á laugardögum til bænahalds. Hann fékk Maeve til að koma með sér. Í olíukreppunni um miðjan áttunda áratuginn og í óöryggi heimsmála eftir Watergate, var nú komið andlegt og trúarlegt tómarúm sem margir reyndu að fylla. Því yngri sem þú varst og trúarlega þenkjandi, því meiri þörf. Paul var í mikilli þörf og eftir lát móður hans hætti hann að standa upp í hárinu á Sophie Shirley kristnifræðikennaranum sínum í Mount Temple og byrjaði að hlusta og meðtaka orð ritningarinnar. Þar sá hann skynsemi og rökhyggju sem oft var erfitt að sjá heima fyrir, í skólanum, í menningunni eða jafnvel í stóru kirkjusamfélugunum. Ritningin og Guðspjöllin voru það eina sanna. En Paul og Maeve voru alls ekki ein um að finnast það, vaxandi hópur nemenda tók þátt í kristilegu hreyfingunni um leið og veröldin virtist verða sjálfselskari með degi hverjum. Tónlistin var annað skjól fyrir hörðum heimi. Hún var stór þáttur í starfi Mount Temple og þar var boðið upp á fjölbreytta tónlistarkennslu, allt frá spænskum gítar til kórverka. Jafnvel þeir sem ekki höfðu sérstakan áhuga á tónlist gátu fundið eitthvað við sitt hæfi hjá Albert Bradshaw tónlistarkennara sem sinnti starfi sínu af áhuga og eljusemi. Paul var meðlimur í kórnum hans Alberts og jafnvel í sínu versta formi gat Paul fundið sefun og ánægju í tónlistinni. En heimurinn fyrir utan trúna og tónlistina var gremjulegur. Maeve var nú farin að slá sér upp með háum, grönnum og myndarlegum körfuboltastrák frá Bandaríkjunum að nafni Lloyd! Paul var í fyrstu mjög afbrýðisamur en vinskapur hans og Maeve hélst óbreyttur og á endanum sætti hann sig við orðinn hlut. Paul hafði ekki séð tilkynninguna hans Larry en hafði heyrt eitthvað um að verið væri að stofna hljómsveit. Já já, sagði hann Larry þegar hann minntist á það við Paul, vissulega kynni hann að spila á gítar! Larry var mjög ánægður, hljómsveitin myndi þurfa andlit út á við, einhvern með bein í nefinu sem gæti kynnt lög og náð upp stemningu á tónleikum. Paul virtist vera rétti maðurinn, virtist vera gaur sem ætti heima í rokkgrúppu. (sjá Feedback fæðist) Norman hafði kennt bróður sínum nokkur grip á gamlan gítar sem þeir áttu heima. Paul greip hann annað slagið og dútlaði með hann og eins hafði hann gert í tónlistartímum hjá Albert Bradshaw. Að segja að hann kynni að spila á gítar voru kannski ýkjur! Þegar hann gekk upp að húsi Larrys á fyrsta fundinn tók Paul með sér ýmsa hæfileika en gítarkunnátta var ekki sá sterkasti! Og hann gat heldur lítið sungið! En það sem skipti máli var framkoma og nálægð. Hann var liðtækur leikari og gat breytt um fas á stuttum tíma, úr ruddalegum klíkumeðlimi í trúarlega þenkjandi og hugsandi ungan mann. Það fór eftir félagsskapnum hvort hann var harður eins og hver annar í rúgbýliðinu eða einmana og leitandi. En málið var að Paul var ekki að leika, hann var allir þessir persónuleikar og miklu meira. Næmur eins og ljóðskáld og harður eins og götustrákur. Hann var "Bobby", kaþólikki, rótlaus og hugdjarfur og Dublinarbúi af lífi og sál. Hann var einnig "Iris", viðkvæmur og tilfinningaríkur mótmælandi. (sjá Bobby og Iris) Stundum var hann með hausverk af öllum tilfinningunum sem toguðust á. Í umhverfi sínu var hann oft klaufalegur, týndur og einn á báti því hann hafði ekki enn fundið grundvöll sem var nægilega stór, djúpur eða altækur til að bera tilfinningarnar. Pönkið hafði gert rokkið aðgengilegt á ný fyrir ungt fólk eins og Paul, fólk sem fann ekki sess sem hæfði í lífinu. Allir gætu gert það, var það sem Paul hafði í huga þegar hann gekk á fund Larrys. Það voru bestu tíðindi og loforð sem hann hafði heyrt í langan tíma.

Efst á síðu

The Village og Alison:

Með hjálp skilningsríks kennara, Donald Moxham, komust Feedback í æfingahúsnæði í skólanum. Strákarnir ákváðu að æfa þrisvar í viku og voru í fyrstu undir áhrifum frá Dawid Bowie, Rolling Stones, Sex Pistols og Elvis Presley. Tilurð hljómsveitarinnar breytti samt ekki miklu í lífi þeirra. Adam bar ennþá sólgleraugun sín, var í hippafötunum og var enn frekar en áður upp á kant við skólastjórnendur. Adam hafði þaggað niður í Mount Temple. Hann tók þann kostinn að vera í hópi þeirra sem reyktu en aðeins mátti reyka á afmörkuðum stöðum í skólanum. Í þeim hópi voru flestir djammararnir og hópurinn vandi komur sínar á O’Connell Street og Mary Street í miðborginni á kvöldin þar sem rokkið hljómaði á klúbbum og vínbörum. Þar var unga fólkið sem ekki fann samhljóm með kerfinu að skemmta sér. Adam náði síðasta strætó heim á kvöldin kl. hálf tólf og oft þurfti hann að skila ölinu sem hann hafði drukkið um kvöldið í einhvern bakgarðinn áður en hann skreið í rúmið! Skóladagurinn daginn eftir var aðeins eitthvað sem þurfti að ganga í gegnum. Dave, Larry og Dick féllu betur inn í kerfið en Paul var kamelljón sem fyrr og hélt öllum möguleikum opnum. Hann var nú á síðasta ári sínu í Mount Temple og hugsaði um að fara í framhaldsnám. En til þess þurfti hann að bæta sig í náminu og hann lagði sig allan fram, svona yfirleitt! Hann hélt ennþá góðu sambandi við Maeve á andlega sviðinu en var nú einnig að reyna að nálgast Alison Stewart sem var í bekk með Adam og Dave. Alison var indæl stúlka og glæsileg í útliti, róleg og yfirveguð en húmorinn ekki langt undan, sem sást best á prakkaralegu brosi hennar. Það var einmitt sá eiginleiki sem Paul hreifst af og hann hafði reynt við hana um leið og hún kom í Mount Temple en hún hafði stuggað honum í burtu. Næstu ár notaði Paul "skæruhernað" á Ali og honum hafði orðið meira ágengt heldur en hann vissi sjálfur. Hún hreifst af Paul og fjölbreytileika hans og húmor en hún ætlaði sér ekki að verða "ein af gellunum hans Pauls"! Samband þeirra þróaðist hægt og rólega á hennar forsendum. Á 10 Cedarwood Road fékk Bobby engin skýr svör við spurningum sínum um framtíð Pauls. Áhugi hans virtist ekki vera líklegur til árangurs í framhaldsnámi. Það sem mætti Bobby þegar hann kom heim eftir vinnu voru nokkrir furðulega (að hans mati) útlítandi ungir menn sem sátu í stofunni hans. The Village hafði gert 10 Cedarwood Road að fundarstað sínum og þar dvöldu þeir löngum stundum við pælingar! Ásamt Paul, Reggie Manuel og Derek Rowan höfðu nokkrir nýir meðlimir bæst í hópinn sem nú var orðin meira en klíka, miklu meira, því þeir voru fágaðari og samband þeirra þróaðara. Tónlist og listir voru aðalmálið. Fionán Hanvey var einn þeirra. Hann skar sig verulega úr hópnum með útliti sínu því hann var sannkallaður hippi. Útlit hans og klæðaburður hefði ekki vakið mikla eftirtekt í London, en í Dublin skar hann sig úr og varð jafnvel fyrir aðkasti vegna þess. Paul hreifst hins vegar að honum og nálgaðist hann eitt sinn og fór að tala um Bowie við hann og þar með fundu þeir sameiginlegt áhugamál, pönkið og Bowie. The Village hafði engan sérstakan leiðtoga en Paul og Fionán voru helstu áhrifavaldarnir á tónlistarsviðinu. Í hópinn bættust Skello, David Watson og bróðir hans Niggles. Plötusafnið hans David var það sem dró hann inn í hópinn! Vinskapur The Village styrktist og árið 1977 þegar írsk þjóðarsál var brotakennd og ekkert virtist bíða ungs fólks annað en bjórvömb og sjónvarpsgláp, var slíkur vinskapur gulls ígildi. The Village streittist á móti stereótýpum og fastmótuðum hefðum um hvernig lífshlaup ungs fólks "átti að vera" og bjó til sinn eigin heim. Þeir gáfu hverjum öðrum gælunöfn sem bætti enn við sérstöðu þeirra. Fionán varð Gavin Friday, Derek Rowan varð Guggi og það var hann sem gaf Paul sitt gælunafn, Bonovox. Það kom þannig til að The Village var eitt sinn á gangi um O’Connell Street þegar þeir ráku augun í nafn á verslun; Bonovox. Þeim fannst nafnið heillandi og forvitnilegt, hvað þýddi það? Staðurinn reyndist vera verslun fyrir heyrnartæki. Paul varð því Bonovox eða Bono í styttingu og allir þekkja í dag. Það var einhver styrkur í nafninu Bono. Það hljómaði vel og var jafnórætt og þegar þeir sáu Bonovox fyrst á versluninni. Bono, hvað þýddi það, hvað þýddi hann og hvað var hann; Bono með margbreytilegan persónuleika og jafn leyndardómsfullur og nafnið sem hann bar. Trevor Rowen fékk nafnið Strongman vegna þess að hann þjáðist af astma og af því að David Watson talaði rólega og fólk talað rólega til hans tók hann sér nafnið Day-Vid. Anthony Murphy var hugsjónamaður Ballymun Towers og opinskár baráttuhugur. Hann fékk nafnið Pod. Reggie Manuel hafði verið uppnefndur "Cocker Spaniel" af Bono þegar þeir voru í Mount Temple og nú var það þróað í Bad Dog. The Village heimsótti Feedback á æfingu í Mount Temple og Adam, Dave, Dick og Larry fóru að umgangast hópinn. Þeir fóru oft í bíltúra út úr borginni á bíl Guggis og skoðuðu mannlífið þar sem það var hástemmdara en það sem þeirra beið í skugga Ballymun turnanna og á steinsteypunni. Það var einhver veröld þarna úti sem beið með betri loforð heldur en vikulaunin, eða atvinnuleysisbæturnar, sjónvarpsgláp og bjórvömb!

Efst á síðu

Fyrsta "giggið":

Bono gekk ótrúlega vel á lokaprófunum sínum í Mount Temple og náði nægilega góðum einkunnum í sterku fögunum sínum til að verða gjaldgengur til umsóknar í háskóla. Bobby faðir hans var í vafa um tilganginn með að senda hann í University College í Dublin því hann hafði séð of marga unga menn lufsast þar í fimm ár á kostnað foreldra sinna án þess að sýna tilætlaðan árangur. En hann gat ekki neitað Paul um tækifærið og þeir gerðu með sér samning um að Bobby borgaði fyrsta árið og ef hann stæði sig gæti hann haldið áfram, en ef það yrði um einhverja vitleysu að ræða yrði hann að hætta og leita sér að vinnu. Bono gekk í UCD í september 1977. Tveimur vikum seinna fékk Bobby bréf frá skólayfirvöldum og var beðinn að koma á fund. Hvað var það nú? Bobby gekk á Paul til að spyrja um hegðun hans en hann hélt réttilega fram sakleysi sínu. Bobby fór áhyggjufullur á fundinn og útkoman var bæði betri og verri en hann bjóst við. Það kom í ljós að skólayfirvöldum hafði yfirsést að einkunnir Pauls í írsku voru ekki nægilega góðar fyrir inntökuskilyrðin! Bobby varð æfur. Hvernig gátu þeir tekið Paul inn í skólann án þess að athuga fyllilega bakgrunninn, þetta gæti haft skelfilegar afleiðingar fyrir hann. En ef hann færi aftur í Mount Temple og næði góðri einkunn í írsku væri hann velkominn ári seinna. Það var engu tauti komandi við og seinna þegar feðgarnir rifjuðu þetta upp voru þeir sammála um að þetta atvik skipti meira máli en allt annað um þá leið sem Paul valdi sér í lífinu. (Þannig að við áhangendur getum bara verið ánægðir!!) Með ekkert annað fyrir stafni en að læra írsku, varði Paul nú meiri tíma í Feedback. Framundan var hæfileikakeppni á vegum skólans og þær fréttir hljómuðu spennandi fyrir Feedback. Æfingar undanfarinna mánaða höfðu þjappað þeim saman og þeir lærðu að þekkja kosti og galla hvers annars. Larry var sjóaður í tónlistinni og að koma fram og Dave gat spilað nægilega vel á gítarinn til að dekka blönduna af rokkslögurum og nýlegum "hittum" sem var á efnisskránni þeirra. Og gítarsándið hans var einstakt. Gítarleikur Bonos var ekki eins einstakur (!) og söngur hans var hávær, óheflaður og stundum falskur! En hugrekki hans og einbeiting var einstök. Hann var ekki hræddur við að gera mistök og sú staðreynd var skilin og meðtekin af félugunum. Bono hafði kjark og var óhræddur við að standa á sviði og mæta áheyrendum. Bono var stærri en lífið sjálft og gat skýlt sér á bak við það. Hann hafði líka skýrar hugmyndir um hvað þeir gætu áorkað með því að tjá sig í gegnum tónlistina, þeir gætu slegið í gegn og Adam var jafnvel enn vissari um það en Bono, ef það var hægt! Adam hafði séð The Clash spila um sumarið og hann taldi sig vita hvernig þeir ættu að snúa sér í þróuninni. Adam var rokkari áður en þeir héldu fyrsta giggið! Hann talaði um plötusamning og góðan umboðsmann, og þegar þetta "skólakjaftæði" væri búið myndu þeir fara í tónleikaferðir. Markmiðið var skýrt og þeir myndu taka hæfileikakeppnina í leiðinni! Feedback átti að koma næstsíðast á svið í keppninni og þeir fengju tíu mínútur. Allir sem eitthvað töldu sig fram að færa voru með í keppninni, söngvarar, dansarar, eftirhermur. Það flugu móðganir á milli áhorfenda og keppenda á sviðinu! Bono brosti uppörvandi til félaga sinna en þeir voru allir mjög stressaðir nema kannski Larry, sem hafði mestu reynsluna í að koma fram. Settið þeirra samanstóð af lögum eftir Peter Framton, Bay City Rollers og Beach Boys og móttökurnar voru gleðilegar. Klappið og hrópin voru uppörvandi og það var stappað og blístrað eftir meiru. Kraftur og einlægni Feedback virtist skrýtin í fyrstu en það hreyfði við fólki og viðleitni þeirra til að gefa af sjálfum sér gerði þá frábrugðna öðrum keppendum. Kennararnir sem voru í dómnefndinni gáfu Feedback ekki verðlaunin, það hefði verið óviðeigandi, þó ekki hefði verið nema af tillitssemi við dómarann þann sem gekk út í fússi þegar þeir stigu á svið! En allir sem yfirgáfu Mount Temple þetta kvöld töluðu um strákana fjóra í Feedback. Sjálfir voru þeir stoltir og ánægðir með sig og nú var Dave Evans öruggari með sig, nú vissi fólk, og þá sérstaklega stelpurnar, að hann var til! Hann var ekki lengur óþekktur, nú var hann gítarleikari í rokkbandi. Larry hafði sannað að hann gat spilað á trommurnar eins og hann vildi og þrátt fyrir Monicu Bonnie og Artane Boys’ Band, var hann tónlistarmaður. Adam ljómaði af sigurgleði og eftirvæntingu. Viðbrögðin frá áheyrendum voru eitthvað sem hann hafði aldrei fundið áður og hann vildi meira og það strax. Bono gekk heim með Alison og var í skýjunum eftir árangurinn. Sú gleði hafði ekkert að gera með hégóma heldur eitthvað miklu meira, hann fann að eitthvað mikilvægt var að gerast og hann hafði fundið grundvöll til að byggja næmni sína og sköpunargleði á. The Village var skjól og jafnframt "stofnun" sem leit á sig sem hugmyndaríkari og öðruvísi en aðrir. En Bono langaði til að sanna það og gegnum Feedback fannst honum tækifærið koma til að tjá þetta "eitthvað" sem lá innra með honum og var hafið yfir trú, menningu og hefðir. Feedback þyrfti að semja sín eigin lög til að gefa þessari tjáningu rödd og meiningu. Hann var viss um að þeim skilaboðum gæti hann komið til miklu stærri áheyrendahóps heldur en þá um kvöldið, loksins vissi hann hver hann var og hvert hann stefndi.

Efst á síðu

Feedback verður The Hype:

Umtalið sem Feedback fékk eftir fyrsta giggið tryggði góða aðsókn á næstu tónleika í St. Fintan’s School Hall í Sutton. Það var mikið talað um nýja bandið en söngvarinn þótti vera ansi framhleypinn og blátt áfram! Á fundi hjá hljómsveitinni eftir frumraunina var ákveðið að breyta um nafn. Feedback var nokkurs konar grín að sjálfum þeim en nú skyldi það vera The Hype, sem var skot á tónlistarbransann. Þeir höfðu bætt Stones og Boomtown Rats lögum á listann hjá sér og Bono langaði til að fá athyglina hjá krökkunum í Sutton. Hann ætlaði sér ekki að vera bakgrunnsmúsík fyrir dansinn. Hann byrjaði á að tala við áheyrendur og segja þeim frá bakgrunni hljómsveitarinnar, draumum og væntingum. Sumir tvístigu og dæstu en þegar Bono byrjaði sönginn og strákarnir að spila fékk einlægnin og nálægðin merkingu fyrir hlustendur. Þegar yfir lauk voru jafnvel hörðustu gaurarnir á svæðinu hrifnir með. Það höfðu komið ýmiskonar hljómsveitir í St. Fintan’s, en engin í líkingu við The Hype. Nú var ísinn brotinn og Bono vissi hverju hann ætlaði sér að áorka. Hann hafði fundið frelsi í að koma fram og nú var að koma með boðskapinn. Það var ekki nóg að amast út í lygina líkt og pönkið hafði gert, það þurfti líka að koma með sannleika og svör í staðinn. Það ætti hljómsveitin þeirra að snúast um, tryggð og samband við áheyrendur. Umræða um þetta fór fram í The Village en Gavin var ósammála Bono og fannst sem tónlistin ætti að vera óvægin og sjokkerandi, andæfa gegn lyginni. Tónlistin í hjarta Bonos var hins vegar góðleg og leitaði sannleika og tilfinninga. En hann var óánægður með að vera spila lög annarra og hann vissi að það þyrfti að breytast hjá The Hype. Hljómar og stef fóru að fæðast í huga hans og það var hinn eini sannleikur. Innblásnir af velgengni The Hype fóru nú hinir í The Village að ræða um að stofna sitt eigið band. Gavin, Guggi og Pod fengu Dick í lið með sér og til varð The Virgin Prunes, sem var meira gjörningahópur heldur en hljómsveit því enginn gat sungið. Þeir deildu á þjóðfélagið með pönklegri framkomu og voru sem köld vatnsgusa framan í áheyrendur. Þrátt fyrir mismunandi sjónarhorn á tilgang tónlistarinnar hélt vinskapurinn áfram í The Village og þeir voru orðnir þekkt stærð í norðurhluta Dublinar. Þrátt fyrir að vera ekki eiginlegir meðlimir ferðuðust Dave, Adam og Dick iðulega með þeim. Þeir komu frá betri hverfum borgarinnar og stóðu fyrir önnur gildi heldur en miðborgarbörnin. Dave fékk samt nafn hjá The Village og það var Bono sem gaf honum það. Hér eftir skyldi það vera Edge, vegna höfuðlags hans sem var eins og hugur hans, skarpur og glöggskyggn. Edge var líka yfirleitt á brúninni, hljóðlátur en fylgdist með og tók eftir öllu.

Efst á síðu