Demo:U2 fór í hljóðver í Keystone Studios þann 1. nóvember til að taka upp demoið sitt. Þeir ákváðu að taka upp þrjú lög: Street Mission, Shadows And Tall Trees, og The Fool. Barry Devlin sem stjórnaði upptökum var hrifinn af ferskleika efnisins. Lögin voru ekki ný uppfinning í rokkinu, það var keimur af nýbylgju, hugsaði Devlin með sér, en þarna var að heyra nýjan ferskleika og spenning. Bítlarnir höfðu sungið um "I wanna hold your hand", myndlíkingu fyrir samfarir, Stones sungu um "getting no satisfaction" sem var óður um að fá aldrei nóg kynferðislega. Bowie var "Fantastical", Elvis hafði snúist í kringum sinn "Hound Dog" og Bill Haley vildi einfaldlega "Rock Around The Clock", enn einn draumurinn um kynferðislegt frelsi! Mikið af popp/rokktónlistinni snérist um þetta, einfaldar, harmlausar sonnettur um ímyndaða elskendur sem sigruðu eða töpuðu í leik ástarinnar. Lög U2 fjölluðu ekkert um þetta heldur vísuðu í lífið eins og þeir upplifðu það, lífið í borgarsamfélagi sem átti að heita raunverulegt. Shadows And Tall Trees var þeirra best heppnaða hingað til. Myndirnar í Shadows lýsa höfundi sem einmana og utangátta; "Restless streets at night", "walls of white protest", "a gravestone". "Do you feel in me anything redeeming, any worthwhile feeling?" "Is love like a tightrope, hanging on my ceiling?" Hlutverk Edge var að búa til hljóðheim fyrir þessi orð sársauka, ringulreiðar og einmanaleika. Í miðjum upptökunum kom Devlin að máli við Edge með hugmynd að viðlagi. Það var snarlega en kurteisislega afþakkað og þar sem hann gekk til baka að upptökuborðinu sá hann útundan sér augnagotur milli "krakkanna" í stúdíóinu. Þessir strákar vita alveg hvert þeir stefna, hugsaði hann með sér. Paul McGuinnes sat og fylgdist með af athygli. Hann var stressaður, forvitinn og hjálparlaus við þessar aðstæður. "Jæja hvað finnst þér?" spurði hann Devlin eftirvæntingarfullur eftir að strákarnir voru farnir. Devlin, sem hafði sagt Paul í upphafi að hann væri geggjaður að leggja út í þetta, hugsaði svar sitt vel. "Þeir eru sjálfsöruggir, skarpir og fyndnir. Þú nærð alveg örugglega frábærum árangri með þeim á Bretlandi. Þetta snýst um efnafræði Paul, og þeir hafa hana svo sannarlega!!" Tveimur vikum seinna lést Maureen Mullen, móðir Larrys í hörmulegu bílslysi.
Paul McGuinnes fór í víking til London með demoupptökur U2. Hann fékk ekki miklar undirtektir, fæstir buðust til að hitta hann og hlusta á upptökurnar en vildu fá þær sendar í pósti til að hlusta á seinna. CBS var jákvæðast en þeim hafði ekki litist alveg á Limerick upptökurnar, þessar voru betri en ekki alveg það sem þeir leituðu eftir. Paul ferðaðist milli Dublinar og London næstu mánuði en ætíð með sama árangri. Aðrir þættir U2 áætlunarinnar virkuðu vel, U2 gigg voru fá en eftirtektarverð. Þeir spiluðu á sólarhringsrokkhátíð á Project í febrúar '79 þar sem aðalnúmerið var enskt band, The Mekons. Á svæðinu var Paul Rambali, virtur rokkskrifari frá New Musical Express tímaritinu. U2 var ekki á besta tíma á dagskrá en spilaði frábærlega. Dave Fanning hjá Hot Press var sammála og birti umfjöllun um það í blaðinu sínu. Ekki kom þó stafur um U2 í NME og U2 urðu svekktir. í næsta tölublaði Hot Press birtist löng grein eftir Bill Graham þar sem hann fór fögrum orðum um U2, þeirra fyrsta alvöru umfjöllun. Ekkert af þessu hjálpaði til við plötusamning. Í mars neyddist Paul til að fara til CBS til að klára samkomulag sem Adam og Bono höfðu hafnað eftir Limerick ævintýrið. Samningurinn var samt í breyttri mynd, nú yrði aðeins gefið út á írskan markað og hljómsveitinni væri frjálst að gera samninga annars staðar. Paul, ásamt Jackie Hayden kom upp með snjalla markaðssetningu. Platan, þeirra fyrsta smáskífa, yrði þriggja laga og aðeins gefin út í 1000 tölusettum eintökum. Í samstarfi við Dave Fanning sem nú var orðinn virtur útvarpsmaður með mikla hlustun fóru Bono og Edge í stúdíóið til hans og spiluðu lögin þrjú, "Out Of Control", "Boy-Girl" og "Stories For Boys" fyrir hlustendur og þeir myndu síðan fá að velja hvert þeirra færi á A-hlið plötunnar. Þessi hugmynd virkaði fullkomlega og varð kveikjan að U2 markaðssetningu komandi ára þar sem aðkoma áhangenda var virt frá upphafi, þeir voru hluti af U2 hugmyndinni og fengu að taka þátt. Þessi aðferð skapaði eftirvæntingu og umfjöllun um óútkomna smáskífu sem ekki væri væntanleg fyrr en í október. Allsstaðar var skrafað um klæki þessa enska umboðsmanns sem var með U2, hann átti víst að vera viðbjóðslega ríkur, vera umboðsmaður Virgin Prunes líka og illkvittnustu raddirnar héldu því jafnvel fram að hann svæfi hjá einum eða fleiri hljómsveitarmeðlimum!!! Ekkert gat verið fráleitara. Paul var undir "árásum" á öllum vígstöðvum.
Á einum hljómsveitarfundi sem voru frá fyrsta degi hefð hjá U2, var árangurinn hingað til ræddur. Eða réttara sagt árangursleysið, og erfiðleikana á þeirri leið sem Paul hafði ætlað að koma þeim í rokkinu. Af hverju enginn plötusamningur í London? Af hverju ekki að taka samningi sem CBS virtist vera tilbúið til að gera? Hvað með peninga? Það var í lagi að spila "fáa en eftirtektarverða" tónleika en þeir gáfu bara ekki nóg af sér. Aðrar hljómsveitir voru að þéna 6-700 pund á viku við að spila reglulega á McGonagles og fleiri stöðum, U2 voru heppnir ef þeir náðu 300 fyrir sín gigg. Foreldrar Edge höfðu gefið honum eitt ár til að gera eitthvað úr U2 hugmyndinni og það ár var senn á enda. Larry hafði hætt í sinni vinnu. McGuinnes var enn að brasa í kvikmyndadraumi sínum og nú átti Bono orðið; hann vildi aðgerðir og árangur, ekki væntingar. Paul McGuinnes var ákveðinn og sannfærandi; sjáið til, sagði hann. CBS vill einungis gefa smáskífuna ykkar út á Írlandi, þeir bjóða engan pening í tónleikaferðir og vilja ekki gefa út óséð efni eftir ykkur. Þið verðið eins og þúsund aðrar hljómsveitir, hér í dag, horfnir á morgun. Bono ítrekaði óskir um að verða fastaband á McGonagles eða slíkum stað. "Og hvað svo?" sagði Paul. "Hvað svo! Hvar erum við núna?" svaraði Bono! Kukkan sex var engin niðurstaða komin og Paul keyrði þá á O'Connell stræti til að ná strætó heim. Á stoppistöðinni hélt rifrildið áfram í rigningunni og verkamenn á leið heim úr vinnu störðu í forundran á Paul og Bono þar sem þeir hnakkrifust! Þetta ósætti Pauls og Bono átti að nokkru leyti rætur sínar að rekja til þess hvernig Bono fannst Paul koma fram á stundum, og var kynt undir af Village. Strákarnir voru alltaf blankir. Bono leit stundum við á skrifstofu Pauls til að spjalla eða jafnvel fá einhverja aura. Paul var kannski að lesa Irish Times með fæturnar upp á borði og tók kannski ekki vel eftir því sem Bono var að segja og það hitti hann beint í hjartastað. Og smápeningakrukkan sem stóð á borðinu og var iðulega uppspretta strætófargjalda var ekki til að bæta það. Bono fannst stundum að þeir væru ölmusuþegar. Adam var hins vegar alveg á hinum endanum. Paul og Adam voru miklir mátar, nánast eins og bræður. Þeir töluðu sama tungumálið og með sama hreim. Adam var frjáls og í þeim bransa sem hann hafði alltaf dreymt um. Hann og Paul fengu sér reglulega morgunkaffi saman og töluðu um áætlanir fyrir hljómsveitina. Óánægður með nánast allt, ákvað Bono nú að tími væri fyrir beinskeyttar aðgerðir. Hann fór ásamt Ali með ferju til Englands og lest til London þar sem hann heimsótti öll tónlistartímarit og blaðamenn sem hann komst yfir. Hið opna og einlæga fas hans höfðaði til Lundúnarbúanna, sem voru vanari unglingum sem voru harðir á yfirborðinu en með örvæntingu sem skein í gegn. Bono var líka örvæntingafullur, en hans örvænting var ófalin og einlæg. Hann fékk vilyrði fyrir því að það yrði fylgst með U2 þegar þeir kæmu til London og klapp á bakið fyrir góða frumraun á demoupptökunum.
Í gegnum The Village fóru Bono, Edge og Larry nú að sækja fundi hjá Shalom group of Charismatic Cristians. Pod og Guggi höfðu fyrir tilviljun hitt forsprakka hreyfingarinnar á veitingastað og ákveðið að prófa að fara á samkomu. Hjá Shalom var orð Guðs einfalt og fjallaði um sanngirni og jöfnuð, laust við yfirlæti sem margir fundu fyrir hjá stóru kirkjuhreyfingunum. Andrúmsloft Shalom var róandi og þar var farið með bænir og sungnir sálmar á hóflegum nótum. Larry jr. var nú enn nánari Bono en áður þar sem þeir höfðu sameiginlega sorg að bera í missi mæðra sinna. Í Shalom hreyfingunni fundu þeir allir fyrir nærveru Guðs á annan og nánari máta en áður og Larry fékk sálarfrið eftir missi móður sinnar. Hann var nú líka kominn með kærustu, tilvonandi eiginkonu sína Ann, og hún sótti samkomur með honum. Adam hins vegar afþakkaði að mæta, þetta væri ekki hans tebolli! Bono hélt áfram að berjast fyrir lífi U2 á sinn hátt. Hann bókaði tónleika fyrir þá á Dandelion Market, þar sem haldnar voru uppákomur á laugardags- og sunnudagseftirmiðdögum. Það reyndist snjallræði því að margir af U2 aðdáendum voru of ungir til að komast inná barina og klúbbana á kvöldin. Það fór því eins og eldur um sinu um borgina að U2 væri að spila og margir unglingar fengu þarna tækifæri til að sjá rokkband "live" í fyrsta skiptið. Á meðan tilkynnti Paul McGuinnes að U2 myndi fljótlega fara í tónleikaferð til London til að spila á nokkrum að þekktustu stöðunum þar. Þetta var kynnt sem hápunkturinn á viðburðaríku ári þar sem U2 hafði hljóðritað sína fyrstu smáskífu og fengið góða umfjöllun í Hot Press. Hann ýjaði einnig að "yfirvofandi" plötusamningi. U2 spilaði síðustu tónleikana fyrir Londonferðina á Dandelion og það voru frábærir tónleikar þar sem um 600 manns voru viðstaddir! Sama hvað fólki fannst um U2 þá var þetta þeirra kvöld, allir voru komnir til að sjá rísandi stjörnur! Allir vissu að þeir væru um það bil að gera stóran plötusamning. Gallinn var að enginn vissi hvaðan hann ætti að koma og allra síst U2! Snjöll markaðssetning og góð umfjöllun tryggði það að fyrsta smáskífa U2 sem út kom seint í september ´79 gekk vel. Chas De Whalley, sem þá var útsendari CBS á Englandi, stjórnaði upptökum og barðist reyndar fyrir því að fá U2 á samning, a.m.k. hann sá möguleikana í U2, ásamt Jackie Hayden hjá CBS á Írlandi. Hin 1000 tölusettu eintök seldust upp á einum degi og komu þannig bandinu á sölulista. Paul McGuinnes fór með afraksturinn til London til að gera enn eina tilraunina við plötusamning, að þessu sinni hjá Tom Nolan hjá EMI. Hann lofaði að senda tvo fulltrúa til Dublin til að kíkja á strákana. Paul var í skýjunum, U2 á heimavelli, með smáskífu á lista, þetta gæti bara ekki klikkað! U2 ákvað að halda tónleikana á Baggot kránni og staðurinn var orðinn fullur af fólki fyrir kl. hálf níu! Allir voru mættir til að sjá "rokksöguna skrifaða" þ.á.m. Dave Fanning og Bill Graham. Adam, Bono, Larry og Edge stukku á sviðið, gáfu sig alla í giggið og áheyrendur hrifust heldur betur með. En í miðjum tónleikum komu fulltrúarnir frá EMI að máli við Paul og sögðust þurfa að fara, það væri þáttur í sjónvarpinu sem þeir bara "mættu ekki missa af"! U2 hélt áfram að spila og vissu ekkert um hvað gerst hafði en í gegnum huga Pauls flugu ýmsar hugsanir, þeim hafði ekki einu sinni tekist að halda fulltrúunum á staðnum, hvað þá að sannfæra þá um að U2 væri málið! Hann elti þá á hótelið og hellti sér yfir þá, fór síðan og fékk sér drykk! Á meðan hélt bandið áfram að spila og Bono leitaði um salinn af Paul og mönnunum. Hann sá þá hvergi og reiknaði með að þeir hefðu farið til að skrifa undir samning, U2 hefði sannfært þá á fyrstu lögunum! Það var því áfall þegar Kathy sagði þeim staðreyndirnar eftir tónleikana. Það voru því örvæntingarfullir ungir menn sem fóru heim þetta kvöld og þegar Bono og Pod sátu og biðu eftir leigubíl heim, Bono með hljómsveitargallan í plastpoka á öxlinni, sagði hann, "Pod, ég held að ég gefist upp"! Pod, sem aldrei gafst upp á neinu samsinnti en tók samt eftir því að lymskulega brosið sem Bono gaf honum, gaf til kynna að Bono myndi aldrei gefast upp!
Á næsta hljómsveitarfundi reyndi Paul McGuinnes að sýnast öruggur sem aldrei fyrr. Hann hafði bókað 10 daga hljómleikaferð um London, á virtum stöðum eins og Hope and Anchor, the Bridge House í Camden Town og í Moonlight Club. Það var möguleiki á upphitunargiggi fyrir Talking Heads í lok ferðarinnar. Að spila á tónleikum var þeirra sterkasta hlið og Paul myndi sjá til þess að öll plötufyrirtækin yrðu á staðnum. Þeir væru ennþá á réttri leið! Ferðin til London myndi kosta 3000 pund og Paul hafði samið við útgefanda um að fjármagna ferðina. Samningurinn hljóðaði uppá 3000 pund núna og önnur 3000 þegar bandið næði plötusamningi. Þremur dögum fyrir brottför hringdi útgefandinn og var með bakþanka, hann væri bara tilbúinn að borga fyrri þrjú þúsundin. Paul hugsaði málið og svaraði svo til að þetta gæti hann ekki sætt sig við. Hann kallaði bandið á fund og útskýrði málið. Hann gæti skrapað saman einverjum peningi en ef þeir sjálfir gætu fengið lánað 100 pund hver frá foreldrum sínum þá væri ferðin veruleiki. Faðir Larrys lánaði pening, foreldrar Edge líka og Bob Hewson einnig, og var a.m.k. feginn að sonur hans var að stefna að einhverju! Móðir Adams var hins vegar ekki til í að lána pening, sonur hennar yrði að læra það að hún væri ekki einhver peningamaskína, hann yrði að vinna sér inn sína eigin peninga. Adam var eyðilagður að geta ekki lagt sitt af mörkum en var snarlega peppaður upp af félugum sínum. En verra átti eftir að henda Adam fyrir ferðina. Hann fékk lánaðan bíl móður sinnar til að skutlast á hljómsveitaræfingu og Edge fékk að sitja í. Á leiðinni lenti Adam í árekstri við trukk og Edge var ekki í bílbelti, bar fyrir sig höndina sem braut framrúðuna í klessunni. Adam varð eftir en Edge flýtti sér með tjónaða höndina í umbúðum á æfinguna til að segja fréttirnar. Næsta dag fóru þeir til London. Bono átti í basli með að vinna ensku áheyrendurnar á sitt band. Það gekk sæmilega en á Hope And Anchor gekk allt á afturfótunum. Það voru aðeins 9 í salnum og í miðju setti slitnaði strengur hjá Edge, sem var reyndar bara á hálfum afköstum út af bílslysinu. Hann stökk baksviðs til að reyna að laga gítarinn og hinir á eftir honum, þeir vissu að hann var ekki góður í höndinni. Paul varð vandræðalegur þar sem hann stóð útí salnum með fulltrúum frá Crysallis útgáfunni, sem hann taldi þeirra bestu möguleika á samningi. Það var allt í rugli! Hljóðmaðurinn þeirra gekk úr skaptinum eftir rifrildi við bandið og ekkert virtist ganga upp. Næsta dag hringdi Paul í Joe O´Herlihy, þann sem var með góða sándið í Cork og spurði hann hvort hann gæti séð um hljóðkerfið á Talking Heads tónleikunum. Hann hafði áður hafnað tilboði frá U2, þeir gætu bara ekki borgað nógu vel en samþykkti að hjálpa þeim í vandræðunum. Talking Heads giggið gekk vel en þegar þeir gengu um borð í ferjuna aftur til Dublin virtist sem hernaðaráætlun McGuinnes hefði mistekist, enginn plötusamningur var sjáanlegur ennþá. Þeir stilltu inn á Dave Fanning þáttinn á Radio Two til að hlusta á viðtal sem hann átti þar við Jake Burns í Stiff Little Fingers, þekktu Dublinbandi. Burns var að fárast yfir því að það væri ekkert að gerast í músíkinni, enginn frumleiki, ekkert skemmtilegt! Ekkert, hváði Fanning? Jæja og þó, svaraði Burns, það er eitt band sem ég held að gæti orðið stærsta rokkband veraldar, U2!! Það brustu út fagnaðarlæti í ferjunni hjá strákunum í U2.
Í janúar 1980 vann U2 fimm flokka í lesendavali Hot Press. Þetta var ágætt, svo langt sem það náði en sannleikurinn var að bandið og umboðsmaður þeirra voru í vandræðum. Peningar voru vandamálið, án plötusamnings kom enginn peningur og þeir voru því fastir í Baggot og McGonagles, sem var ansi þekkt staðreynd fyrir mörg Dublinbönd. Án penginga gætu þeir ekki túrað um Bretlandi og Evrópu, hvað þá heldur Bandaríkin. Engir túrar, engir áhangendur, engin plötusala... þetta voru staðreyndirnar. Aðeins sú staðreynd að U2 var nú orðin þekkt og virt í Dublin var jákvæð. Á því þyrftu þeir að byggja sagði McGuinnes, það var líka það eina sem þeir gátu byggt á! Þeir yrðu bara að látast vera stórir! Næsta skref var að bóka tónleikaferðalag um Írland með hápunkti í The National Boxing Stadium, sem tók um 2000 manns. Þetta var djarft útspil, ekkert band sem ekki hafði komist á samning hafði vogað sér þangað, þar spiluðu aðeins hljómsveitir sem höfðu skapað sér nafn og voru vissar um að fylla salinn. Ný smáskífa, "Another Day" myndi koma út í febrúar til að styðja við tónleikaferðalagið. McGuinnes var nú á barmi örvæntingar og virkilega beið eftir að "eitthvað" færi að gerast! Þeir voru að verða uppiskroppa með plötufyrirtæki. Næst á lista Pauls var Island, sem var lítið og óháð útgáfufyrirtæki rekið af Chris Blackwell sem hafði getið sér gott orð á því að gefa út Bob Marley t.d. Chris átti líka eigið fyrirtæki, Blue Mountain Music, sem var óháð Island en vissulega afar nátengt. Plottið hjá McGuinnes var að landa samningi við Blue Mountain og ná þannig athygli Chris og þ.a.l. vonandi leiða til plötusamnings hjá Island. Þrír útsendarar frá Blue Mountain voru væntanlegir til Belfast og Bill Stewart frá Island var væntanlegur til Dublin í vikunni á eftir til að sjá þá spila á Boxing Stadium. Þetta var í huga McGuinnes síðasta útspilið í U2 ævintýrinu. Og eins og til að nudda salti í sárin þá gekk Belfastgiggið herfilega, þótt ferðalagið hefði verið gott hingað til. Bandið náði engum tengslum við Belfast áheyrendur og pönkgengið þar bókstaflega púaði U2 niður í duftið. "Stop fucking preaching and play; you can´t fucking play" öskraði einhver úr salnum. Paul var algerlega ráðalaus, ekkert virtist ganga upp. Nú var það aðeins heimavöllurinn sem eftir var, síðasta hálmstráið. Þegar þeir komu til Dublin höfðu aðeins 500 miðar selst á The Stadium. Nú varð að hafa hraðar hendur, gestalistinn var stækkaður til muna og giggið blásið upp eins og hægt var. Allir foreldrarnir, vinirnir og Hot Press gengið, gamlir skólafélagar og vinir þeirra! Og síðast en ekki síst, Bill Stewart frá Island Records. Þegar kvöldið rann upp, voru um 1000 manns í salnum og búið var að hagræða aðeins sætaskipaninni til að salurinn liti betur út. Joe O´Herlihy, sem enn var reyndar bara að bjarga hljóðmannavandræðum hjá U2, var beðinn um að hækka aðeins í græjunum og U2 voru í banastuði. Kvöldið var þeirra og endaði á því að um 40 manns voru komnir upp á svið í trylltum dansi. Bill Stewart þurfti ekki að sjá meira. Hann bauð þeim samning strax eftir tónleikana, á staðnum! Þeir myndu fínslípa samninginn daginn eftir. Paul McGuinnes hélt ró sinni, hann vissi að hann og strákarnir höfðu unnið kraftaverk í þolinmæði og þrautsegju. Samningurinn sem Stewart bauð U2 var ekki af verri endanum. Fjögurra ára samningur og fjórar breiðskífur, ein á ári. Og það sem meira var, Island myndi taka efnið þeirra óséð og gefa út, nokkuð sem var fáheyrt hjá nýjum böndum á þeim tíma. Þeir fengu 50.000 pund fyrirfram, sem myndi að mestu fara í upptökukostnað á fyrstu plötunni, og önnur 50.000 til að nota í tónleikaferðir. Hugsunin hjá Island var að U2 myndi fljótlega mynda sterkan áheyrendahóp og góða plötusölu og þannig fara að mala gull fyrir fyrirtækið. Svo viss var Bill Stewart í sinni sök að þegar hann kom á skrifstofuna hjá Island og hitti Chris Blackwell sagði hann honum að það að sleppa því að gera samning við U2 en taka frekar Spandau Ballet, væri það jafngildi þess að hafa neitað Bítlunum um samning!!! (Kaldhæðnin réði því svo að seinna gerði CBS samning við Spandau Ballet, en þurftu að naga sig nokkrum þúsund sinnum fyrir að hafa ekki samið við U2! Chas De Walley yfirgaf CBS skömmu seinna og furðaði sig á þeirri blindni á skrifstofunni í London að hafa ekki komið auga á hæfileika U2)
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Janúar 2007, Gauti Hauksson. Ég nota ®Dreamweaver, ®Fireworks og ®Microsoft Access í vefinn og ég mæli með 
e-mail: gautih[hjá]hotmail.com