Mánudagur - Hæ, hó...Þá er búið að grannskoða dagskrá þjóðhátíðardagsins. Fjölskyldan er búin að koma sér saman um hvað sé áhugaverðast.Þannig háttar til að hvorugur sona okkar hefur hrifist af skrúðgöngum. Mér finnst mjög gaman í skrúðgöngum, svo fremi að ég heyri í lúðrasveitinni. Eldri sonurinn er löngu hættur að fara með okkur í bæinn þennan dag. Þegar sá yngri nær þeim áfanga ætla ég að fara í allar skrúðgöngur sem bjóðast til að vinna upp glataðan tíma.Það er svolítið skondið að fylgjast með í skrúðgöngum. Oft má sjá að töluverðu fé hefur verið varið til kaupa á hvers konar fagnaðarútbúnaði fyrir börnin. Niðurstaðan er þó oftast sú að dótið endar í höndum foreldranna því börnin hafa takmarkaða getu til að burðast með fánaveifu, rellu og blöðru þegar þau eru líka komin með risasleikjó, sykurkvoðu og gosdós.Bróðir minn þoldi ekki skrúðgöngur. Í þeirri tíð báru allar konur litlar, harðar handtöskur með stuttu handfangi og var því venjulega smeygt upp á arminn. Taskan skagaði því út í loftið í mátulegri höfuðhæð við smáfólk. Hann var orðinn illa kvekktur á endurteknum höfuðhöggum af völdum handtaskna ókunnugra kvenna. Einu sinni fauk svo í hann að hann barði konuna. Fjölskyldan hefur alltaf verið hreykin af honum fyrir áræðið. Ritað hefur Ólöf I. Davíðsdóttir 09:28 . . .
