Þriðjudagur, 24. júlí, 2007.
Roskilde. Seinni færsla og eitthvað klukkvesen.

Jæja, er þá ekki kominn tími á seinni færsluna. Laugardagurinn byrjaði í smá leti, enda var maður þreyttur eftir allt of þétt skipaðann föstudag. Ég mæti ekki á tónliekasvæðið fyrr en rúmlega hálf fimm og sá Heyseed Dixie. Eins og nafnið gefur til kynna þá er þetta hljómsveit sem tekur klassísk rokk lög í countrybúningi. Það var alveg fyndið að horfa á þetta. Við stukkum samt snemma þaðan og kíktum á Aronas sem er Ný-Sjálensk modern-jazzhljómsveit. Mér fannst ekkert varið í hana og fór því fljótlega. Næst á listanum hjá mér var The Flaming Lips, sem var búið að hóta mér morði ef ég myndi ekki sjá. Showið hjá þeim var geðveikt en tónlistin ekkert spes, ég gafst fljótlega upp og fór heim í kamp. Kl hálf tíu byrjuðu The Who svo. Ég var semi-bjartsýnn en bjóst alveg við að þetta væru gamlir karlar sem væru bara að þessu fyrir peninga og nenntu þessu ekki lengur, en það var alveg þvílíkur kraftur og geðveikt stuð þarna. Á miðjum tónleikunum lennti ég í því að karl með svaka flotta myndavél stillti sér upp fyrir framan mig og tók mynd, bara af mér, ég efast um að strákurinn við hliðiná mér hafi einu sinni sést. Mér fannst það spes en pældi ekkert í því, svo svona fimm mínútum seinna snéri stelpa, sem stóð fyrir fram mig, sér við og tók líka mynd af mér. Ég er ekki alveg að fatta hvað þetta var. Það eina sem mér dettur í hug er að ég var alltaf í hreinum fötum og fór reglulega í sturtu á meðan flestir voru þakktir leðju. Annað hvort það eða þá að ég er bara svona fallegur, nú megið þið dæma um. Eftir The Who var haldið heim í kamp og svo var farið á Red Hot Chili Peppers. Þeir voru ÖMURLEGIR, ég var hress þegar ég mætti en eftir korter var ég farinn að geispa. Þeir voru hálfsofandi upp á sviði og lagavalið var hreint út sagt ömurlegt. Ég fór því fljótlega þaðan og kíkti á Kal sem spilar rokkaða sígaunatónlist, það var geðveikt stuð þar en eftir svona hálftíma þar vildi fólkið sem ég var með kíkja á Dream of an Opium Eater. Það var spes upplifun. Þetta var black metall án söngs, og ekkert svakalega skemmtileg tónlist en við hliðinna á þeim voru video sem gerðu mann skíthræddan, dó einhver í öllum videounum og svona. Og tónlistin var perfect moodsetter fyrir videoin, skemmtilega öðruvísi. svo var haldið heim að sofa.

Sunnudagurinn var svo með hálf leiðinlega dagskrá. Fyrstu tónleikarnir sem ég fór á þá voru Seun Kuti & Egypt '80. Seun Kuti er að spila tónlist eftir sig og pabba sinn, sem spila með sama bandi. Svakalega pólitískt og flott show en tónlistin bara svona lala því miður. Ég fór þaðan á Arctic Monkeys, sem eru alls ekki my cup of tea, þó að þeir séu skárri en flestir í þessu sama genre. Næst var það svo Muse, sem eru heldur ekki beint my cup of tea, en þeir stóðu sig ótrúlega vel, og það var helvíti gamann á þessum tónleikum, með þeim betri á hróa þetta árið. Eftir það var svo haldið í kamp og drukkið bjór. Á mánudeginum héldum við svo til Köben, það var ekki mikið gert þar, aðeins kíkt í Tivoli og svo strikið þrætt aftur og aftur. Ég tapaði mér algjörlega í Fona og keypti mér tonn af tónlistardvd-diskum. Svo áttum við að fljúga heim á miðvikudagskvöldið kl. 21:30, en þegar við mætum á flugvöllinn um sexleitið sjáum við að það varð sjö og hálfs tíma seinkunn á fluginu. Við þurftum samt að tékka okkur inn á réttum tíma en svo þurftum við að hanga mjög lengi. Við skruppum því bara aftur til Köben og fórum á Die Hard 4.0, fengum okkur Burger King og slökuðum á. Manni var svoldið farið að leiðast. Þegar í flugið kom var ég svo orðinn það þreyttur að ég rotaðist bara strax eftir flugtak og vaknaði rétt áður en við lenntum, það var helvíti nice.

Jæja eigum við þá að snúa okkur að þessu klukkveseni frá systur minni? Átta staðreyndir um sjálfan mig og síðan klukka 8 aðra. sjáum hvernig það gengur.

Staðreynd 1: Ég á 2 sambýlismenn (elska þetta orð).
Staðreynd 2: Ég á þrjá gítara og langar í svona 20 til viðbótar.
Staðreynd 3: Ég spila á gítarinn minn í amk klukkutíma á dag, yfirleitt meira.
Staðreynd 4: Ég elska tónlist, sérstaklega frá 7. og 8. áratugnum, og reyndar blús frá 3. 4. og 5. áratugnum.
Staðreynd 5: Ég á eitt ár eftir í BA gráðuna mína en veit EKKERT hvað ég ætla að gera eftir það.
Staðreynd 6: Ég hata blogg, ég gerði þetta bara til að læra aðeins á HTML en svo hefur mér alltaf verið bannað að hætta.
Staðreynd 7: Sagnfræðinemi er í raun samheiti fyrir alkohólista. Lærði það í skólanum.
Staðreynd 8: Þó að peningar séu oft vandamál fyrir nemendur þá væri ég alveg til í að vera eilífðarstúdent.

Jæja klukka einhverja aðra 8, og bannað að klukka fólk sem hefur verið klukkað, sjáum hvernig það gengur. Atli verður fyrstur á lista, Eiður fær líka, og Krizzi, Skúli, Dengsinn og ég ætlaði að klukka Bjarka en komst ekki inn á síðuna, lucky bastard. Læt þetta duga þar sem ég nenni ekki að klukka dauð blogg.

|

Föstudagur, 13. júlí, 2007.
Roskilde. Fyrri færsla.

Eins og mörg ykkar væntanlega vita var ég að koma heim af Roskilde-festival. Ég er búinn að ætla að fara á hana í 6 ár en lét loks verða að því núna. Auðvitað rigndi eins og mothafucker. Ef þið viljið fá tölulegar upplýsingar um rigninguna þá skal ég koma með þær. Árið 2004, sem allri kvarta svo mikið yfir og var næst mesta rigning í sögu Hróa, þá rigndi heila 33mm, metið var hinsvegar sett fyrir 10 árum, árið 1997, þá rigndi 44mm. Í ár rigndi aftur á móti hvorki meira né minna en 100mm, meira en tvöfalt meira en gamla metið. Annars fór rigningin ekkert í taugarnar á mér, ég þurfti einu sinni að sofa í polli en var nokk sama. Persónulega fer vindur mun meira í taugarnar á mér í útileigu og það blés helvíti mikið suma dagana.

En Hróarskelda snýst heldur ekki um þægindi heldur tónlist og að skemmta sér og skulum við því ræða um það. Ég mætti svoldið seint á festið þar sem ég framlengdi heimsóknina hjá bróður mínum sem býr í Sönderborg (nenni ekki að leita að dönsku ö). Ég mætti á svæðið á miðvikudaginn og fór svo á fyrstu tónleikana mína á fimmtudeginum. Þar voru að spila Arcade Fire, tjaldið var fullt svo ég stóð fyrir utan í brjálaðri rigningu, það rigndi 25mm bara á fimmtudeginum. Flestum fannst Arcade Fire mjög góðir en ég bara fíla þá ekkert og fannst ekkert varið í þetta. Eftir þá tónleika hljóp ég yfir á LCD Soundsystem tónleika, þar komst ég inn í tjaldið þrátt fyrir að það væri minna. Ég verð að viðurkenna að ég var ekkert svakalega spenntur fyrir LCD en þeir komu mér mjög á óvart og stóðu sig geðveikt vel. Mjög góðir tónleikar. Næstu tónleikar voru The Killers sem ég heyrði með öðru eyranu í biðröð við hraðbanka. Ég HATA The Killers og fannst það sem ég heyrði einstaklega leiðinlegt. Svo leið nokkur tími þar til að ég fór á Bjarkartónleikana. Planið var að yfirgefa þá og fara á Mahmoud Ahmed sem byrjaði hálftíma síðar en því miður var ég of þreyttur til að nenna því. Þetta var í fyrsta sinn sem ég sé Björk live en fannst ekki mikið til koma. Á sama tíma fékk Ahmed frábæra dóma og ég sé mikið eftir þessari leti í mér. Björk fékk að vísu líka góða dóma en höfðar bara ekkert til mín. Þar með var fimmtudagurinn búinn og maður hélt heim í tjald, drakk slatta og svaf svo í polli um nóttina.

Föstudagurinn, sem var þéttskipaðasti dagurinn byrjaði starx klukkan 12. Þá sá ég Musicians of the Nile, ævaforn tónlist frá botni Nílar, alveg brilliant, skrítin hljómfæri, slatti af áhrifum frá Arabískri tónlist og geðveikt stuð. Svo þegar ég labba út úr tjaldinu stendur einn af gaurunum þar að selja heimagerða diska og auðvitað varð ég að kaupa einn. Hinsvegar tók ég báða hundraðkarlanna mína úr veskinu, rétti honum svo einn, en karlinn greip báða og rétti mér tvo diska, á enn eftir að hlusta almennilega á þetta. Eftir þetta slakaði ég á til sex en þá byrjaði Roky Erickson & the Explosives. Enginn í mínu kampi ætlaði á þetta en þegar ég útskýrði hver Roky er komu 2 með mér. Roky var semsagt söngvarinn í The 13th Floor Elevators sem er talinn fyrsta Psychadelic hljómsveit heims. Hún hætti svo þegar Roky var lagður inn á geðveikrahæli fyrir að vera með marijuana í Texas. Eftir að honum var sleppt gekk hann í The Explosives. Tónleikarnir byrjuðu frekar slappir, bara svona lala, og allir í tjaldinu voru að bíða eftir sama laginu, eina hittaranum með 13th Floor Elevator. Félagar mínir úr kampinu gáfust upp og fóru á aðra tónleika en ég varð eftir, um leið og þeir fóru jókst kraftur og tónleikarnir endu snilldarlega. Seinasta lag fyrir uppklapp var svo You're Gonna Miss me, hittarinn sem ég talaði um áðan, áhorfendur urðu trylltir og uppklappslögin voru enn betri, þó að ég hafði aldrei heyrt þau áður. Eftir þau fór bandið af sviðinu og áhorfendurnir sungu línu úr seinasta laginu aftur og aftur og aftur. Á endanum kom Roky aftur upp á svið og veifaði en mátti ekki spila meira til að klúðra ekki skipulagi hátíðarinnar. Við erum að tala um mestu fagnaðarlæti sem ég hef nokkurn tímann séð. Þaðan fór ég á Beastie Boys, sem flestum fannst frekar slappir en ég skemmti mér konunglega. Það slokkanði um tíma á hljóðkerfinu hjá þeim og allir fóru að púa. Mér fannst það asnalegt, ekki þeim að kenna að hljóðkerfið klikki. Það var einstaklega gaman að sjá hvað þeir eru að verða hallærislegir gamlir karlar. Einn leit út eins og skólastjóri, gamall og gráhærður, og lang hallærislegastur af þeim, spilaði á kontrabassa um tíma og svona. Það kom mér því mikið á óvart þegar hann fór að rappa og var að mínu mati lang besti rapparinn af þeim 3. Næst ætlaði ég á Mungal Patasar & Pantar, sem spila indverska/afríska tónlist, og vinur minn segir að hafi verið bestu tónleikarnir á skeldunni. En ég hætti við það til að reyna að hitta Kristrúnu, vinkonu mína í Sagnfræði. Það tókst ekki. Næst fór ég á Queens of the Stone Age tónleika. Þeir voru mjög góðir, spiluðu góða blöndu af plötunum og ég hefði fílað mig í botn ef mér hefði ekki verið svo illt í bakinu að ég gat vart staðið. Ég píndi mig út þessa tónleika og fór svo heim í tjald að sofa og sleppti því reggí/ska kvöldi sem var eftir QotSA tónleikana.

Jæja þetta er orðið svo langt að þið fáið upplýsingar um laugardag og sunnudag í næstu færslu.

|