Vísur Friðfinnu:
Þrek er gull
Það er gott að geta,
ef gæfan snýr við baki,
tekið þraut með þoli,
þrek er gull í stríði.
En lýsigull, sem glóir
Gegnum lífsins harma,
Er traust á góðum guði,
Geymt í barnsins sál.
Lækurinn
Í lautinni dvaldi hann, leikbróðir minn,
ef ég lá á bakkanum vökvaði hann kinn.
Mig kyssti hann á varirnar kossi votum
með kæti og suði og hljáturslotum.
Hann munglaður kitlaði mosató
á mógresið skvetti og dátt við hló.
Já hann hafði gaman af glettunum sá
glaðlegri unnusta er torvelt að fá.
Blátæru augun hans geisluðu af gleði
og glitrandi báran við fjör sitt ei réði.
Hann skauzt undir bakkann í skyndileik,
með skínandi brosi sér að mér veik.
Og þegar ég söknuð og sárindi finn,
ef svíða mér tárin á heitri kinn,
Hjá blátæru, ljómandi lindinni minni
mér líður beiskja og harmur úr sinni.
Söngurinn hennar sefar og græðir
margt sár, er hjartanu blæðir.
Heiðveig (Friðfinna Sörensdóttir)
|
Vísur Kristjáns Júlíusar:
Eftirmæli um
Andrés Jóhannesson
Úr stormi lífs að lágri gröf
leið er öllum búin
út á dauðans huldu höf
héðan ertu snúinn.
Þannig er þín þrotin leið
þannig endar saga
yfirferð var allsógreið
og yfrið margt til baga.
Fátæktin þér fylgdi ljót
á ferli jarðlífs stríðum
en enginn sá þig æðrast hót
í örlaganna hríðum.
Þér ei reyndist brautin breið
en bugaðist ei í lífi
glauml fjarri gekkstu leið
glaður í öllu kífi.
Enginn veit hvar ertu nú
en ótal margra líki
er mín trú að unir þú
í aljafnaðarríki.
Sofðu vært í svalri ró
svifinn lífs af öldum
hér því næga finnur fró
í faðmi móður köldum.
Staka
Störfum er lokið, höndin lögð til hliðar.
Hjartað er brostið, gengin sól til viðar.
Gátan er ráðin, glíma lífsins búin.
Guðsnáðar-trú í hreina vissu snúin.
Kristján Júlíus Jóhannesson
|