Árið 1935 fór Andrés í Kennaraskólann. Hann hafði aldrei gengið í skóla áður, en notið farkennslu og verið veturpart í unglingaskóla hjá Benedikt Björnssyni, sem var kunnur maður nyrðra. Andrés hafði ætlað að fara fyrr í Kennaraskólann, en ekki haft efni á því svo hann réð sig sem sýsluskrifara til Halldórs Kr. Júlíussonar sýslumanns haustið 1934 og var þar einn vetur. Þetta varð honum drjúgur skóli og lærði hann margt af Halldóri sem var fjölmenntaður maður.

Þegar Andrés kom suður til að taka inntökupróf í Kennaraskólann féll hann á prófinu. Hann var óvanur að lesa á þann hátt sem menn eiga að gera í skóla, þ.e að búa sig undir próf og yfirheyrslur. Hann hafði aðeins lesið sér til skemmtunar og mundi aðeins það sem honum þótti áhugaverðast. Freysteinn Gunnarsson leyfði honum þó að setjast í skólann fram að miðsvetrarprófi, og á þeim tíma hafði hann náð tökum á námstækninni og varð annar efstur í bekknum. Hann þáði húsaskjól hjá Jónasi Jónssyni frá Hriflu 1936 og þaullas allt eftir hann. Þá var Jónas enn í pólitík.

Þegar Andrés hafði lokið náminu við Kennaraskólann, kenndi hann á Húsavík, við Austurbæjarskóla í Reykjavík og við Samvinnuskólann. Einnig reyndi hann fyrir sér sem farkennari og þótti það áhugaverð reynsla. Þá kenndi hann í nokkra daga á hverjum stað og þótti árangurinn furðu góður. Þetta var árið 1938 þegar fólk bjó enn við kröpp kjör og húsakostur vara lakur. Honum var samt alls staðar tekið vel. Andrés var hins vegar ekki fallinn til kennslunnar því hann hafði ekki fulla heyrn og því fór hann að leggja stund á þýðingar og svo blaðamennsku upp úr því. Í byrjun var blaðamennskan aðeins sumarvinna, en 1947 réðst hann að fullu til Tímans, þar sem hann starfaði í 26 ár.

Blaðamennskan þótti Andrési þreytandi en skemmtileg. Þar hafði hann kynni af mikilsverðu fólki. Andrés var í stjórn Sambands ungra Framsóknarmanna, þar sem hann kynntist þeim Þórarni Þórarinssyni og Jóni Helgasyni og hafði einnig fengið nokkra nasasjón af þjóðmálaumræðu í gegnum málfundarfélag sem hann starfaði í og hét Orri. Þetta félagsstarf varð til þess að honum var boðið að koma að blaðinu. Þetta var upphafið að ferli hans sem blaðamanns.

Fyrstu árin á Tímanum var hann fréttamaður (1947-1953), síðan fréttastjóri (1953-1960) og síðast ritstjóri (1960-1973). Þessu fylgdu ýmis pólitísk skrif, en hann hóf einnig að skrifa gagnrýni um bækur. Það átti vel við hann og það þótti honum gaman.

Þá tók hann við starfi fræðslustjóra í Kópavogi og gegndi því starfi til 1977.

Andrés hefur þýtt yfir 150 bækur og rit. Fyrsta bókin sem hann þýddi var Sólnætur eftir Sillanpää og skömmu síðar hófst hann handa við Hvirfilvind eftir Jósep Conrad. Hann kynntist Magnúsi Ásgeirssyni og sótti oft í smiðju hans. Síðar tókst á einslags samvinna með þeim Andrési og Jóni Helgasyni, ritstjóra Tímans og rithöfundi, en þeir lásu mikið hvor fyrir annan.

Andrés valdi sjaldnast sjálfur bækurnar sem hann þýddi, þetta gerði hann meira eftir beiðni. Hann þýddi mikið af skemmtisögum, m.a. Klaus Rifbjerg “Anna jeg Anna” og mikið af smásögum fyrir Dvöl, sem hann ritstýrði í fjögur ár.
Á seinni árum þýddi Andrés um tvær bækur á ári.

Andrés hefur tekið þátt í ýmsum félagsmálum og sem dæmi má nefna var hann formaður Þingeyingafélagsins, formaður Blaðamannafélags Íslands og átti sæti í varastjórn Skógræktarfélags Íslands.