Þvagleggur ofan lífbeins (“suprapubic catheter”)
Stundum er æskilegra að hafa þvaglegg í gegnum kviðvegginn inn í þvagblöðruna frekar en legg um þvagrásina. Er þá talað um að hafa þvaglegg ofan lífbeins (sjá mynd). Leggnum er þá stungið inn í gegnum smá skurð á kviðveggnum rétt ofan við lífbeinið. Þetta er gert í staðdeyfingu. Hann er síðan saumaður við húðina og umbúðir settar yfir. 
Þvaglegg stungið inn í blöðru karls,
tveimur fingurbreiddum ofan við lífbeinið
Þvagblaðran þarf að vera vel þanin þegar leggurinn er settur inn. Blætt getur smávegis frá skurðinum fyrst í stað, einnig getur komið þvag út um hann. Flestir kjósa að hafa umbúðir yfir gatinu og er þá skipt á þeim eftir þörfum. Óhætt er að fara í sturtu án umbúða. Leggurinn er ýmist tengdur við þvagpoka eða settur í hann tappi og þarf þá að tæma blöðruna reglulega, en sumum finnst þægilegt að tengja legginn við þvagpoka yfir nóttina. Æskilegt er að drekka vel að jafnaði eða um 2 lítra á sólahring (ef þolist), gott er að drekka meira fyrrihluta dagsins. Sumir kasta þvagi "réttu leiðina" að hluta til en þurfa síðan að opna þvaglegginn og tæma blöðruna. Stundum biður læknir sjúklinginn um að halda skrá yfir það hversu mikið þvag kemur rétta leið og hversu mikið um legginn. Gildir þetta aðallega um sjúklinga með þvagteppu eða lélega tæmingu á þvagblöðru.
Skipta þarf um legg ef hann er til langtímanotkunar og er það þá að jafnaði gert á 6-12 vikna fresti eftir atvikum (stundum hafður lengur). Ef leggurinn dettur út, þá er nauðsynlegt að hafa strax samband við hjúkrunarfræðing/lækni svo hægt sé að setja nýjan legg (um sama gatið) eins fljótt og kostur er.
Hvort heldur sem þið notið tappa eða þvagpoka, gleymið þá ekki að loka ventlinum að tæmingu lokinni.