Barnaland Nínu Þorbjargar

 
Nína Þorbjörg, drottning Urðarstígsins, og foreldar hennar óska ættingjum og vinum til sjávar og sveita gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári! Árið sem er að líða hefur verið stórskemmtilegt og við þökkum mörg frábær innlit og athugasemdir á síðuna. Hafið það sem allra best yfir hátíðarnar! Gerið allt sem Nína Þorbjörg myndi gera....m.a. mælum við með skrautklæðnaði, skartgripum, gulli og demöntum...
P.S. Hver náði að koma jólakveðjunni út á réttum tíma þetta árið??? Hver er best??? Svör óskast.

 
Nínu Þorbjörgu finnst jólatréð ÆÐISLEGT. Finnst gaman að henda skrauti í það og sjá hvar það lendir. Ég er búin að vera að reyna að kenna henni að "segja aaaa" við jólakúlurnar og strjúka þeim, en hún er ekki alveg að kaupa þetta "aaaa" dæmi. Sem hefur leitt til splundrunar á 2 stk. af jólakúlum s.l. klukkustund. Hef reynt að koma henni í skilning um að það sé alvarlegt mál og sorglegt þegar jólaskraut splundrast. Hún hlær hins vegar bara að mér og segir "drasl og rusl" þegar brotunum er hent.

 
Er gríðarlega stolt af jólatré ársins 2007. Sérstaklega í samanburði við jólatré ársins 2006, sem var eiginlega ekki tré heldur jóla-aloa-vera. Sem er hér allt árið hvort eð er. Já já.

 
Árni Grímur var mjög "hjálplegur" varðandi jólatréð. Hann er að vinna núna. Ég get sagt það sem mér sýnist.

 
Allar myndirnar frá árlega jólahlaðborðinu í einni svipmynd. Agalega áramótalegt!
Hápunktur hlaðborðsins þetta árið var massívt jólastressleysi (sem er víst í tísku) sem fólst í því að maturinn var pantaður frá Fylgifiskum. Gasalega sniðugt. Pakkaleikurinn var meiriháttar og spilið "Kasta gris" kom óvænt og gríðarlega sterkt inn. Lofar góður fyrir komandi Svíþjóðarflutninga. Fyrirfram mundi maður halda að það væri ekkert spes stuð að kasta tveimur plastsvínum til skiptis og sjá hvort þau lenda á rófuni eða trýninu eða hvort maður nær hinu eftirsótta "tvöfalda beikoni". En trúið mér. Þetta er svakalegt.

Ferðahornið:
Skrapp til Boston um helgina til að kanna aðstöðu Ólafar þar í borg. Þetta var algjör dekurferð, a.m.k. er langt síðan að ég hef borðað svona mergjaðan mat. Hver getur annars annað en slefað yfir gæsalifur, hráskinku, kræklingi og sushi. Já, og svo var pizzan líka æðisleg. Að sjálfsögðu. Ég er enn smjattandi. Mæli með Butcher Shop, Oishii og Sonsie, ef einhver er á leiðinni til Boston (þessar hugmyndir koma beint frá bostóníaninum Ólöfu).
Ólöf býr annars í frekar athyglisverðu hverfi, Roxbury, þar sem ekki er hægt að svipast um eftir leigubíl án þess að vingjarnlegir vegfarendur stoppi til að vara mann við: „ekki líta út eins og þið séuð týndar“, „ekki tala við ókunnuga“ (eins og þessa ákveðnu vegfarendur kannski?), „ ekki brosa“, „þetta er ekki fyndið“. Manni var nú ekkert alveg sama. Fórum í bíltúr um hverfið þar sem íbúarnir gengu um hlaðnir gettó gulli og helst með lepp fyrir öðru auganu. Tróðu sér síðan 10 saman inn í risastóra ameríska bensínháka, helst samansetta úr mörgum bútum héðan og þaðan. Ekki annað að gera en að opna topplúguna og hækka tónlistina í botn.
Fórum að sjálfsögðu út að skemmta okkur og í búðir. Gekk undir nafninu Susie á fyrrnefndum stöðum til að forðast fimmfalda „ha“-ið sem kemur á eftir „Steinunn“. Susie þessi er mjög hress týpa og hefur greinilega margt misjafnt í pokahorninu. Lýgur svo augljóslega til nafns að menn geta ekki annað en hlegið að því. Susie keypti annars mest lítið þar sem hún fór í uppreisn vegna fregna um hegðun annarra Íslendinga í sömu borg. Gat einhvern veginn ekki hugsað sér að fylla 3 ferðatöskur með dóti úr einhverju Outlet-i sem hún vissi ekki að hana vantaði. Æfa svo stíft alla leiðina heim í flugvélinni hvernig hún ætlaði að svína á tollurunum („systir mín, sem býr í Bandaríkjunum, gleymdi þessarri fartölvu hjá vinkonu minni“, „ þetta er fartölva kærastans míns, sem ég er nýbyrjuð með, og ég veit ekkert hvar hann keypti hana“, „látiði mig vera, ég eyddi bara 700 dollurum og það MÁ“). Miðað við verðlagið hérna heima hef ég þó fulla samúð með þeim sem reyna að fá sem mest fyrir peningana sína.
Peningahornið:
1) Keypti jólakort fyrir 5000 kr. á netinu. Borgaði 2250 kr. Í skatta og gjöld af þessu dótarí. Innifalið í því er gjald sem tollurinn tók fyrir að láta mig gera tollskýrslu þar sem það „vantaði“ upplýsingar um verð og innihald sendingarinnar. Þegar ég fékk hana í hendurnar stóð skýrum stöfum á kassanum „Cards“ og „49 Euros“. Svoldið spes.
2) Fyllti á bílinn fyrir litlar 8000 kr. Mundi ganga allra minna ferða ef það væri ekki enn þá sprungið á kerrunni hennar Nínu. Úps.
3) Er bitur.
Jólahornið:
Nína Þorbjörg er farin að þekkja jólakúlur og jólatré, auk jólageitanna. Hún kann að syngja Jólasveinar einn og átta og Ég sá mömmu kyssa jólasvein (svo fátt eitt sé nefnt). Hún fékk í skóinn í fyrsta sinn í dag og það féll í afar góðan jarðveg, enda vissi Stekkjastaur alveg hvað hana langaði í. Loðið bleikt armband með silfurborðum...en ekki hvað?
Ég tók nýtt áhlaup á aðventukransagerðina, þar sem mér ofbauð verðlagning á aðventukrönsum á hinum almenna markaði (sjá nánar í peningahorninu). Fyrsta smíðin var úrskurðuð of eldfim af húsbóndanum (enda gerð aðallega úr hvítum fjöðrum), en smíð númer tvö er bara hið besta mál þótt ég segi sjálf frá. Hrúgað bara fullt af jólakúlum á bakka og smellti með 4 stk. af eplakertum. Værsegod! Afgreitt mál.

Mæli með Baggalúts jóladisknum, þótt hann sé frá því í fyrra....

Ég sakna friðarsúlunnar :-(