Barnaland Nínu Þorbjargar

 
Nínu Þorbjörgu finnst ekkert skemmtilegra en skartgripir og föt í miklu magni. Verður oft eins og rúllupylsa í öllu flotteríinu. Vildi óska þess að litlir strákar hefðu sama frelsi og litlar stelpur til að skreyta sig eins og þeim sýnist.

 
Áfram með skartgripina og nú einnig í tveimur kjólum (ásamt ýmsu öðru).

 
Komin í sloppinn minn...alveg mögnuð.

 
:-)

Aðlögunin...
...er enn í gangi. Erum enn að skilja við Nínu Þorbjörgu á leikskólanum hágrátandi, eða í verri tilfellum að berjast við grátinn. Þetta rífur úr manni hjartað. Svo á maður bara að bruna í vinnuna eins og ekkert hafi í skorist og hætta að pæla í þessu. Meingallað fyrirkomulag. Held samt í vonina að þetta sé allt að koma. Fórum á foreldrafund á leikskólanum um daginn þar sem starfssemin var kynnt og þetta hljómaði æðislega. Miklu betur en að hanga heima með 1 stk. foreldri í náttslopp sem nennir ekki neinu og reynir ítrekað að laumast til að leggja sig í sófanum. Eða láta mann horfa á Skoppu og Skrítlu í Húsdýragarðinum daginn út og inn á meðan viðkomandi les Moggann og fer á netið (já, já, veit að ég er sko ekki ein um þetta...).
Djammið...
...gengur mjög vel hjá mér þessa dagana en ekki Árna Grími (alls ekki sanngjarnt, bara svo að það komi fram). Geng hratt á kvótann sem ég safnaði á meðgöngunni. Fór í mjög hresst stelpupartý til Sigurdísar s.l. föstudag þar sem hún hélt uppi fjörinu með gítarleik og hópsöng. Slagarar eins og "á Spáni er gott að djamma og djúsa diskótekunum á, hei!" voru að sjálfsögðu teknir. Daginn eftir var svo hópefli unglækna í sérnámi í lyflækningum (grípandi nafngift) sem samanstóð af óvissuferð og mat og áfengi. Byrjað var í keilu og kom ég sjálfri mér á óvart með því að vera lang lélegust af öllum í þeirri "íþrótt". Héðan í frá telst þetta ekki "íþrótt" heldur afþreying fyrir bjórvambir og sófakartöflur (er ekkert svekkt). Næst var laser-tag og rokkaði ég gjörsamlega á því sviði (var alveg í 7. sæti, enda stefndi ég fast á akkúrat það). Eftir átökin var farið í æðislegt matarboð og partý og auðvitað skörtuðu menn rennsveittum fötum og strigaskóm við það tækifæri. Það er enn þá saltbragð af mér. Ef menn vilja vita hvað var í matinn má kanna málið hér: ragnarfreyr.blog.is (já, það þarf að slá þetta inn, nei, insert link virkar ekki hjá mér). Ótrúlega vel heppnaður dagur.
Framtíðin...
...nú erum við Urðarstígsbúar að undirbúa innrás til Svíþjóðar í þeim tilgangi að kanna hvort þeir hafi ekki áhuga á að fá okkur til starfa. Árni ætlar að sjá um að taka röntgenmyndir af Svíum á meðan ég vil passa gamla Svía. Hlýtur að heppnast. Erum komin mjög langt í þessum spekúleringum. Ég er búin að finna draumahúsið en hins vegar er enginn búinn að hafa samband til að bjóða okkur vinnu. Skil þetta ekki alveg. Síðan stefni ég á Boston heimsókn í desember, til að heimsækja Ólöfu og leggjast í hrikalegt búðarráp og jólagjafaæði. Árni Grímur ætlar aftur á röntgenráðstefnu (að þessu sinni í Chicago, þar er ekkert skíðasvæði, þannig að maður veit ekki alveg hvað verður gert...). Brúðkaupsferðin verður enn að bíða betri tíma, þótt við höfum reyndar náð sameiginlegri brúðkaupsferð með Jóni Þorkeli og Álfhildi í sumarbústað um daginn. Halli og Guðný fengu að fljóta með þar sem þau eru einnig gift. Þetta var reyndar frekar fyndin ferð, allt á kafi í snjó og jólastemning í loftinu...algjört æði (og tilheyrir fortíðinni, þannig að ég veit ekki hvað það er að gera undir þessari fyrirsögn).
Mao...
...menn kunna að spyrja sig af hverju Mao er með í færslunni. Vildi bara mæla með Mao-bókinni svo kölluðu sem ég er búin að liggja yfir frá því að ég fékk hana í afmælisgjöf og hún gleypti mig alveg. Ekki fyrir viðkvæma, en mjöööög merkileg. Og lærdómsrík. Lesið hana og sjáið ljósið. Góða nótt.

Finnst eiginlega að Árni Grímur eigi að eiga heiðurinn að fyrsta leikskóla-blogginu... Hann hefur nefnilega verið með Nínu Þorbjörgu í aðlögun á Grænuborg alla vikuna og gengið nokkuð vel. Ég vesenast á taugadeildinni á meðan og fæ að fylgjast með gangi mála með þéttum símtölum og myndböndum af fjörinu sem Árni tekur á símann sinn.
Skilst að málin standi nokkuð vel, þótt það sé auðvitað alltaf erfitt að kveðja stað sem maður er mjög ánægður á og þekkir vel til að byrja á glænýjum og ókunnugum. Nínan hefur staðið sig eins og hetja og ekki kvartað neitt óeðlilega mikið. Það er alltaf hægt að róa hana með því að bjóða henni að róla eða dansa. Þetta tvennt er toppurinn á tilverunni og fær mann til að gleyma stund og stað. Svo er leikskólinn auðvitað gríðar spennandi og fullur af krökkum sem hægt er að læra af (t.d. að tala).
Eigum pottþétt eftir að sakna Þórunnar dagmömmu alveg hrikalega, það er ekki auðvelt að kveðja fólk sem maður skilur barnið sitt eftir hjá á hverjum morgni í heilt ár og treystir fullkomlega fyrir því. Ég þarf aðlögun!

Erfið en góð vika að baki. Fór í laser augnaðgerðina á föstudaginn og gekk það bara glimrandi vel. Ef einhver vill ímynda sér herlegheitin sem ég gekk í gegnum má sjá þau á meðfylgjandi mynd. Aðalatriðið er að hugsa ekkert (og þá meina ég ekkert) um það sem er í gangi. Treysta augnlækninum fullkomlega og njóta þess að vera í fríi frá vinnu og fjölskyldu meðan hnífurinn sneiðir ofan af hornhimnunni. Namm. Fá svo að fara heim að sofa undir Panodil-áhrifum í stað þess að sitja sveittur í vinnunni. Dagana á eftir var ég í súrrealískri veröld augnþurrks og nýfenginnar furðulega góðrar sjónar. Er enn að taka af mér gleraugun áður en ég fer að sofa eða í sturtu og gríp alltaf í tómt. Geng enn í rigningunni með nefið í gangstéttinni til að forðast að rennbleyta téð gleraugu og er alltaf jafn hissa þegar ég lít upp og sé eins og Árni Grímur (sem er með fullkomna sjón eins og flestir vita).
Aðalvandamálið (f.u. augnþurrkinn ógurlega) er að geta ekki verið málaður í vinnunni. Ég er svo svæsin pjattrófa að ég sýni mig ekki ómálaða úti í sjoppu á sunnudagsmorgni, hvað þá á vinnustað. Hef verið gegnsæ og guggin alla vikuna og get ekki beðið eftir að því tímabili ljúki. Mæti kannski bara í drag-i eftir helgi til að bæta upp fyrir litleysið. Ætla að vera drottning í anda rúsínuskvísunnar "Sun-Maid". Með banana,ananas og vínber í hárinu, í sígaunadressi með alls konar glingri og svo mikinn glimmer í andlitinu að fólk fær ofbirtu í augun. Sá hlær best sem síðast hlær, ekki satt...