Barnaland Nínu Þorbjargar

 
Veit einhver hvaða tegund af pöddu þetta er?
Var bara að kynnast þessari og langar ekkert til að fá hana inn til mín... 

 
Kjallarahurðin í miðri andlitslyftingu. Þvílíkur dugnaður! 

 
Ég held að ég hafi sjaldan lent í eins erfiðu skriflegu prófi og núna á föstudaginn, samt á maður nú mörg svæsin að baki. Prófið var samtals 7 klst. með 1 klst. hádegishléi (sem var eytt á hádegishlaðborðinu á Vox, hrikalega gott en uppastemningin var hins vegar mínus). Þetta var krossapróf og maður fékk rétt rúma eina mínútu á hverja spurningu, en þær voru flestar með langri sjúkrasögu og upptalingu á einkennum og rannsóknarniðurstöðum og alls konar sem maður þurfti að átta sig á á þessum stutta tíma. Undir lokin var maður kominn í svo mikið tímahrak að maður greip bara eina og eina setningu úr spurningunum og reyndi að giska eldsnöggt út frá því. Vænlegt til árangurs? Ég var með nesti með mér, vatn og banana og granóla-stangir og alls konar, líka snýtubréf því ég var svo kvefuð. En, sökum tímaskorts náði ég ekki að skipta um stellingu í stólnum, hvað þá að draga fram snýtubréf eða opna vatnsflösku. Svo þegar maður loksins fékk að standa upp, eftir að hafa troðið spurningu númer 240 öfugri ofan í kokið á sér, fann maður ekki lengur fyrir lærunum og höfuðið var eins og úttútnuð gasblaðra. Er á hægum batavegi eftir þetta...verð vonandi komin í lag á næturvaktinni annað kvöld...
Annars er þetta búin að vera kósý helgi, djammaði smá eftir prófið þótt það hafi því miður ekki verið nein Airwaves stemning í ár (annað en í fyrra þegar maður var svo harðákveðinn í að vera ekki týpískt nýbakað foreldri að maður möndlaði þetta einhvern veginn í kringum brjóstagjöfina). Í morgun fórum við Nínan svo í morgungöngutúr um miðbæinn sem er alltaf snilld. Kíktum á frosnu laufin í ÍTR garðinum, hittum nágrannana í bakaríislabbitúr með hvolpinn sinn, hittum Barböru vinnufélaga og Alexander 5 mánaða og steinsofandi, rákumst á hressan strák með munnhörpu og síðan auðvitað fullt af köttum og krökkum úti að leika. Veðrið núna er fullkomið, finnst að þeir sem eyða svona dögum í rúminu í þynnku ættu að skammast sín...
Í lokin, kjallarafréttir! Árni Grímur er byrjaður að mála! Hver veit nema það fari að styttast í að það verði matarboðafært á þessu heimili. 

Nínan
Nína Þorbjörg er alltaf að verða meiri og meiri karakter. Hún er áfram rosalegur eldhugi og hræðist fátt. Hún hitti t.d. í fyrsta skipti hund í matarboði um daginn og hann var ekki lítill. Mín elti voffa út um allt og reyndi að hanga í feldinum og pota í augun og auðvitað kíkja upp í munninn. Persónulega þori ég bara rétt svo að skjótast að hundum og klappa og skjótast svo í burtu...veit ekki hvaðan þessi veimiltítuskapur er kominn. Finnst líka kettir hrikalega ógnvekjandi...sérstaklega þrífættir kettir. Nína Þorbjörg er svo alltaf að þróa matarsmekkinn og finnst núna ostur það besta sem hún fær. Borðar hann eintóman og hættir aldrei að eigin frumkvæði. Svo er nammi og kökur líka ekta ekta gott (ekki það að hún hafi neitt smakkað það enn þá, hún er svo lítil...hömmm hömmm). Við Nínan erum farnar að kíkja oftar og oftar á leikvöllinn á Laufásborg um helgar til að tékka á stemningunni (erum alltaf einar). Fórum núna um helgina og lentum barasta í rigningu og roki og mín því pollagallavædd frá toppi til táar. Það fyrsta sem hún gerði var að leggjast í aðal drullupollinn á svæðinu og rúlla sér upp úr honum....reiknaði ekki alveg með þessu.... Síðan lá hún á bakinu í drullupollinum og naut þess að horfa upp í himininn og láta rigna framan í sig. Sjálfur var maður alveg búinn að gleyma hvað það var gaman að vera vel klæddur í vondu veðri og ekkert að spá í hvort maður yrði skítugur. Þyrfti að prófa þetta aftur sem fyrst! Hins vegar var ekkert smá vesen að koma henni heim. Hvernig tekur maður barn í fangið sem er drullugt frá toppi til táar og setur það í kerru??? Svör óskast.
Við
Árni Grímur er byrjaður að vinna á röntgendeildinni og skemmtir sér vel. Ég er á minni smitsjúkdómadeild og það er líka gaman þar. Líka alveg hrikalega mikið að gera og stundum smitast maður af niðurgangi. Bíllinn er enn óskoðaður og skítugur, gatið er enn í gólfinu undir rúminu okkar, kjallarinn er enn ómálaður, ég á enga hreina sokka. Er alltaf í pilsi núna. Er að fara í prófið á föstudag og veit ekki hvort ég ætla á djammið á eftir eða bara nota tækifærið og hvíla mig. Erfitt val. 

 
Það er búið að vera allt of mikið að gera undanfarið. Smiðurinn kom og gerði gat á milli íbúðarinnar okkar og kjallarans (okkar). En, stiginn er ekki kominn til landsins svo það er bara svona agalega fínt op undir rúminu okkar...ekki beinlínis það allra mest traustvekjandi! Maður þorir varla að hreyfa sig í rúminu af ótta við að það renni til og pompi niður um gatið. Spennandi tilhugsun...
Svo eru alls konar greinaskrif, fyrirlestrasmíð og próf framundan. Maður hélt að samviskubitið hætti þegar maður útskrifaðist úr skóla og byrjaði að vinna...held nú síður! Nú þarf að læra...OG vinna....OG sjá um heimilið...OG sjá um Nínu Þorbjörgu...OG fara í sturtu OG sofa. Já já, er ekki að sjá hvar plássið fyrir allt þetta á að finnast.
Annars rignir skemmtilegum barneignafréttum úr öllum áttum (þ.a. fleiri og fleiri bætast í hóp fólks með alvarlegt samviskubit á háu stigi). Undanfarið hafa fæðst Ágústa María Ólafsdóttir, Eik Emilsdóttir, Sif Áskelsdóttir og síðast en ekki síst Einar Jónsson. Innilegar hamingjuóskir til foreldranna ef þeir skildu slysast inn á síðuna! 

 
Tígrisdýranáttföt. Hvað annað? 

 
Litrík með nýja smekkinn frá Ólöfu 

 
Prakkari