Barnaland Nínu Þorbjargar

Nú er Frk. Fix orðin 9 mánaða og finnst tími til kominn að hætta að sofa x2 á sólarhring eins og eitthvað smábarn. Er vön að sofa s.k. "seinni lúr" síðdegis, en undanfarið hefur þessi "seinni lúr" einkennst af því að maður setur hana í vagninn og vaggar honum í 1 1/2 - 2 klst á meðan hún borðar tærnar, snýr sér á magann, mjakar sér fram úr vagninum og lætur fæturnar dingla í lausu lofti, babblar, öskrar og argar og er bara með almennt vesen. Á meðan er maður alveg að fríka út úr pirringi og nær ekki að einbeita sér að neinu nema vera pirraður.
Svefninn hjá Nínu Þorbjörgu hefur reyndar alltaf verið uppspretta meiriháttar pirrings, pirrings sem ég hélt að væri ekki hægt að upplifa án þess að springa í öreindir sínar. Fyrstu 6 mánuðina hennar var hún óendanlega erfið svefnlega séð, svo erfið að ég fór hálfgrenjandi í stuðningsviðtöl hjá svefnráðgjafa á Landspítalanum. Þetta lýsti sér í því að hún vildi aldrei, ALDREI fara að sofa á kvöldin og ef hún fékk að ráða vakti hún til svona 3 - 4. Svo, þegar hún var loksins sofnuð, var hún alltaf vaknandi til að láta gera eitthvað fyrir sig og svaf yfirleitt ekki nema 1 -2 klst. samfellt. Þetta leiddi til rosalegs svefnleysis og pirrings hjá mér, man sko eftir mér oftar en einu sinni labbandi um gólf með hana í myrkrinu frammi um hánótt alveg að frííííka úr ergelsi. Það var ekki fyrr en hún hætti að drekka á nóttunni sem hún fór loksins að sofa (upp úr 7 mánaða), en fram að því var hún að drekka 2-3svar allar nætur. Eftir þessi ósköp er maður á brjáluðum nálum yfir öllum afbrigðilegheitum í niðurnjörvuðu og ofurgrjóthörðu svefnrútínunni sem við erum búin að koma okkur upp. Þessi rútína minnir á háalvarlegar sértrúarathafnir og þarf að vera í mjööög föstum skorðum (skipta á-fara í náttgalla-lesa bók-fá pela-ganga um og syngja-kyssa góða nótt-slökkva ljós-fá bangsa, snuð og sæng-grenja í 30 mín-sofna). Er þess vegna miður mín yfir þessu uppnámi með "seinni lúrinn", enda vön því að svona dyntir fari alveg með minn eigin nætursvefn. Frökenin væri vís til að fara að vakna aftur um miðjar nætur og vilja leika....sérstök ánægja og skemmtun fyrir alla fjölskylduna...
Læt fylgja smá rúsínu í pylsuendann á þessu rexi (ætti eiginlega að skammast mín fyrir að vera að rexa svona um drottningu heimilisins).

Sagan af hjólinu:
Á afmælinu hans Árna Gríms fyrir rúmum tveimur árum beið hans óvæntur glaðninur þegar hann vaknaði. Hann var orðinn allt of seinn í vinnuna og var kominn út úr dyrunum þegar við blasti þetta glæsilega reiðhjól á tröppunum. Þetta var fallegur, rauður eðalfákur með meðfylgjandi afmælisslaufu og korti. Hjólið reyndist vera gamla hjólið hans Péturs vinar okkar sem hann hafði laumað á tröppurnar í skjóli nætur. Þvílíkur vinur! Árni var hoppandi ánægður og smellti sér á bak á hjólinu og brunaði af stað í vinnuna. En, æ æ, hrundi hjólið undan honum þegar hann var komin nokkra sentimetra af stað? Lá hann bara afvelta á stéttinni fyrir framan húsið eins og hann væri nýskriðinn heim af sólahringsfylleríi? Þegar betur var að gáð reyndist glæsifarskjótinn vera útúrryðgaður, gamall hjólhaugur með sprungið á báðum. Þetta var nú reyndar ágætis grín, sérstaklega fyrir þá sem ekki eru Árni Grímur. Svo liðu rúm 2 ár og ekkert fréttist af hræinu hans Péturs. Allir héldur að það væri löngu farið á haugana eða í sjóinn. Í dag rann síðan upp 26. maí, en það er einmitt dagurinn sem Pétur fæddist á fyrir 29 árum. Og, hvað beið hans þegar hann lagði af stað í vinnuna í morgun? Gamla, góða hjólið??? Með slaufu og korti? Búið að vera í "geymslu" úti á lóð hjá okkur allan þennan tíma og komið með tvöfalt, ef ekki þrefalt ryðlag??? Jamm, Pétur á góða og fyndna vini...

 
Nína Þorbjörg í boði Pepsi Max. 

 
Hvaða áhugamann um hjólreiðar mundi ekki dreyma um svona fák? 

Það er víst kominn tími á smá montblogg, það er orðið allt of langt frá síðasta montbloggi. Nína Þorbjörg er bara rúllandi hress þessa dagana og er búin að læra að klappa saman lófunum en hætt að kunna að vinka. Eða nennir því ekki, held að það sé málið. Svo er hún alltaf að reyna að skríða á hefðbundinn hátt en það endar yfirleitt með því að hún fer aftur á bak eða í næstum-því-kollhnís fram fyrir sig. Hún ferðast um íbúðina með frjálsri aðferð og beitir öllum brögðum til að ná í spennandi hluti (ruslapokinn og dagblöð eru málið). Tönnslurnar tvær í neðri góminum lengjast og lengjast en ég hef ekki enn séð bóla á neinum fleiri.
Sjálf hef ég ekkert til að monta mig af, fór í óvissuferð um helgina með vinnufélögunum og datt í bjórinn af einhverjum krafti í fyrsta sinn frá því að skvísan fæddist. Það er svo sem ekkert til að monta sig af. Stóð mig illa í húlla, Singstar og boccia (það var svona leikjaþema þetta kvöld) og var almennt ekki til sérstakrar fyrirmyndar. Samt ágætt að komast aðeins á skrallið og sjá að maður hefur þetta enn þá. Enn betra að vakna daginn eftir með Nínu Þorbjörgu sprellhressa og skemmtilega (þvert á það sem margir kynnu að halda var þetta ekki meint sem kaldhæðni).
Svo er ég búin að vera léleg í vinnunni líka. Átti að setja upp nál hjá eldri herramanni og klúðraði því feitt (stakk þrisvar og varð svo að hringja á hjálp). Dæmigert byrjendarugl eftir 1 árs hvíld frá nálarísetningum. Fékk þó að gefa honum geislavirka efnið í æð (jibbý) þegar nálin var komin, enda margfræg fyrir að fíla geislavirk efni. Eða ekki. Fékk smá "flash-back" síðan ég var ólétt og að vinna á spítalanum innan um alls kyns hættur sem ég vissi ekki um fyrr en eftir að ég var búin að útsetja mig fyrir þeim. Sem dæmi má nefna að sjúklingar sem eru búnir að fá fyrrnefnt geislavirkt efni í æð eru geislavirkir sjálfir í nokkra daga á eftir. Ég spjallaði við þetta geislavirka fólk eins og ekkert væri án þess að vita betur og leið hrikalega á eftir þegar ég komst að þessu með geislavirknina. Síðan var maður að stinga alls konar hættulegt fólk og gefa hættuleg lyf, já og borða samlokur með roast-beef daglega. Þvílíkur háski! Var a.m.k. ekki með neinn húmor fyrir þessu á sínum tíma...

Við fjölskyldan drifum okkur á Austurvöll x2 í dag, greinilega verðug þess að búa í miðbænum. Byrjuðum á labbitúr með pizzustoppi á Ingólfstorgi og smá túristaspjalli. Mér tókst að laða að mér kanadísk hjón meðan Árni Grímur keypti pizzuna og fræða þau í bak og fyrir um íslenska fæðingarorlofið og þann stórfenglegleika sem því fylgir. Þau ráfuðu orðlaus í burtu og munu aldrei verða söm. Rétt náðum að koma okkur heim þegar Helga og Þorgeir höfðu sambandi af Thorvaldsen þannig að við snérum við í dyrunum. Kvöldmaturinn var að þessu sinni á peysunni á Austurvelli í frábæru yfirlæti. Skiljum samt ekki alveg af hverju íslenskir kaffihúsamógúlar eru ekki löngu búnir að átta sig á töfrum gaslampa, teppa og sólskyggna/regnhlífa. Ef svo væri mundi maður varla snerta á mat öðru vísi en undir "berum" himni.
Svo lenti Nína Þorbjörg í því að aðstandandi hennar reyndist vera s.k. skófíkill (aðstandandi = ég). Hef aldrei lent í þessu áður en á leiðinni í Kron í gær fékk ég þvílíkan tilhlökkunarfiðring að ég ætlaði varla að ná af mér bjánaglottinu áður en ég gekk yfir þröskuldinn á búðinni. Var búin að fara s.k. undirbúningsrúnt þar sem skór eru skoðaðir og svo kannað hvort mann langi nógu mikið í þá til að nenna að mæta aftur á staðinn og kaupa. Var svo spennt í þetta skiptið að ég svaf varla nóttina eftir undirbúningsrúntinn og var handónýt til vinnu sjálfan kaupdaginn. Eftir að skórnir komu í hús hef ég ekki farið úr þeim, enda grænir og úr rússkinni, djúsí....

 
Rosalega var þetta meiriháttar helgi! Sit hér með nýfenginn fölbleikan litarhátt og nettan kláða/sviða hér og þar, alveg eins og lög gera ráð fyrir þegar maður kemst fyrst í tæri við sólina eftir laaanga pásu. Maður ætlar sér alltaf að gera alveg rosalega mikið úr svona helgum og að þessu sinni var stefnan tekin á Ártúnsholtið. Árnaforeldrar og Þorgerður eru í Kaupmannahöfn og sjóðandisteikjandiheiti sólpallurinn í Laxakvísl laus til notkunar. Sá mig fyrir mér á bikiní með einhvern ískaldan ávaxtadrykk, grískt salat, mangó og ananas, undir hvítri sólhlíf...og Árni Grímur kannski að nudda á manni tærnar eða eitthvað svoleiðis fínerí. Raunveruleikinn var svolítið annar, þó auðvitað ekki alslæmur. Byrjun dagsins var lituð af stressinu að koma sér út áður en sólin færi eitthvert annað...alþekkt atriði. Maður alveg á harðahlaupum að henda öllu draslinu okkar og Nínu Þorbjargar ofan í töskur, pakka niður vagni og meðfylgjandi og bruna af stað. Þurftum að koma við í Lyfju þar sem Nína Þorbjörg hefur bókstaflega aldrei verið úti í sól áður og þurfti að sjálfsögðu sólarvörn. Verður héðan í frá Miss Hawaiian Tropic heimilisins, var smurð hátt og lágt með kókoshnetuilmandi sólaráburði úr skærfjólubláum brúsa. Reyndar má hún alveg við kraftmikilli sólarvörn, er mjög hressilega gulrótarappelsínugul enn þá, bara eins og hún sé nýkomin frá Miðjarðarhafinu og miklu flottari en allir hinir.
Í Laxakvísl flatmagaði maður síðan í steikjandi hita undir hressilegum kvörtunum frá Nínu Þorbjörgu sem nennti ekki að sofa í þessu loftslagi. Veit ekki hvað við breyttum oft um aðstæður í vagninum án árangurs. Reyndum að búa til skugga með því að hlaða virki úr gasgrillinu, garðstólunum og handklæðum. Breyttum dúnpokanum í sumardúnpoka og síðan í engan dúnpoka. Settum flugnanet af og á, settum teppi af og á, tókum sokka af, peysu af og á....blablabla...þangað til að frökenin ákvað að nenna þessu veseni ekki lengur og bara sofnaði. Meira segja við frekar óásættanlegar aðstæður að mínu mati. Sumarstemningin mín samanstóð af lestri Fréttablaðsins íklædd síðum sundbuxum og gömlum óléttubol á meðan 1 stk. Trópí með appelsínubragði var drukkinn. Svoleiðis endaði sem sagt þessi bikinífantasía.
Annars upplifði Nínan alls konar nýja hluti í dag. Kíkti á gras og fífla og flugur (fannst það síðastnefnda ógisslegt). Fékk að róla (var alveg frosin og háalvarleg yfir þeim leiðindum) og sitja smá stund í sólbaði (varin í bak og fyrir með fyrrnefndri sólarvörn og sólhatti). Eins og alltaf var titringur í manni yfir þessu öllu...manni finnst barnið alltaf svo viðkvæmt og ósjálfbjarga við svona nýjar aðstæður. Hún hefur þó örugglega komist best frá þessum degi af okkur öllum...a.m.k. sýnist mér Árni Grímur vera kominn með sama flotta humarlitinn og ég... 

Hver er búinn að eyða öllum morgninum í að spjalla við fólkið á deildinni og uppskera mikil notalegheit fyrir vikið? Fyndið að hugsa til þess að flestir hér voru á aldrinum 55-70 ára þegar ég fæddist...Svo er maður eitthvað að vilja upp á dekk og þykjast vera agalega veraldarvanur. Er barasta í sambúð með eina 8 mánaða, svakaleg lífsreynsla náttúrlega!
Sit svo hér og fylgist með krílunum á leikskólanum fyrir neðan og langar þvílíkt að hoppa út í góða veðrið með þeim. Tala ekki um krakkana sem eru í fótbolta á Landakotstúninu...fúlt hvað maður vissi ekkert hvað maður hafði það gott þegar maður var sjálfur svona lítill. Alltaf að rembast við að fá að vera inni í fímínútum og falsaði glæsilega miða frá foreldrunum í þeim tilgangi (miða með minni skrift nema ég bætti svona krúsidúllusnúðum á endann á öllum stöfunum til að láta þetta líta fullorðinslegar út).
Verð þó að segja að eitt slær mig þegar ég er að fylgjast með leikskólabörnunum. Það er undantekningalaust hægt að sjá hver er strákur og hver er stelpa, þeir eru allir bláir og þær allar bleikar/rauðar. Er eiginlega að upplifa þetta eins og út úr einhverri vísindaskáldsögu þetta er svo sérkennilegt þegar maður spáir í því. Af hverju er kynferði það sem við skilgreinum okkur fyrst og fremst út frá? Af hverju eru ekki allir svarthærðir í svörtu, rauðhærðir í rauðu...eða allir fæddir í janúar í hvítu, febrúar í silfurlituðu... Skil þetta ekki alveg! Hvað ætla leikskólakennararnir að gera ef ég smelli Nínu Þorbjörgu bara í gulan pollagalla...þori varla að hugsa þá hugsun til enda það yrði svo svakalegt :)

 
Þvílíkur dagur í dag! Var að byrja að vinna á nýjum stað, Landakoti, og munurinn! Í síðasta mánuði borðaði maður ekki í vinnunni, fór ekki á klósettið, hringdi aldrei heim í Nínuna, fór aldrei á netið, fleytti hlutunum áfram á því allra nauðsynlegasta og kom heim alveg búinn með píp, klið, garg og skruðninga í eyrunum. Í dag lifði ég í vellystingum, fékk mér spítalakaffi, tók statusinn á Árna Grími (tvisvar) og kíkti á mbl.is. "Hvað er eiginlega að í hausnum á honum Tom Cruise?" spyr fréttaspekingurinn ég. Ég tók langt og gott viðtal við eldri konu sem man tímann áður en sýklalyfin komu....þvílíkt ráðaleysi sem fylgdi því! Og, rosalega höfum við í raun yfir litlu að kvarta í nútímanum, a.m.k. tæki ég vatnsveitu og sýklalyf fram yfir flatskjái og ferðir til Kanarí.
Nína Þorbjörg er bara hress og er að mundast við að segja mamamama og babababa....veit held ég samt ekki alveg hvað þetta þýðir, finnst bara flott að búa til ný hljóð (segir líka bara mamama þegar hún er yfirdrifið fúl á skiptiborðinu...trúi því ekki að hún sé að ásaka mig eitthvað svona beint og persónulega). Í gærkvöldi neitaði hún að láta nokkuð inn fyrir sínar varir nema bananastöppu með súkkulaði og rjóma (baráttuhugur í minni í tilefni 1. maí). Maður má fara að vara sig, gleymdi meira að segja að "bursta" framtennurnar flottu á eftir.