Barnaland Nínu Þorbjargar

 
Við mæðgurnar erum búnar að eiga svona Verslunarmannahelgi í mýflugumynd. Árni Grímur er að vinna alla helgina frá morgni til kvölds svo við erum bara að stússast hérna í bænum. Fórum reyndar alla leið í Heiðmörk í dag og týndum helling af sveppum með ömmu og afa. Þetta var síðan smjörsteikt og borðað og ég finn bara ekkert á mér, þvílíkt frat. Höfum barasta skemmt okkur vel, hitt ýmsar góðar vinkonur og maður búinn að fá sinn skammt af sushi, hvítvíni og skemmtun.
Þess á milli höfum við verið hálfgert ofurhetjuteymi, haldið áfram að fóðra endurnar á Tjörninni og ungana þeirra (og líka andakarlana, samt ekki eins mikið). Gengum meira að segja svo langt að fóðra máv nokkurn sem við vorkenndum allt í einu svo hrikalega...auðvitað eru þeir svangir líka. Satt best að segja má reyndar sleppa öllu þessu "við" hér á undan og skipta því út fyrir "ég". Nínu Þorbjörgu gæti ekki verið meira sama um þetta andastúss í mér, hefur miklu meiri áhuga á flugvélum og blómum (líka njóla og hundasúrum). Hinn ofurhetjupakkinn hefur beinst að vespuófétum sem eru alltaf að kíkja í heimsókn inn um gluggann og valda almennu fjaðrafoki. Sem sönn nýbökuð móðir er ég öll í því að fórna mér fyrir afkvæmið og hendi mér í veg fyrir vespurnar. Þær hafa samt eiginlega engan áhuga á mér. Vilja bara komast aftur út í "blíðuna".
Svo er það frk. Bíta Fast, má ekki gleyma að minnast á það. Frk. Bíta Fast lætur sér nú venjulega nægja að rétt narta í mömmu sína, er þó farin að færa sig upp á skaftið svo mér er að verða nóg um. Þetta bitskeið er eitthvað sem ég hef kviðið fyrir og er greinilega hafið hér á bæ. Maður verður nú líka að skilja að það er erfitt að standast svona girnilegan bita. Frk. Bíta Fast virðist líka vera farin að segja mamma (sem bræðir mann alveg gjörsamlega þótt maður sé blár og bitinn) og er búin að taka 15 skref óstudd. 15 SKREF (bara ef fólk nennir ekki að lesa allt hitt blaðrið í mér).