Barnaland Nínu Þorbjargar

Nú er Frk. Fix orðin 9 mánaða og finnst tími til kominn að hætta að sofa x2 á sólarhring eins og eitthvað smábarn. Er vön að sofa s.k. "seinni lúr" síðdegis, en undanfarið hefur þessi "seinni lúr" einkennst af því að maður setur hana í vagninn og vaggar honum í 1 1/2 - 2 klst á meðan hún borðar tærnar, snýr sér á magann, mjakar sér fram úr vagninum og lætur fæturnar dingla í lausu lofti, babblar, öskrar og argar og er bara með almennt vesen. Á meðan er maður alveg að fríka út úr pirringi og nær ekki að einbeita sér að neinu nema vera pirraður.
Svefninn hjá Nínu Þorbjörgu hefur reyndar alltaf verið uppspretta meiriháttar pirrings, pirrings sem ég hélt að væri ekki hægt að upplifa án þess að springa í öreindir sínar. Fyrstu 6 mánuðina hennar var hún óendanlega erfið svefnlega séð, svo erfið að ég fór hálfgrenjandi í stuðningsviðtöl hjá svefnráðgjafa á Landspítalanum. Þetta lýsti sér í því að hún vildi aldrei, ALDREI fara að sofa á kvöldin og ef hún fékk að ráða vakti hún til svona 3 - 4. Svo, þegar hún var loksins sofnuð, var hún alltaf vaknandi til að láta gera eitthvað fyrir sig og svaf yfirleitt ekki nema 1 -2 klst. samfellt. Þetta leiddi til rosalegs svefnleysis og pirrings hjá mér, man sko eftir mér oftar en einu sinni labbandi um gólf með hana í myrkrinu frammi um hánótt alveg að frííííka úr ergelsi. Það var ekki fyrr en hún hætti að drekka á nóttunni sem hún fór loksins að sofa (upp úr 7 mánaða), en fram að því var hún að drekka 2-3svar allar nætur. Eftir þessi ósköp er maður á brjáluðum nálum yfir öllum afbrigðilegheitum í niðurnjörvuðu og ofurgrjóthörðu svefnrútínunni sem við erum búin að koma okkur upp. Þessi rútína minnir á háalvarlegar sértrúarathafnir og þarf að vera í mjööög föstum skorðum (skipta á-fara í náttgalla-lesa bók-fá pela-ganga um og syngja-kyssa góða nótt-slökkva ljós-fá bangsa, snuð og sæng-grenja í 30 mín-sofna). Er þess vegna miður mín yfir þessu uppnámi með "seinni lúrinn", enda vön því að svona dyntir fari alveg með minn eigin nætursvefn. Frökenin væri vís til að fara að vakna aftur um miðjar nætur og vilja leika....sérstök ánægja og skemmtun fyrir alla fjölskylduna...
Læt fylgja smá rúsínu í pylsuendann á þessu rexi (ætti eiginlega að skammast mín fyrir að vera að rexa svona um drottningu heimilisins).

Sagan af hjólinu:
Á afmælinu hans Árna Gríms fyrir rúmum tveimur árum beið hans óvæntur glaðninur þegar hann vaknaði. Hann var orðinn allt of seinn í vinnuna og var kominn út úr dyrunum þegar við blasti þetta glæsilega reiðhjól á tröppunum. Þetta var fallegur, rauður eðalfákur með meðfylgjandi afmælisslaufu og korti. Hjólið reyndist vera gamla hjólið hans Péturs vinar okkar sem hann hafði laumað á tröppurnar í skjóli nætur. Þvílíkur vinur! Árni var hoppandi ánægður og smellti sér á bak á hjólinu og brunaði af stað í vinnuna. En, æ æ, hrundi hjólið undan honum þegar hann var komin nokkra sentimetra af stað? Lá hann bara afvelta á stéttinni fyrir framan húsið eins og hann væri nýskriðinn heim af sólahringsfylleríi? Þegar betur var að gáð reyndist glæsifarskjótinn vera útúrryðgaður, gamall hjólhaugur með sprungið á báðum. Þetta var nú reyndar ágætis grín, sérstaklega fyrir þá sem ekki eru Árni Grímur. Svo liðu rúm 2 ár og ekkert fréttist af hræinu hans Péturs. Allir héldur að það væri löngu farið á haugana eða í sjóinn. Í dag rann síðan upp 26. maí, en það er einmitt dagurinn sem Pétur fæddist á fyrir 29 árum. Og, hvað beið hans þegar hann lagði af stað í vinnuna í morgun? Gamla, góða hjólið??? Með slaufu og korti? Búið að vera í "geymslu" úti á lóð hjá okkur allan þennan tíma og komið með tvöfalt, ef ekki þrefalt ryðlag??? Jamm, Pétur á góða og fyndna vini...