fimmtudagur, maí 18, 2006
Mont og geislavirkni
Það er víst kominn tími á smá montblogg, það er orðið allt of langt frá síðasta montbloggi. Nína Þorbjörg er bara rúllandi hress þessa dagana og er búin að læra að klappa saman lófunum en hætt að kunna að vinka. Eða nennir því ekki, held að það sé málið. Svo er hún alltaf að reyna að skríða á hefðbundinn hátt en það endar yfirleitt með því að hún fer aftur á bak eða í næstum-því-kollhnís fram fyrir sig. Hún ferðast um íbúðina með frjálsri aðferð og beitir öllum brögðum til að ná í spennandi hluti (ruslapokinn og dagblöð eru málið). Tönnslurnar tvær í neðri góminum lengjast og lengjast en ég hef ekki enn séð bóla á neinum fleiri.
Sjálf hef ég ekkert til að monta mig af, fór í óvissuferð um helgina með vinnufélögunum og datt í bjórinn af einhverjum krafti í fyrsta sinn frá því að skvísan fæddist. Það er svo sem ekkert til að monta sig af. Stóð mig illa í húlla, Singstar og boccia (það var svona leikjaþema þetta kvöld) og var almennt ekki til sérstakrar fyrirmyndar. Samt ágætt að komast aðeins á skrallið og sjá að maður hefur þetta enn þá. Enn betra að vakna daginn eftir með Nínu Þorbjörgu sprellhressa og skemmtilega (þvert á það sem margir kynnu að halda var þetta ekki meint sem kaldhæðni).
Svo er ég búin að vera léleg í vinnunni líka. Átti að setja upp nál hjá eldri herramanni og klúðraði því feitt (stakk þrisvar og varð svo að hringja á hjálp). Dæmigert byrjendarugl eftir 1 árs hvíld frá nálarísetningum. Fékk þó að gefa honum geislavirka efnið í æð (jibbý) þegar nálin var komin, enda margfræg fyrir að fíla geislavirk efni. Eða ekki. Fékk smá "flash-back" síðan ég var ólétt og að vinna á spítalanum innan um alls kyns hættur sem ég vissi ekki um fyrr en eftir að ég var búin að útsetja mig fyrir þeim. Sem dæmi má nefna að sjúklingar sem eru búnir að fá fyrrnefnt geislavirkt efni í æð eru geislavirkir sjálfir í nokkra daga á eftir. Ég spjallaði við þetta geislavirka fólk eins og ekkert væri án þess að vita betur og leið hrikalega á eftir þegar ég komst að þessu með geislavirknina. Síðan var maður að stinga alls konar hættulegt fólk og gefa hættuleg lyf, já og borða samlokur með roast-beef daglega. Þvílíkur háski! Var a.m.k. ekki með neinn húmor fyrir þessu á sínum tíma...
Sjálf hef ég ekkert til að monta mig af, fór í óvissuferð um helgina með vinnufélögunum og datt í bjórinn af einhverjum krafti í fyrsta sinn frá því að skvísan fæddist. Það er svo sem ekkert til að monta sig af. Stóð mig illa í húlla, Singstar og boccia (það var svona leikjaþema þetta kvöld) og var almennt ekki til sérstakrar fyrirmyndar. Samt ágætt að komast aðeins á skrallið og sjá að maður hefur þetta enn þá. Enn betra að vakna daginn eftir með Nínu Þorbjörgu sprellhressa og skemmtilega (þvert á það sem margir kynnu að halda var þetta ekki meint sem kaldhæðni).
Svo er ég búin að vera léleg í vinnunni líka. Átti að setja upp nál hjá eldri herramanni og klúðraði því feitt (stakk þrisvar og varð svo að hringja á hjálp). Dæmigert byrjendarugl eftir 1 árs hvíld frá nálarísetningum. Fékk þó að gefa honum geislavirka efnið í æð (jibbý) þegar nálin var komin, enda margfræg fyrir að fíla geislavirk efni. Eða ekki. Fékk smá "flash-back" síðan ég var ólétt og að vinna á spítalanum innan um alls kyns hættur sem ég vissi ekki um fyrr en eftir að ég var búin að útsetja mig fyrir þeim. Sem dæmi má nefna að sjúklingar sem eru búnir að fá fyrrnefnt geislavirkt efni í æð eru geislavirkir sjálfir í nokkra daga á eftir. Ég spjallaði við þetta geislavirka fólk eins og ekkert væri án þess að vita betur og leið hrikalega á eftir þegar ég komst að þessu með geislavirknina. Síðan var maður að stinga alls konar hættulegt fólk og gefa hættuleg lyf, já og borða samlokur með roast-beef daglega. Þvílíkur háski! Var a.m.k. ekki með neinn húmor fyrir þessu á sínum tíma...
