Barnaland Nínu Þorbjargar

 

Fyndið hvað eitt stykki meðganga getur haft mikil áhrif á líkamsímyndina manns (svo maður fari nú út í smá feminískar spekúlasjónir). Ég og Árni Grímur vorum að eignast barn saman í ágúst eins og lesendur síðunnar vita líklega...hann missti eina viku úr fótboltanum af þessum sökum, ég missti ca. eitt ár úr badmingtoninu! Þessi pæling kom nú bara til af því að ég var að fara í fyrsta skipti í badmington í dag í laaaangan tíma og finnst ég LOKSINS vera orðin ég sjálf aftur (f.u. að vera reyndar enn dáldið mjólkurbú). Held að ég verði að mega lýsa ánægju minni með að vera að verða eðlileg og engin af stærri áhyggjunum í kringum þetta allt rættist. Í lok meðgöngunnar var ég nefnilega komin með bjúg út um allt, háan blóðþrýsting, grindargliðnun og hætt að passa í skóna mína (sem var sérlegt áhyggjuefni þar sem ég nota nú þegar skó númer 41 og sá þannig fram á að ganga í karlaskóm það sem eftir væri). Einnig var ég orðin 89 kg (þori að segja frá þessu núna þar sem ég er ekki alveg svona þung lengur) og þar með þyngri en minn stælti sambýlismaður. Múhahaha, skelfilegt að sjá kílóin hrannast upp á ógnarhraða á meðgöngunni! Eftir fæðinguna var maður síðan með slit á báðum lærum, maga eins og jarðaberjahlaup og passaði áfram bara í óléttufötin. Sá fram á að fara aldrei framar í sund eða háhælaskó og þurfa að endurnýja fataskápinn frá A til Ö. Svo bara einhvern veginn lagaðist þetta og maður meira að segja byrjaður í badmington eins og ekkert hafi í skorist. Sem sagt maður er að smella saman og boðskapur dagsins því uppörvandi þrátt fyrir allt!