Barnaland Nínu Þorbjargar

 

Nína Þorbjörg var skírð 30. október s.l. og fengum við sr. Auði Eir Vilhjálmsdóttur til að framkvæma þá vandasömu athöfn. Skírnin fór fram heima hjá foreldrum Árna Gríms og heppnaðist alveg frábærlega, enda margir sem lögðu sitt af mörkum í bakstri, matargerð, skreytingum og öllu tilheyrandi. Auk þess sungu systur Árna Gríms mjög fallegan dúett sem við vorum svakalega ánægð með. Auður Eir er í sérstöku uppáhaldi hjá mér eftir að hún sá um útförina hennar Ingibjargar ömmu og hún olli alls ekki vonbrigðum við þetta tilefni, er alveg einstaklega hlýleg og kemst vel að orði. Það vildi svo til að hún var hjá okkur á sama tíma og bókin hennar birtist í búðunum, er einmitt harðákveðin í að lesa hana við fyrsta tækifæri...Mjög merkilegt hvað það virðist hafa verið erfitt fyrir fyrsta kvenprestinn hérlendis að fóta sig, og við sem höfum lengi þóst vera svo fordómalaus...
Hvað nafnið sjálft varðar þá kemur Þorbjargar nafnið frá mömmu hans Árna Gríms sem hélt á Nínu Þorbjörgu undir skírn. Okkur fannst mikilvægt að stelpan fengi gott íslenskt nafn og auðvitað enn skemmtilegra að geta skírt í höfuðið á ömmu. Nínu nafnið er frá afasystur minni í föðurætt sem var mikil uppáhaldsfrænka og lést í fyrra. Sem sagt, góð samsetning í höfuðið á frábærum konum :)
Það var frekar stressandi að vera mamman við þessar aðstæður, hafði alls ekki áttað mig á því fyrir fram. Maður er á nálum yfir að barnið fari að háskæla, á nálum yfir að barnið verði allt í einu banhungrað eða örþreytt og á nálum yfir því að aðrir fái leið á að halda á barninu á meðan maður reynir aðeins að kíkja inn í eldhús eða spjalla við gestina. Versta tilhugsunin var þó að barnið mundi kúka hressilega í skírnarkjólinn sem langafi hennar var skírður í og allir hans afkomendur síðan. Sem betur fer rættist nákvæmlega engin af þessum útmálunum mömmunnar og ég held að Nína Þorbjörg hafi sjaldan verið þægari, enda greinilega ánægð með nafnið. 

 

Jæja, sunnudagskvöld númer 2 hjá mömmunni í Laugardalshöll...fer helst ekki á tónleika nema þeir séu í Höllinni...
Fór að þessu sinni með menntaskólavinkonum/verkfræðivinkonum mínum og mökum á Sigurrós. Þori varla að viðurkenna það en ég er ekkert alveg á kafi í Sigurrós, á engan disk með þeim og er einhvern vegin bara svoldið úti að aka í þessu öllu saman. Var samt alveg tilbúin að láta heillast og get sagt að það gerðist, meira að segja nokkrum sinnum. Tónleikarnir byrjuðu á upphitunarhljómsveitinni Aminu sem hitaði mig ekkert sérstaklega mikið upp, er bara ekki á þessari línu. Sá líka eiginlega ekkert þar sem þetta eru svo litlar og nettar stelpur að þær rúmuðust allar fyrir aftan hausinn á gaurnum fyrir framan mig. Eftir að þær höfðu lokið sínu spileríi kom hlé og ég ákvað að heilsa aðeins upp á Ólöfu sem var á staðnum með öðru fólki. Við skelltum okkur í kókbásinn og ég festi kaup á þessari forláta samfellu sem hér sést á meðfylgjandi mynd. Nína Þorbjörg er hægt og rólega að koma sér upp safni af svörtum fötum til að vera betur í stíl við foreldra sína...
Sigurrós byrjaði að spila þegar sölustelpan var að renna kreditkortinu í gegn og ég og Ólöf hlupum í salinn um leið og kaupin voru yfirstaðin. Hún fann sitt gengi frekara auðveldlega og ég hélt að mínir vinir væru á næstu grösum. Svo reyndist hins vegar ekki vera, ég var miklu aftar en þau og endaði barasta með því að festast þar sökum illsku þeirra sem ég reyndi að komast fram hjá. Ótrúlegt hvað fólk getur tekið sig hátíðlega! Þannig að ég var bara ein allan tímann, alveg fram að uppklappi, föst aftast með skuggalega reykingaliðinu og fýlupúkunum. Þakka bara fyrir að enginn tendraði í mér með sígarettu (nota bene algjört ógeð að það skuli mega reykja við svona aðstæður, loftið er nógu viðbjóðslegt samt). Í byrjun var ég of upptekin af því að vorkenna sjálfri mér til að njóta þess sem hljómsveitin hafði fram að færa. Síðan kom lag (já, ég veit ekkert hvað þau heita) með rosalegri ljósastemningu þannig að stjörnur/snjókorn (túlkunaratriði) streyma um loftið....mjög fallegt og þar með komið að gæsahúð númer eitt á tónleikunum. Gleymdi mér þarna aftast og naut tónleikanna, enda margt alveg svakalega vel heppnað og fallegt bæði hljóð- og sjónrænt. Sem dæmi má nefna frábæra takta hjá blásurunum og æðislega stund þegar lúðrasveit í fullum skrúða þrammar yfir sviðið. Líka flott að sjá trommarann hamast í kapp við lúðrana, nokkurs konar trommukonsert þar á ferð. Sigurrós var með alls konar skemmtilega ljóseffekta og flotta hluti sem varpað var á tjald fyrir aftan þá (til dæmis dúfur á vír sem koma og fara á meðan lag með nánast fuglslegri söngrödd er tekið). Í fýlupokahrúgunni á aftasta "bekk" átti ég mína háu og lágu punkta, sumt fannst mér satt að segja ferlega langdregið á meðan annað var ólýsanlega fallegt þar sem allt gekk upp og þetta sjónræna bætti svo miklu við. Þegar hljómsveitin þakkaði fyrir sig og hvarf af sviðinu notaði ég tækifærið og valtaði í gegnum þvögina og stefndi á höfuðið á Sindra sem var í þægilegri sjónlínu. Eyddi afganginum af tónleikunum í sæluvímu, æðislega hress að vera komin á minn stað. Var verulega heilluð af fyrsta uppklappslaginu, svona íslensk þjóðvegastemning með gömlu góðu rafmagnsstaurana sem við þekkjum svo vel í bakgrunni. Margt fleira var vel gert í lokin og bætti upp fyrir ískyggilegan mjóbaksverk sem ég held að flestir hafi verið að kljást við, enda ekkert grín að vera grafkyrr svona lengi (lítið um hopp og dans á þessum tónleikum). Að lokum var þunnt hvítt tjald dregið fyrir sviðið og skuggamyndir af hljómsveitinni vörpuðust á það eins og í byrjun. Skugginn af mjóslengnum Jónsa með bogann sinn var flottur og dáldið einmanalegur....var að spekúlera hvað gerðist ef hann fitnaði...myndi ekki ganga alveg eins vel upp...
Strákarnir þökkuðu fyrir sig á mjög hógværan hátt og það var allt vitlaust í Höllinni, enda engin spurning að hér var einstökum viðburði að ljúka. "Takk" birtist á skjánum fyrir aftan þá, mjög viðeigandi!
Hef sjaldan verið jafn fegin og þegar ég hlammaði mér í aftursætið á bílnum og ég held að við tónleikafarar höfum verið sammála um að næst verður það stúkan og ekkert annað. Maður er að verða svo gamall...
Nína Þorbjörg tók á móti mér í hörkustuði við heimkomuna og hékk með mér í stofunni til klukkan tvö í góðri stelpustemningu. Ekki leiðinlegur félagsskapur í lok dags. 

 

Fyrir áhugasama þá erum við enn vakandi....varð bara að deila þessari, finnst hún frekar sæt :) 

 

Enn á ný er ég stödd frammi í stofu og Árni farinn að sofa...Nína Þorbjörg er spriklandi á ljóshraða við hliðina á mér og EKKI að fara í háttinn. Við erum búnar að finna upp á nýjum leik sem heldur geðheilsunni í lagi hjá okkur báðum á svona síðkvöldum. Ég geri þetta flotta prumpuhljóð og frussa helst framan í hana í leiðinni og hún hlær hátt og snjallt á móti. Henni finnst þetta endalaust fyndið og hún er auðvitað endalaust fyndin líka þegar hún er að þessu :)
Annars vorum við að koma úr þessu svaka fína matarboði hjá Önnu Freyju og Óskari þar sem matseðillinn var eftirfarandi:
Hörpuskel og beikonvafðar fíkjur.
Kókos-fiskur (hmmmm...dóninn ég gleymdi að spyrja nánar út í tegund), Naan brauð og melónusalat.
Súkkulaði créme brulet (bannað að grínast með mig ef þetta er vitlaus franska) með jarðaberjum og hindberjum.
Ég segi nú bara NAMM og takk fyrir mig! Nína Þorbjörg fékk brjóstamjólk eins og venjulega og kvartaði ekki. Árni Grímur heillaðist svo af beikonvöfðu fíkjunum að hann stefnir á að nostra við svona vafningagerð heima. Beikon er auðvitað töfraorðið í þessu máli, ekki séns að neitt sem inniheldur beikon geti klikkað....setjum bara beikon á sem flest segi ég, já eða nautahakk.
Nína Þorbjörg hagaði sér eins og ljós í boðinu og er enn þá upptendruð og brosir barasta hringinn þótt hún fái lítið á móti frá mömmu vélritunaróðu. 

 

Jæja, það kom að því að stelpan fengi fyrstu sprautuna, enda orðin 3 mánaða alveg síðan í gær. Var reyndar ekki búin að kvíða þessu neitt eins og flestar mömmur, hef nefnilega séð barnalækninn hann Svein að verki þegar ég var að vinna á heilsugæslunni og var sérstaklega sátt við vinnubrögðin. Það var kannski eins gott að ég þjáðist ekki af taumlausum sprautukvíða því ég var í nógu stressi fyrir. Linda vinkona varð 28 ára á þessum fallega degi og hafði boðið nokkrum stelpum til sín í hádegissúpusötur, þ.á.m. okkur Nínu Þorbjörgu. Ég brunaði því upp í Bólstaðarhlíð til hennar á hraða geimskutlunnar, allt of sein, spólaði yfir grasið á Miklatúni til að reyna að stytta mér leið og mætti loksins lafmóð og rauð eins og epli í dyragættinni hjá Lindu. Seinkunin stafaði að sjálfsögðu af því að Nínan ákvað að pissa yfir okkur báðar þegar við vorum á leið út úr dyrunum og þar með varð að endurhugsa fatavalið frá grunni. Ég þambaði þessa fínu súpu eins og ég ætti lífið að leysa og skaust svo aftur út á sama hraða og ég kom hálftíma síðar. Þá tók við 40 mínútna kraftganga niður á Vesturgötu með vagninn á undan mér eins og valtara, valtaði nánast yfir annan hvern mann sem var svo óheppinn að mæta mér. Náði rétt í tæka tíð á heilsugæsluna og var enn snarbrengluð í höfðinu af súrefnisskorti þegar kom að okkur mæðgum. Nína Þorbjörg dottaði í gegnum öll lætin og var hin hressasta þegar kom að henni að sýna kúnstir sínar hjá lækninum. Gaf ekki frá sér píp þegar hún var sprautuð og vakti almenna lukku á staðnum. Talandi um það, nýjasta tölfræðin fyrir áhugasama:
Lengd: 62 cm
Þyngd: 6350 g
Höfuðmál: 41 cm
Heyrði því fleygt á göngunum að barnið væri alið á heimatilbúnum lúxusrjóma...
Alla vegana, þá var þetta hinn besti dagur eftir allt saman, fyrir utan hossið í vagninum heim þegar mamman klessti á kanta og dyraþrep í gríð og erg sökum þreytu (er ekkert í besta forminu þessa dagana). Nínan er enn sofandi þegar þetta er ritað, með smávegis auma rasskinn er ég viss um. 

 

Nína Þorbjörg var svakalega ósátt við að fara að sofa í gærkvöldi, eins og undanfarin kvöld. Ákváðum að leyfa henni að vaka til miðnættis með okkur og síðan ætlaði ég að nota uppáhaldssvæfingaraðferðina hennar og kúra með hana undir sæng og gefa henni að drekka í myrkrinu þannig að hún sofnaði út frá því. Þessi aðferð er með öllu stranglega bönnuð skv. svefnsérfræðingum og elur af sér hin erfiðustu kríli...er bara orðin svooo þreytt á kvöldveseninu að ég ætlaði hér með að gefast upp og láta þetta eftir henni. En, æ æ, er þetta bara ekki einu sinni nógu gott lengur! Mjög súr mamma þurfti því að klæða sig aftur og fara fram með bálreiða og hágrátandi stelpu til að pabbi gæti sofið. Sat fyrir framan sjónvarpið og horfði á næturhrafnadagskránna á Skjá 1, ótrúlega þreytt og fúl í skapi, meðan Nínan spriklaði og var hin hressasta í sófanum hjá mér. Hún veit sko hvað hún syngur því mitt í allri mömmufýlunni tók hún sig til og velti sér af bakinu yfir á magann, takk fyrir! Hefur aldrei gert þetta fyrr og vakti þetta því svakalega lukku hjá súru mömmunni sem gleymdi alveg að vera í fýlu. Nína Þorbjörg endurtók síðan leikinn tvisvar og innsiglaði þannig stöðu sína sem stjarna næturinnar. Um kl. 2 ákvað stjarnan að tími væri kominn á fegurðarblund og leyfði mömmunni náðarsamlegast að bera sig inn í rúm. Svaf síðan eins og hetja eftir öll átökin.
Á meðfylgjandi mynd sýnir Nína hvað henni finnst um öndina....er venjulega í miklu uppáhaldi... 

 

Við Árni Grímur fórum á tónleika með White Stripes í Höllinni í gærkvöldi með nokkrum vel völdum vinum. Nína Þorbjörg var í pössun hjá ömmu og afa í Hellulandinu á meðan og gekk kvöldið þar á bæ vonum framar. Hún hefur bara farið einu sinni áður í pössun og nýttum við Árni þá tímann eins vel og við gátum og brunuðum í bíó á myndina 40 year old virgin :) Ætlaði mér að upplifa það sem eitthvað svakalega rómantískt og notalegt kvöld (þrátt fyrir myndina sjálfa), bara við tvö ein í bíó (ein saman í fyrsta sinn í næstum 3 mánuði). Þetta endaði hins vegar með að maður hálf nagaði á sér neglurnar alla myndina, var alltaf að kíkja hvort mamma hefði nokkuð hringt í gemsann og brunaði svo beinustu leið heim að sækja stelpuna. Var rosa fegin að það var ekkert hlé og myndin þannig búin fyrr...sérstökt tilfinning að vera alltaf svona stressaður yfir einhverju sem maður veit ekki alveg hvað er...

Alla vegana þá átti þetta víst að snúast um gærkvöldið. Nínan lék sér og drakk og svaf og var þvílíkt þæg og góð hjá ömmu. Á meðan nutum við okkar vægast sagt vel í höllinni á frábærum tónleikum. Þótt hljóðkerfið hefði brugðist alveg rosalega og bassasurgið stundum verið ærandi stóðu hljómsveitarlimir sig með prýði og gerðu það besta úr því sem þau höfðu. Þau eru bara tvö á sviðinu allan tímann, Jack og Meg, og hoppar Jack á milli hljóðfæra (píanó, orgel, rafmagnsgítarar af öllum gerðum, banjó, sílafónn) og syngur. Meg er trommarinn eins og flestir vita og er sjónrænt sá flottasti trommari sem ég hef séð, rosalega sæt, stelpuleg og feimnisleg, en samt á fullu spani og mjög þétt fannst mér. Trommurnar voru í forgrunni á sviðinu og Jack var með sérstakan hljóðnema alveg við þær til að geta sungið beint til trommarastelpunnar. Þau tættu í gegnum prógrammið og tóku sér varla pásu milli laga, maður var alveg hissa að þau væru ekki bæði sprengmóð og afvelta á sviðinu. Ég er persónulega ekkert mjög vel inni í tónlistinni þeirra en naut þess verulega að fylgjast með þeim á sviðinu og fannst flest lögin góð. "Lúkkið" var líka æðislegt, allt svart, rautt og hvítt og svolítið David Lynch-legt. Rótararnir voru í svörtum jakkafötum með hatta og rauð bindi...þurftu reyndar að svitna hressilega í jakkafötin sín þegar bassasurgið var á suðupunkti.

Eftir frábært kvöld var svo stelpan sótt, södd og úthvíld og tibúin í daglegt háttatímabrjálæði sem felst í miklum gráti og mótmælum þegar á að fara að sofa. Endaði með alls konar tilfæringum með snuddur og brjóstagjöf og kúr upp í rúmi hjá mömmu og pabba, kveikja ljós og slökkva ljós aftur, kúra í eigin rúmi, meiri snuddu, drekka meira og sofna loksins í handarkrikanum hjá mömmu enn þá alveg bálreið yfir þessu. 

 

Ipodinn minn er rjúkandi snilld og algjör björgunarhringur í þessu nýja mömmuhlutverki. Staðan er nefnilega sú eins og stendur að Nína Þorbjörg neitar að sofna á kvöldin nema einhver liggi hjá henni og haldi við snudduna. Svona fær maður oft að hangsa í allt að klukkutíma, stara út í myrkrið og finna blóðið smám saman hverfa úr handleggnum. Eftir að Ipod-inn var tekinn í notkun er þetta hins vegar hin ljúfasta stund, væri til í að liggja þarna tímunum saman og hlusta og hlusta...enda að sjálfsögðu ótrúlega smellin tónlist á þessum Ipod. Í nótt var hann sérlegt þarfaþing þar sem daman tók 3x30 mínútur á mömmuna, þ.e. það þurfti 3 svæfingar og klukkan orðin 2:30 undir lokin...jibbý! Er verulega fegin að ég fékk mig loksins til að hlaða tónlistinni þarna inn, málið er nefnilega að í byrjun var bara einn Pearl Jam diskur á spilaranum og ég nennti ekki að vesenast í þessu neitt meir. Þar með varð Ipod-inn að "Pearl Jam spilaranum" og bara allt í lagi með það! Er bara ekkert svakalega mikið græjugerpi, nenni aldrei að lesa neinar leiðbeiningar og kann ekki á neitt. Lét hafa mig út í að kaupa lófatölvu til að nota í vinnunni og ætlaði að hlaða þarna inn alls konar upplýsingum, áminningum, myndum og skipuleggja allt mitt líf með þessu tryllitæki. Endaði með að ég spilaði hinn stórkostlega leik "Diamonds" í leiðinlegum fyrirlestrum í skólanum þangað til batteríið kláraðist í lófatölvunni. Þannig er staðan enn í dag, 2 árum síðar...
Pearl Jam spilarinn þróaðist hins vegar sem betur fer í aðra átt og klifrar upp listann yfir mikilvægustu innanstokksmunina með ógnarhraða. Vonum bara að Nína Þorbjörg sofi eins vært í nótt og hún gerði þegar meðfylgjandi mynd var tekin (var bara eins vikna smápía þarna). 

Fannst við hæfi að byrja þetta á fæðingarsögunni hennar Nínu Þorbjargar, þótt það séu að verða 3 mánuðir síðan...

Nína Þorbjörg fæddist 23. ágúst 2005, bara einum degi á eftir áætlun. Ég hafði ekki fundið fyrir neinum merkjum þess að hún væri á leiðinni og orðin frekar óþolinmóð og þreytt á að bíða heima í veikindafríi (vegna of hás blóðþrýstings). Var farin að hlakka allsvakalega til að fá mér sushi, útlenska mygluosta, hráskinku og kampavín og troða mig út af lifur og stórlúðu....enda allt þetta búið að vera bannað langa langa lengi. Var búin að kvarta og kveina svo mikið yfir þessu að ég fékk ostinn og hráskinkuna bara beint á fæðingardeildina frá Jens og Ernu og skömmu seinna fylgdi smörrebrauð með buff-tartar, meiri ostur og sushi-veisla. Matur var í rauninni svolítið rauði þráðurinn í þessarri fæðingu, a.m.k. var hann á endanum það sem ég hafði mestar áhyggjur af fyrir fram. Hafði heyrt að það eina sem væri í boði á fæðingardeildinni væri ristað brauð með osti og þar sem ég er sannfærð um að sársaukaskynjunin sé nátengd því hversu svangur maður er ákvað ég að passa sérstaklega vel upp á eigin næringu. Verkirnir byrjuðu kl. 4 að morgni 23. ágúst og ég náði framan af að kúra áfram upp í rúmi þótt þeir væru of vondir til að ég gæti sofnað aftur. Um leið og það var orðið siðferðislega ásættanlegt vakti ég Árna Grím og fljótlega eftir það var hann sendur út í búð til að útvega fæðingardeildarnestið, kókómjólk, trópí, langlokur, súkkulaði, banana, Gatorade í mismunandi bragðtegundum (þar sem ég hef aldrei smakkað Gatorade áður en var viss um að það væri sniðugt í svona átökum) o.fl. gotterí. Síðan var öllu pakkað niður í fæðingardeildarhafurtaskið, ásamt tölvunni með öllum Friends þáttunum, nýstraujuðum náttsloppi, nuddolíum og hinu og þessu. Þegar til kom var þetta varla snert heldur þjónaði tilgangi sem smá vaxtarrækt fyrir okkur Árna Grím þegar við burðuðumst með þetta um spítalann.

En, svo maður víki að aðalmálinu, þá náði ég sem sagt að þrauka heima fram yfir hádegi og stytti mér stundirnar með því að tímasetja hríðarnar nákvæmlega með skeiðklukku. Tók þetta mjöööög alvarlega og var Árni Grímur neyddur til að taka við mælingunum þegar ég var orðin of slæm af verkjum til að geta staðið í þeim sjálf. Hringdi líka í Ólöfu vinkonu upp á fæðingardeild og fékk allar upplýsingar um hver væri á vaktinni, hvaða fæðingarstofur væru lausar (aðalpælingin var að fá þessa með pottinum) og hvort það væri mikið að gera á deildinni. Þetta reyndist vera hinn rólegasti dagur og ekkert sérlega vinsæll til fæðinga, allar stofur lausar og rosalega fínt fólk á vaktinni. Þvílíkur léttir barasta! Fannst inn við beinið mjög áhugavert og fræðandi að vera loksins sjálf í fæðingu eftir að hafa fylgst með fullt af konum ganga í gegnum sama ferli og heyrt aragrúann allan af sögum. Mjög spennt að upplifa þennan “mesta sársauka sem maður mun nokkurn tíman upplifa og ekkert annað kemst í hálfkvisti við” og kryfja hann til mergjar. Var reyndar minna spennt þegar á leið....

Við vorum komin upp á deild með allan okkar farangur kl. 14, eftir 20 sekúndna bílferð frá heimili okkar sem er nánast næsta hús við spítalann. Gat samt ekki hugsað mér að ganga þennan spotta, fannst betra að pínast teinrétt og fastspennt við bílsætið. Lék hetju fram að vaktaskiptum og ræddi um undursamlegheit líkamans við ljósmóðurina sem tók á móti okkur. Sýndi henni þvílíka jóga-öndun og andlega yfirvegun. Þetta var hægara sagt en gert þar sem verkirnir voru orðnir svæsnir, bara 2 mínútur á milli þeirra og rosalega fínn gangur í fæðingunni. Datt ekki í hug að fara að skipta yfir í einhvern sundgír á þessarri stundu og svamla og busla í pottinum eins og flóðhestur. Afþakkaði það bara pent og fékk pottlausa stofu.
Vaktaskiptin komu og á svipstundu breytti ég um gír, fór úr náttúrulegu og glaðbeyttu jógadömunni í hátæknisinnaða nútímakonu með afar litla biðlund. Vildi mína mænurótardeyfingu áður en næsta hríð kæmi, takk. Fyndið hvað maður getur allt í einu ekki meira, þolir ekki eina sekúndu af þessu lengur. Tólf tímar af hörkustuðhríðum var alveg nóg. Fékk deyfinguna eftir smá vesen og múður, enda var nýja ljósmóðirin örugglega búin að heyra frá þeirri fyrri hvað ég væri mikill náttúruunnandi og fyrirmyndarkona. Vildi endilega halda mér á þeirri braut. Eftir að deyfingin fór að virka var þetta allt annað líf og maður naut hverrar mínútu (svona þannig séð) þangað til að það kom að því að taka virkan þátt í ferlinu og rembast. Lýg því ekki að það var svaaakalegt, sárt og mikil átök, en tók bara hálftíma og kl. 20:57 skaust litla stelpan í heiminn. Það var í einu orði sagt yndislegt að fá hana strax í fangið og halda á henni og skoða hana á meðan ljósmæðurnar sáu um fylgjuna og saumaskapinn. Þetta er örugglega stórkostlegasta stund sem við höfum upplifað, kúlan farin og frábærasta barn í heimi komið í fangið á manni í staðinn. Eftir góða hressingu í boði spítalans, sturtu, símtöl og heimsókn frá ömmum og öfum trilluðum við okkur yfir í Hreiðrið með dóttur okkar og gistum þar fyrstu nóttina okkar sem fjölskylda.