27.02.2006 mánudagur

Lágt og títt ganghljóð heyrist í fjarska. Tifið í vekjaraklukkunni. Eftir því sem ég hlusta betur þá eykst það og verður greinilegra. Tikk-takk, tikk-takk, tikk-takk. Sekúnduvísirinn gengur upp þrepin hvert af öðru og tíminn rennur áfram. Ég sé logandi kerti. Ljóminn og skinið leika sér saman í kyrrð næturinnar. Þegar ég stari í logann tekur eldtungan á sprett og teygir sig hátt, hátt. Hún virðist vilja ná þangað sem hún getur ekki náð. Ég læðist fram í stofu eins og agnarsmár táfeti og passa mig að vekja engann. Ég lít út um gluggann og virði fyrir mér garðinn. Dauf ljóstíra frá einmana og umkomulausum ljósastaur varpast á grasið og trén. Þétt suddamóða sem byrgir alla sýn leggst þétt upp að rúðunni og ég finn hvernig kuldinn reynir að læsa klónum í mig og það fer hrollur um mig. Mér verður starsýnt á rólurnar sem pabbi smíðaði hér forðum daga. Daggardroparnir drjúpa af þeim, einn af öðrum eða nokkrir saman og lenda með hljóðu splash-i á pallinum. Mistur bernskunnar rennur eins og filma gamaldags kvikmyndavélar fyrir augum mér og glampi og leiftur endurlitanna lýsa upp hugann. Það eru mörg ævintýri sem tengjast þessum garði og sum þeirra eru aðeins geymd í albúmum minninganna.

Snögglega tekur hjarta mitt á flug. Hvað sem þetta á að fyrirstilla þá tilkynni ég hjarta mínu hér með á opinberum vettvangi að það megi gjarnan slaka á. Hvaða æsingur er þetta, litla kríli? Svefninn hefur enga þýðingu fyrir mig, hvorki þessa stund né næstu. Heimilið liggur í dvala næturinnar og mér finnst ég vera ein í veröldinni. Ég get því ekki annað en nýtt mér þetta tæknivædda tjáningarform til að koma hugsunum mínum í orð. Uppsprettan er þó að þrotum komin, fingurnir kunna ekki fótum sínum forráð og það hægist á dansi þeirra um lyklaborðið.

22.02.2006 miðvikudagur

Sólin er að setjast. Hún slær gullnum geislum allt í kringum sig og á allt sem augað mitt sér. Ég stend á hvítri ströndinni, bora tánum oní sandinn og finn hvernig kornin kitla á milli tánna. Golan leikur um hárið, ég loka augunum, halla höfðinu aftur… tek svo á sprett útí sjóinn, stoppa svo skyndilega. Aldan skellur á mér og ég rennblotna. En það er allt í lagi. Allt er svo fallegt. Ég á ekki til orð. Fæturnir hafa fengið að finna fyrir því í dag. Eftir að hafa borið mig á berum iljum yfir rykugar göturnar frá því snemma í morgun eru þeir orðnir lúnir og þreyttir. Volgur sjórinn fer ljúfum höndum um þá. Ég horfi allt í kringum mig, á fegurðina sem blasir við mér. Hvar er ég?

Þetta er einn af þessum dögum. Þú veist örugglega hvað ég á við, er það ekki? Það tekur á að vera jákvæður á svona dögum, allt er ómögulegt og það er mér lífsins óframkvæmanlegt að skilja hvers vegna. Tilfinningar eru skrítið fyrirbæri, hef aldrei getað áttað mig á hvernig þær virka. Þær draga mann uppá hæstu fjöll og niður í dýpstu dali og allt hringsnýst í höfðinu á manni. Þegar ég loka augunum er ég ekki lengur í sófanum með tölvuna í fanginu. Ég er flogin þangað sem ég get dansað og sungið undir berum himni.

Það breytir samt svo miklu að brosa framan í daginn. Eitt lítið bros frá þér gæti bjargað deginum fyrir einhverjum öðrum, þó þú gerir þér ekki grein fyrir því. innskot - Bætti inn smá vísdómsleika um eilífðina á stikunni hér til hliðar. Þið ættuð að skrolla niður hana öðru hverju, það bætist alltaf eitthvað nýtt og fallegt við :D Yndislega fólk, til þess að gera þennan dag skemmtilegan og alla þá sem á eftir koma, þá væri alveg þjóðráð fyrir þig að láta í þér heyra í litla kommenta-glugganum því orð frá þér makes my day :) ÞÚ, einstaklingur góður, ert stórkostlegur, einstakur á allan hátt ;)

::poppkornið::

20.02.2006 mánudagur

Ahstjúúú! Ég hnerraði svo mikið áðan að ég þaut næstum út úr sófanum. Lasarus litli lætur mikið fyrir sér fara. Ég er við það að reka hann út, hann er á síðasta snúningi með viðvistarleyfið sitt. The soul would have no rainbow if the eyes had no tears. That’s all I have to say for now. Loves, Lil’Annie.

18.02.2006 laugardagur

Innrás í sögulegu ljósi og ekki orð um það meir! Ég, lítill lasarus, lá hér undir grænni sæng með hárið í þremur bendum og nagandi neglurnar, reynandi að halda andlitinu fínu. Púff! Og í forstofunni stóðu 5 krakkalingar úr KSS með vindinn að baki sér, móðann í hálsinum og keppnisandann í brjósti sér. Áður en ég veit af er ég komin með hvítan blaðsnepil framan í mig. Þar stóð, svart á hvítu: Mission Impossible-leikur KSS! Og þar hafiði það :) Hér var spælt og hlegið, ísát í hávegum haft, skotið gulum teygjum, kvittað – búið – bless! Og krakkalingarnir 5 voru roknir út með heillaóskir í farteskinu, vindinn í faðminum, móðann í hálsinum og keppnisandann í brjósti sér. Farvel! Lítil skeifa flutti inní andlitið mitt þegar litli lasarusinn áttaði sig á því hverju hann var að missa af. Veikindi – piff! En hún, skeifan, var ekki lengi við lýði því ég rak hana út ;) hún borgaði ekki húsnæðisleiguna sjáiði til. Brosið beið þá ekki boðanna, rykti handfarangrinum upp af götunni og tók á sprettinn, hoppaði inn og hefur setið þar fast síðan :)

Hoppið af gleði, það er gott fyrir ykkur! Syngið af hjartans list, það er gott fyrir ykkur! Hlaupið frá ykkur allt vit, það er gott fyrir ykkur! Þrífið klósettin heima hjá ykkur, já það er líka gott fyrir ykkur! Elskið lífið – það er yndi :) [er eitthvað bogið við þessa mynd eða er það bara ég?? ;)]

13.02.2006 mánudagur

Einu sinni þá átti ég þríhjól. Það var eldrautt á litinn með hvítum dekkjum. Ég hjólaði á því alla daga og þaut eins og eldibrandur um garðinn. Vindurinn lék sér með hárið mitt og gaf mér rauðan nebba þegar það var kul úti. En þríhjólið a tarna var minn farkostur og ég ætlaði á því út í heim. Bruna á því um götur Parísar, þeytast um stræti og torg Feneyja, geysast eftir vegum Skotlands…

Dagurinn í dag er dásamlegur! Jesús hefur stráð hvítum, dúnmjúkum fjöðrum um landið allt í líki töfraljóma :D Ég get ekki hætt að brosa. Að brosa á móti sólinni, á móti ókunnuga fólkinu sem mætir mér úti á götu, á móti fjölskyldunni minni, á móti vinum, á móti þessum tölvuskjá… á móti heiminum!! Ég er svo þakklát fyrir allt og alla :)

Ég svaf í nákvæmlega þrjá 1/24 parta úr sólarhring í nótt. En ég er ekkert þreytt núna, í alvöru. Ég er í svo góðum sokkum. Þeir eru mislitir og gefa tánum mínum líf.

Menntaskólinn í Reykjavík er samur við sig þessa dagana. Það kemur engum á óvart að það er próf hér og ritgerð þar og fyrirlestur hinum megin og skilaverkefni á þessum enda. “Ætlar þetta engan endi að taka?”, spurði Jóel litli og fórnaði höndum í skelfingu sinni.

Í sumar fer ég til útlanda. Ég fer til Englands og Afríku. Ég trúi því varla ennþá að litla ég sé að fara til Afríku!! Mér finnst það alveg meiriháttar. Rafmagnaður hópur ungs fólks skokkar af stað í byrjun ágústmánaðar, vel hugsanlega á afmælisdaginn minn!! Ég hef aldrei átt afmæli í flugvél, það verður skondin reynsla sem kennd er við lífið sjálft ;). Fjáröflun er komin á fullt skrið og vona ég að hún eigi eftir að koma vel út. Biðja! er lykilorðið í þeim málum. Bænin er öflug, ég hef reynt það sjálf. Ég tala því ekki af fávisku þegar ég segi: Það virkar að biðja! Sammála? Guð er góður.

Ég dansaði á förnum vegi í dag. Það var geysilega skondin og snaggaraleg sjón þó ég segi sjálf-[ur] frá. Strákurinn hló og gamli maðurinn brosti, tautandi fyrir munni sér: “Tja, þessi ungdómur í dag… .” Ég tók vænan snúning og umsvifalausa sveiflu með Casting Crowns í báðum eyrum :)

Í dag sá ég líka óskaplega stórt og fallegt kirsuberjatré. Það var þakið litlum blómum, hvítum og bleikum og ilmurinn barst að vitum mér. Ég settist undir það upp við sterkan stofninn og las í bókinni minni. Svo lagðist ég í grænt, daggarvott grasið og horfði á fuglana fljúga langt fyrir ofan. Þessi sami töfraljómi lá yfir öllu og í öllu…. þegar ég rankaði við mér var ég í eðlisfræði tíma. Þar fór það fyrir lítið.

Hugurinn er hafsjór. Ég er í grænum kjól með rautt band í hárinu. Ég hringsnýst á tánum. Ég er frjáls.

annalilja *Ü*

29.01.2006 sunnudagur

Á hjóli,
bruna niður strætið
án handa.
Á nóttu,
sem þessari,
enginn á ferli.
Göturnar hljóðar,
regnvotar.

Á meðan ég bruna,
sný ég höfðinu,
til hliðar.
Annað eyrað,
snýr fram.
Ég heyri ekki loft,
þjóta hjá,
heldur aðeins hjólin,
snúast.

Vatnsdroparnir skvettast,
upp af,
malbikinu.

Af því að ég er svo dugleg þá samdi ég þetta ljóð í snarheitum, á 5 mínútum nánar tiltekið, enda er þetta ekki mikið meistaraverk. Bara orðaflaumur um upplifun. Það er virkilega gefandi að semja ljóð. Ég hvet alla sem lesa þessa færslu um að prófa. Það þarf ekki að fara eftir settum bragfræði-reglum – látið bara hugann reika og skrifið um það sem þið finnið í innstu sálarrótum þá stundina. Það er líka gefandi að fara í sturtu um miðja nótt. Gerði það í nótt og raulaði Bítla-lag fyrir munni mér á meðan. Í nótt felldi ég líka glas um koll og rakst á stól, las bók og potaði í augað á mér (alveg óvart by the way), með tilheyrandi æ-jum og ó-um. Lífið er fallegt og þið eruð falleg.
Until Later:::

18.01.2006 miðvikudagur

Eins og landsmönnum er flestum kunnugt þá búum við á Íslandi. Ísland hefur sína sérstöðu meðal þurrlenda á öðrum grundvöllum í heiminum. Veðurfar hér á landi er með eindæmum óvéfengjanlegt og ættu menn að ígrunda vel sinn hugsanagang áður en þeir draga hitastigsbreytingar landsins sem kennt er við ís í efa. Þær eru með öllu afdráttarlausar. Hver kannast ekki við frostið, kulda sem er svo mikill að vatnið sjálft frýs, sem hefur herjað á litla landið okkar síðustu daga? Það marseraði rakleitt sína beinustu leið þvert inn í landið, öldungis óboðið. Hver kannast ekki við snjóinn, frosna vatnsgufu sem fellur til jarðar í hvítum, kristölluðum kornum, sem hefur heftað samgöngur til hins ýtrasta á litla landinu okkar? Vinnandi fólk og námsmenn vaða 2 metra þykkt teppið um allan bæ, hverfa á kaf uppað hnésbótum og mæta eins og líkneski úr snjó á áfangastað. Í gær var um 13 stiga frost og fólk lét fæturna bera sig áfram í kappi við tímann og hvert annað um fyrstu verðlaun gærdagsins. Heitt súkkulaði og sæng/teppi innivið. Í dag hreyfast eindir loftsins sífellt hraðar og varminn eykst með þeim afleiðingum að hitamælar rjúka upp úr öllu valdi og snjórinn bráðnar hér hægri vinstri. Skaflarnir renna hver af öðrum niður húsþökin og mynda formlausar, ólögulegar hrúgur allt í kringum húsin, byggingar með veggi og þak. Okkar þak hefur þó haldið sínum hatti vel enda eins gott þar sem það virðist vera eins konar samkomustaður fuglanna í hverfinu. Fyrir ekki svo löngu síðan var allt morandi í fuglakrílum, sem sungu og dönsuðu svo ógurlega með tilheyrandi skríkjum að ég heyrði ekki sjálfa mig hugsa. En þetta var skondin sýn og vantaði ekkert nema skíðin og brettin til að gera þá klára í slaginn, því húsþök hlaðin snjó eru einkar góðar skíðabrekkur. Ef maður er nægilega smár í hlutföllum.

Ég lærði skemmtilegt orð í dag: húsadrymbill
Hver getur sagt mér hvað það þýðir

Guð blessi ykkur!

08.01.2006 sunnudagur

Þegar litið er yfir síðustu daga og já, vikur, og minnst alls vatnsins sem hefur hrunið niður af himnum ofan, gefið okkur góðar skvettur og vætu þá getur maður ekki annað en fyllst hryggð að einhverju leyti. Auðvitað er rigningin góð. Hún vökvar jörðina, sér trjánum og blómunum fyrir réttum lífsskilyrðum. Hún bræðir meira að segja snjóinn sem sífellt reynir að heiðra okkur með nærveru sinni á þessum árstíma. En sannleikurinn er sá að við hér á litla Íslandi þurfum ekki á henni að halda. Allavega ekki núna. Hins vegar eru önnur svæði í heiminum um þessar mundir sem hefðu mun meiri not fyrir allt þetta vatn. Ef ég bara gæti fundið leið til að senda slatta af þessari vætu þangað sem þörfin er.

Annars hefur mikið verið haft fyrir stafni þessa daga sem líða undir lok hver af öðrum með mismiklum tilþrifum og hávaðasömu lófataki. Sólarhringurinn er allur að koma til og skólinn hefur hafið starfsemi sína að nýju. Þessir fyrstu dagar í fagurri menntastofnun í miðbænum hafa liðið hjá, hægt og uppfullir af kuli. Frystiklefi er orð sem er þrungið nægilegri lýsingu til að prýða hurð kennslustofunnar.

Bráðum kemur gat á þakið. Rigningin er ofsaleg. Eins og skothríð. Ég þori ekki út. Á hinn bóginn væri þvílíkt stuð að vera úti núna, ekki í regngalla, bara buxur og peysa og láta vatnið bleyta sig í gegn. Ég get fundið dropana á andlitinu þrátt fyrir að vera inni. Þeir eru þungir, hlýir og þreyttir eftir langferðina að ofan. Þeir skella á götunni með miklum splash-hljóðum, lenda á þakinu með svakalegum dionk-hljóðum. Vindurinn tekur þá með sér í hringdans og þeytir þeim í allar áttir.

Ég ætla að ferðast, sjá, upplifa.

02.01.2006 mánudagur

Árið 2006 hefur stigið sín fyrstu skref á vegi hins mikla leyndardóms sem tíminn er. Það er margt í vændum. Enginn veit þó hvers vænta má. Eftirvæntingin leynir sér ekki. Öll viljum við að góðir hlutir gerist í lífi okkar. Helst viljum við að þeir gerist núna, ekki satt? Guð er aldrei seinn með sína blessun. Hún kemur nákvæmlega á þeim tíma sem hún á að koma, þegar Guð sér að við erum tilbúin. Í stað þess að bíða, full óþreyju, eftir komandi atburðum og örvænta ef vonir okkar og draumar gerist ekki nákvæmlega núna þá er mun betra að treysta Guði. Afhenda honum allt það sem er brjótast um í huga okkar. Ef við afhendum Honum allar okkar áhyggjur og vangaveltur þá öðlumst við Hans frið og gleði. Það er alveg ólýsanleg tilfinning. Love you all guys!

E.S: Hér er lítil en góð bæn sem gott er að biðja svona í byrjun árs og bara alltaf: Hjálpa mér Guð að líta ekki til baka í söknuði og reiði, og fram á við í kvíða og áhyggjum, heldur til beggja hliða í kærleika.

::God bless::

28.12.2005 miðvikudagur

Í dag hef ég fengið að kynnast því að heilinn þolir einungis takmarkað áreiti. Aðdragandinn að því öllu hófst í nótt þegar ég tók uppá því ásamt góðum vinum að hafa hálfgert Star Wars maraþon heima í stofu. Við settum upp þetta líka svakalega “heimabíó” í stofunni og horft var á fyrstu 3 myndirnar samkvæmt tímaröð með miklum tilþrifum og innlifunum. Lítið var því sofið í nótt og þegar ég loksins sofnaði í morgun dreymdi mig ekkert nema skothríðir og geislasverð. Dagurinn í dag hefur þess vegna einkennst af eintómum klaufaskap af minni hálfu. Orð og setningar komu vitlaust út úr mér, allir hlutir duttu úr höndum mér og þessi færsla hér var heldur skrautleg á að líta áður en ég las hana yfir. Seiseisei… ég vil bara nota tækifærið og biðja alla þá sem hafa orðið fyrir barðinu á honum, þ.e. klaufaskapnum, afsökunar . Vonandi er að morgundagurinn verði betri í eðli sínu

Það er alveg merkilegt hvað tónlistin gerir manni gott. Á förnum vegi, þegar ég nýt ekki verndar og öryggis hljómtækjanna heima, grípur mig stundum þorstinn í hina og þessa tóna. Þá er ekkert við því að gera nema treysta eigin raddböndum og sjá mér fyrir tónlist með rauli. Ég gruna sjálfa mig um að taka upp á þessu stundum alveg að óvörum, jafnvel þegar það er ekki viðeigandi. Ég var til dæmis í bíó á annan í jólum. Sá þar The Chronicles of Narnia með glæstum hópi af fólki. Í hléinu þutu allir út en ég sat þarna róleg og beið eftir að myndin byrjaði að nýju. Ég átta mig ekki fyrr en náunginn við hliðina á mér lítur mig hornauga. Þá hafði ég verið að raula eilítinn lagstúf og ekki tekið eftir því! Ég þarf að passa mig í framtíðinni.

Jæja, yndislegu heimalingarnir mínir. Lífið er gott og Guð er magnaður. Ég vildi nú bara kasta á ykkur kveðju, óska ykkur gleðilegra jóla. Vonandi hafið þið átt dásamlegan tíma með fjölskyldu og vinum þessi jólin…. og já ég hef endurvakið myndavélina mína sem hefur legið, rykfallandi í skúffunni minni sökum mikilla anna í Lærða skólanum í Reykjavík. Nú hefur hún verið tekin fram, rykið þurrkað af og er nú smellt af í gríð og erg. Passið ykkur bara

::peace to you all and God bless::

21.12.2005 miðvikudagur

Það er svo ótalmargt sem ég ekki skil. Ég skil til dæmis ekki að það skuli einfaldlega vera til svona margt gott fólk. Og ennfremur skil ég ekki að ég skuli þekkja svona margt af því! Ég elska ykkur öll út á heimsenda!

Nú hef ég lokið við að hreinsa loftið í húsakynnum ömmu minnar og afa svo nú tekur verkefni kvöldsins við: að breyta herberginu mínu úr óbjóði í bjóð! Það hafa hrannast upp svo miklar ógöngur þar inni og þvílíkar ljósaflækjur liggja um öll gólf (það er nú bara eitt í mínu herbergi en jæja…), það er kominn tími til að greiða úr þessum flækjum og henda þeim út í glugga þar sem þær fá að njóta sín.

Skrifi, skrifi, skrif… orðin munu streyma í þessu fríi jólanna, eða það vona ég að minnsta kosti. Kannski mun ég þjást af krónískri ritstíflu og þau ljós og hugmyndir sem myndast hafa í hinum dýpstu afkimum hugans munu liggja ósnertar, rykfallandi.

Elskulegu lesendur sem virðist ekki vera til, þeirri pælingu hefur verið skotið í huga minn hvort ég sé að skrifa þessar hugleiðingar fyrir mig eina og hvort ég sé beinlínis að röfla þetta allt bara við sjálfa mig. Endilega gefið hugmyndinni um ykkur líf og pikkið nokkur orð í komment. Það myndi gleðja.

Guði sé lof fyrir tónlist.

::Peace::

15.12.2005 fimmtudagur

Í dag þá sló ég tvær flugur í sama höfuðið!! Ég kláraði prófin OG kom sjálfri mér í jólafrí. Yndislegt orð „frí“ og ekki skemmir viðskeytið „jóla-“ fyrir. Það eina sem vantar er snjórinn. Hann má alveg fara að láta á sér kræla innan tíðar. Ég kann svo afskaplega vel við snjóinn. Hann er hvítur og „hreinsar“ heiminn, í óeiginlegri merkingu, en það besta við hann er að hann ber með sér svo mikla þögn og birtu. Hann gerir skammdegið svo miklu bærilegra og umhverfið svo miklu fallegra á þessum hrollköldu vetrardögum. Þegar ég virti fyrir mér það sem fyrir augu bar út um glugga gula, langa bílsins sem flutti mig heim úr viðjum, að því er virtist, endalausra prófa með spriklandi anga, gat hjarta mitt ekki annað en glaðst. Himininn var undurfagur þar sem sólsetrið og skýjaslæðurnar léku sér og dönsuðu villtan dans í takt við vetrargoluna. Það var á þeim tíma sem ég lét trítilæði dagsins renna af mér. En í dag, lesendur góðir, er fengitími melóna svo þið skuluð öll með tölu setja upp hattinn góða, taka ykkur staf í hönd og skella saman hælum. Gerið eitthvað vitsmunalegt í tilefni af prófalokum, ef þið hafið ekki þegar lokið því af, og ef þið hafið lokið því af þá er bara að gera eitthvað vitsmunalegt í tilefni af einhverju öðru! Því alltaf höfum við eitthvað til að gleðjast yfir og vera þakklát fyrir.

Ég byrjaði öll herlegheitin á því að þrífa hjá ömmu minni hátt og lágt. Þegar heim var komið hrjáðist ég af fremur óbærilegum verkjum… Svefnleysis-verkjum! Svo ég lagði mig stundarkorn. Þegar ég loks náði að rífa mig upp úr hyldjúpi undirmeðvitundarinnar tímdi ég ekki að fara fram úr. Sængin var svo hlý, dimman sytraði gegnum dökka viðarrimlana í glugganum mínum og lítil ljóstíra teygði sig til allar átta eins langt og hún komst (sem var ekki mjög langt) frá litlum lampa, þögnin ríkti yfir öllu. Ég lá bara þarna og lét hugann reika yfir holt og hæðir. Hugsaði meðal annars um tunglið sem sást í dag á miðjum himni. Það var eins og klippt út úr glófögru málverki einhvers konar, var þakið mildum, ljósbláum bjarma sem endurspeglaðist af himinhvelfingunni. Nú er aldrei að vita hvað tekur við… óendanleikinn bíður með sína óteljandi möguleika!

Knús og kreml,
Anna Lilja *Ü*

11.12.2005 sunnudagur

Það er alveg merkilegt hvað tónlistin veitir manni mikla fyllingu. Það má með sanni segja að hún hafi staðið statt og stöðugt við hlið mér í gegnum þessi próf. Nú eru bara 3 lítil kríli eftir. Ég tek ofan fyrir því Næstkomandi fimmtudagur verður gleðidagur í mínu lífi. Þá ætla ég að dansa marga hringi í rauða pilsinu mínu. Og borða alveg heilan helling af klementínum því það eru engir steinar í þeim og þær eru alveg eins á bragðið og mandarínur svo það kemur á sama stað niður

Á morgun verður haldin rannsókn á kunnáttu nemanda í 5. bekk Menntaskólans í Reykjavík sem er í því fólgin að þeir eru látnir leysa verkefni hjálparlaust á ákveðnum tíma í fræðigrein um stærðir, tölulega eiginleika þeirra, form og samband þeirra á milli. Já, ég er að tala um stærðfræði. En þar er sko enginn hundur í hettunni, vona ég . Að minnsta kosti hef ég ágætis tilfinningu gagnvart þessu enn sem komið er. Í gær leyfði ég mér loksins að líta upp úr námsbókunum eitt augnablik. Skellti mér á KSS-fund og hafði gaman af. Þar gat að líta mörg vinaleg og falleg andlit sem gladdi hjarta mitt að sjá

07.12.2005 miðvikudagur

Skammdegið gerist æ yfirgangssamara. Þessa dagana er ég sem límd við bláa sófann góða eða stólinn í herberginu mínu. Einbeitingin hverfur smátt og smátt þegar líða tekur á daginn. Próf fara illa með heilsu manna. Ég tel sjálfa mig hafa yfirstigið ákveðinn þroskaþröskuld. Eins undarlega og það hljómar þá er ég hætt að láta stress, kvíða og áhyggjur stjórna því hvernig mér líður.

Ég hef hér með rifið þessi hugtök úr minni orðabók og hent þeim út um fyrirbæri sem kallast gluggi. Það er svo vitlaust að hafa áhyggjur því það breytir nákvæmlega engu! :D Þessa stundina eru fæturnir mínir í hamskiptum. Got more soul than a sock with a hole!! Ég hef mikla löngun til að dansa og þeytast um gólfin þegar ég á að vera að gera eitthvað vitsmunalegra eins og að læra fyrir próf...

Nú hef ég bara eitt markmið: að halda geðheilsunni

Over and out *Ü*

03.12.2005 laugardagur

„Kvikende sem baðar út önkönöm“. Það er hin eiginlega skilgreining orðabókar minnar á orðinu „próf “. Ég get ekki betur séð en það sé fullkomlega satt. Þau læðast eins og stígvélaður köttur aftan að saklausum nemendum sem eiga sér einskis ills von og hrella þá upp úr skónum. Þetta er einn af þessum dögum. Litir og þéttleiki klæðanna eru ekki í samræmi við hitann og snjórinn sjálfur er í slæmu hlutfalli við grænkuna og sólskinið.

Ég vaknaði fyrir allar aldir í morgun við tifið í trítilóðu vekjaraklukkunni minni, tók gæskuna á’etta og matreiddi dýrindis morgunverð handa fjölskyldunni í formi sönglistar. Síðar þennan fagra morgun tók næstumþvílærdómur við. Ég gat ekki fylgst með í efnafræðibókinni. Þegar við skrifborðið var sest, sneri ég mér við og leit út um gluggann minn með tóman maga og hélt áfram draumum næturinnar í formi dagdrauma. Ef mér varð litið á bókina hugsaði ég: „skilekki“ og leiddi hugann að einhverju öðru. Glugginn minn er galopinn og ég sit með hausinn í opinu. Mild vetrargolan, köld og frískandi leikur um andlit mitt og kveikir ljós í huga mér. Ég skil efnafræðina.

27.11.2005 sunnudagur

Fegurð, ekkert nema fegurð. Dagurinn er svo fallegur og ég á svo margt gott fólk að, að það er eiginlega bara fáránlegt. Mikið var annars gaman að vera til um helgina.

Á föstudaginn var skundað til elsku bestu ömmu minnar og þrifið hátt og lágt. Kvöldið byrjaði svo með því að ég sofnaði út frá tónlist, sem er by the way listgrein þar sem tónar og hljómar eru skipulega nýttir til ýmislegrar tjáningar í tónverki. Ég henti mér á bakið í rúmið hennar ömmu og leyfði þreytunni að taka völdin, leyfði yndislegum tónum að streyma gegnum hugann, gleymdi stað og stund.... Kyrrðin var rofin þegar móðir mín kom og sagði mér að nú væri kominn tími til að halda heim á leið. Ég var ekki lengi að stökkva framúr því ég vissi hvað biði mín seinna um kvöldið. Heim var brunað, undirrituð stökk í sturtu, lét heitt vatnið buna á andlitinu.... Handklæði hent útí horn, hárið greitt, fötum skellt á, hoppað útí bíl, bíll settur í gang, tónlist sett í botn og skrunað af stað. Samkoma í Kristskirkjunni í nokkrar mínútur og svo.... daddaraaaa.... Harry Potter and the Goblet of Fire! Já, ég fór í kvikmyndahús með frábæru fólki á þessa margrómuðu kvikmynd. Þetta er án efa flottasta myndin til þessa. Brandarar, skop og gamansemi flugu úr öllum áttum, ég held ég hafi ekki hlegið svona mikið í bíó áður. Ron Weasley er nú meiri snillingurinn! Ég er nú ekki frá því að ein af mínum bestu vinkonum sé soldið skotin í gæjanum, haaa Kristjana En nóttin var ung og við vorum engan veginn á því að fara í háttinn. Upp í kaggann góða var sest og keyrt til Hafnafjarðar þar sem samkvæmi mikið var í fullum gangi. Til hamingju með afmælið á föstudaginn Alli!!

Laugardagurinn var svo ekki af síðri endanum, verslunarleiðangur með KÓK (Kristjana “Ólavía” Kristinsdóttir ) og KSS um kvöldið. Magnaður fundur þar á ferð. Brátt fylltist skautahöllin í Laugardalnum af lífsglöðum unglingum sem þutu um svellið (mishratt of course) af mikilli innlifun og krafti. Þegar rómantíkin fór að segja til sín allt í kring dró ég mig nú bara í hlé í nokkrar mínútur. Þegar 15 mínútur voru eftir af leyfilegum verutíma okkar á svellinu þutum ég og Kristjana um svellið í örvæntingu okkar í leit að herramönnum til að styðja við okkur síðustu mínúturnar en án árangurs ...

Kvikmyndin Edward Scissorhands var í hávegum höfð fram á nótt. Þessi mynd er án efa ein fallegasta mynd sem ég hef séð. Ég vorkenndi honum svo rooosalega mikið. Greyið! Mæli hiklaust með henni

Vaknað var á sunnudagsmorgni – góður matur – kertaljós – lærdómur... skyldi Guð setja “stjörnuljós” á festinguna í kvöld?

20.11.2005 sunnudagur

Mikið svakalega líður tíminn hratt. Það eru einungis tvær vikur í jólapróf og jólaskapið er farið að segja til sín. Ég vildi nú samt helst að það léti nú ekki á sér kræla fyrr en eftir prófin. Það er ekki mjög þægilegt að vera með jólalag sönglandi í höfðinu á meðan maður reynir að einbeita sér að því að muna hvernig á að reikna hversu lengi 3 kW mótor er að koma 500 kg vagni uppí hraðann 15 m/s ef orkunýtingin er 70 %..

Hún Kristjana mín á afmæli í dag!! Til hamingju elskan mín!! *Knús og kreml* Hún er orðin 18 ára stúlkukind, hugsið ykkur bara. Fullorðin, sjálfráða… þvílík ábyrgð sem fylgir þessu öllu saman… svei mér þá ;) Alveg meiriháttar parTEI sem var haldið í hennar húsakynnum í gær. Yndislegt fólk þar sem skiptir svo miklu máli í þessum heimi og gerir lífið skemmtilegra. Takk fyrir frábæra kvöldstund everybody! Á tímabili leið mér eins og ég væri komin til Oz, kannski rauðir skór sem rötuðu óvænt á fætur mínar hafi eitthvað með það að gera :p

Á föstudaginn var ég í efnafræðiprófi. Það voru blöðrur og trúðar… skrúðgangan var á sínum stað og svo lét lúðrasveitin heyra í sér. Svakaleg stemning þar á ferð, ég segi nú ekki annað :) Um kvöldið var svo skundað (hvernig skundar maður??) rakleitt sem leið lá heim til Kristjönu í sleep over sem var mjööög gaman. Það var talað, borðað, hlegið, hoppað, pælt, velt vöngum… þetta var rosalegt! Algjört “drama, drama, drama” ;) Greyið Pjakkur litli (feimni kötturinn hennar Kristjönu), var ekki alveg að finna sig þarna og faldi sig undir rúmi, ég náði þó að lokka hann fram á endanum. Undur og stórmerki, svo sofnaði hann undir sænginni minni. Eigiði góðan dag öllsömul!!

[annalilja]

03.11.2005 fimmtudagur

Í þetta sinn verður bloggfærslan á ensku. Lesið þetta af athygli - Enjoy!

A group of frogs were hopping contentedly through the woods, going about their Froggy business, when two of them fell into a deep pit. All of the other frogs gathered around the pit to see what could be done to help their companions. When they saw how deep the pit was, the rest of the dismayed group agreed that it was hopeless and told the two frogs in the pit that they should prepare themselves for their fate, because they were as good as dead.

Unwilling to accept this terrible fate, the two frogs began to jump with all of their might. Some of the frogs shouted into the pit that it was hopeless, and that the two frogs wouldn't be in that situation if they had been more careful, more obedient to the froggy rules, and more responsible. The other frogs continued sorrowfully shouting that they should save their energy and give up, since they were already as good as dead. The two frogs continued jumping as hard as they could, and after several hours of desperate effort were quite weary.

Finally, one of the frogs took heed to the calls of his fellows. Spent and disheartened, he quietly resolved himself to his fate, lay down at the bottom of the pit, and died as the others looked on in helpless grief. The other frog continued to jump with every ounce of energy he had, although his body was wracked with pain and he was completely exhausted. His companions began anew, yelling for him to accept his fate, stop the pain and just die. The weary frog jumped harder and harder and - wonder of wonders! Finally he leapt so high that he sprang from the pit.
Amazed, the other frogs celebrated his miraculous freedom and then gathering around him asked, "Why did you continue jumping when we told you it was impossible?" Reading their lips, the astonished frog explained to them that he was deaf, and that when he saw their gestures and shouting, he thought they were cheering him on.

What he had perceived as encouragement inspired him to try harder and to succeed against all odds.

This simple story contains a powerful lesson. The book of Proverbs says, "There is death and life in the power of the tongue." Your encouraging words can lift someone up and help them make it through the day. Your destructive words can cause deep wounds; they may be the weapons that destroy someone's desire to continue trying - or even their life. Your destructive, careless word can diminish someone in the eyes of others, destroy their influence and have a lasting impact on the way others respond to them.
Be careful what you say. Speak life to (and about) those who cross your path. There is enormous power in words. If you have words of kindness, praise or encouragement - speak them now to, and about, others. Listen to your heart and respond. Someone, somewhere, is waiting for your words...

Guð blessi ykkur!

30.10.2005 sunnudagur

Ég kann ekki að dansa. Í alvöru! Mig langar að kunna alla þessa samkvæmisdansa, þið vitið, cha cha cha, salsa og alla þá. Sá eini sem ég kann er Vals – kassadansinn! Spörning hvort maður skelli sér á dansnámskeið?? Einhver sem er til í það?? Haha, það væri nú sjón að sjá með augum held ég… Auk þess er gott að kunna þetta uppá framtíðina – ég leita eftir stuðningsmanni í þessum efnum, svei mér þá!

Það er svo margt sem væri gaman að kunna… að taka góðar myndir, að dansa, að spila á gítar og svo óóótalmargt fleira. Það er líka svo endalaust margt sem að væri gaman að gera á meðan maður er ungur og til í tuskið… fallhlífarstökk, teygjustökk (fram af brú eins og gert er í útlöndum), að kafa í sjónum í framandi löndum… og talandi um framandi lönd!! Heimsreisa er málið, pælið bara í upplifuninni og reynslunni og öllu því sem maður öðlast á slíkri ferð, það er magnað! Og þess má til gamans geta að ég er að fara til Afríku í sumar!! Jei KRUNG-ferð á vegum Kristniboðssambandsins til Kenýu– vá hvað ég hlakka til! Ég mæli sterklega með því að þið kynnið ykkur þetta, systkini mín í Kristi, skráningarfrestur rennur út þann 5. nóvember næstkomandi!

Smá fróðleikskorn að lokum. Öll höfum við upplifað ótta við að gera eitthvað. Ég er lýsandi dæmi fyrir slíkt. En vitiði, við þurfum ekki að óttast. Guð er með okkur, við þurfum bara að treysta því og átta okkur á því. Þessi ótti hann stöðvar okkur í að lifa lifandi lífi með Guði, að upplifa hluti! Og ég veit að allir sem lesa þetta hafa einhvern tímann fengið þá tilfinningu að þið viljið helst bara hlaupa sem lengst í burtu og gera allt til þess að komast hjá því að gera eitthvað. En ekki snúa baki við því. Ekki hlaupa í burtu. Takist heldur á við verkefnið. Guð er með ykkur. Auk þess þá styrkist maður í hvert sinn sem maður sigrast á óttanum. Brjótið af ykkur hlekkina með hjálp Guðs. Þorið að taka áhættu. Treystið Guði. Stökkvið út í djúpu laugina, ég ætla að gera það! Og Drottinn er með ykkur. Ef Guð ætti veski þá væri mynd af þér í því… Þú skiptir máli!

29.10.2005 laugardagur

Ég fór á frábæra samkomu í Íslensku Kristskirkjunni í gærkvöldi. Ræðumaður var Eivind Fröen, alveg yndislegur maður sem talaði mjög sterkt til mín og okkar allra sem voru þarna. Mikil blessun að heyra í honum. Ég var að þrífa áðan hjá ömmu minni og þá sló það mig allt í einu hvað við mennirnir getum verið eigingjarnir. Við hugsum alltof mikið um veraldlega hluti, hluti sem skipta nákvæmlega engu máli. Af hverju að einblína á þessa hluti? Ég var að lesa yfir síðasta blogg sem ég skrifaði, varð hálfhissa á einu sem ég hafði skrifað, áttaði mig ekki á því fyrr en núna. Ég keypti mér ekki kjól í gær eins og ég hafði ætlað mér. Ég þarf engan veginn á þessum kjól að halda. Ég á alveg nóg af fötum sem ég geti verið í. Guði er alveg sama hverju ég klæðist. Og talandi um útlit. Útlitið segir ekki allt. Það er innri persóna sem gerir þig að því sem þú ert. Hitt er bara hulstur. Guð er lifandi Guð. Hann hefur allt vald á himni og jörðu. Við þurfum að leita hans og fylgja honum hvert sem hann leiðir okkur. Ert þú sem kristinn einstaklingur að lifa fyrir sjálfan þig, eða ertu að lifa fyrir Guð? Bara svona til að fá ykkur til að hugsa aðeins. Að fylgja Guði af öllu hjarta, að vera trúr honum og hans orði… ég get ekki ímyndað mér neitt stórkostlegra en það! Hann er svo mikill og magnaður og fyrst þegar við gefum honum okkar líf, gefum honum allt og erum virkilega heilshugar í því að fylgja honum hvert sem er og gera það sem hann býður okkur, treysta því að hann hafi allt vald á himni OG á jörðu og lifa þannig, í trú og trausti til Guðs... þá fyrst förum við að upplifa stórkostlega hluti. Ólýsanlega hluti.

Já, þetta var bara eitthvað sem hefur hvílt á hjarta mínu í dag og vildi koma því frá mér. Endilega pæliði svolítið í þessu.

Kalla þú á mig og mun ég svara þér og kunngjöra þér mikla hluti og óskiljanlega er þú hefir eigi þekkt.
~ Jeremía 33:3

27.10.2005 fimmtudagur

Það er alltaf jafngaman þegar maður uppgötvar eitthvað nýtt. Fyrir nokkrum mánuðum þá keypti ég mér geisladisk með hljómsveit sem nefnist Jars of Clay. Ég hlustaði ekkert mikið á hann þá, ég veit eiginlega ekki afhverju. Ég var sennilega að hlusta svo mikið á eitthvað annað, en allavega…. Ég rakst semsagt á umtalaðan disk í hillunni minni um daginn og ákvað að skella honum í tækið. Og vitiði bara hvað!!! Ég elska þessa hljómsveit. Þeir eru með þeim bestu sem ég hef heyrt í á minni stuttu ævi. Diskurinn heitir The Eleventh Hour fyrir þá sem hafa áhuga á að kynna sér hann nánar. Ég mæli eindregið með þeim, þeir eru snillingar út í gegn!

Það er komið nafn á litla nagdýrið sem hefur fundið sér stað í húsakynnum okkar. Nafnið Hansi sló minni tillögu algjörlega út og fékk Zorro að fjúka. Hamsturinn Hansi lætur fara vel um sig í litla húsinu sínu og sefur mest allan daginn, þeirri stuttu til mikillar gremju. Tamning stendur yfir um þessar mundir og eru vonir hjá húsráðendum um að hann láti sitt litla trýni í ljós á daginn í komandi framtíð

Hinn yndislegi og fjallmyndarlegi ungi maður, Hilmar Einarsson (a.k.a. bróðir minn), varð 16 ára gamall klukkan 07:10 í morgun. Fékk hann stórt knús frá mér í morgunsárið. Allir að klappa fyrir honum!

Já það er líka voðalega skemmtilegt þegar maður stendur sjálfan sig að því að vera að dansa í strætó!! Já, ég lenti í því í dag... ehemm...*hóst*. Ég var semsagt með tólin í eyrunum, alveg í eigin heimi og það var fullur strætó af fólki. Allt í einu fatta ég að ég er að slá taktinn á fullu og hreyfa mig í takt við tónlistina! Jahérna, ég átti ekki til orð og skellti næstum uppúr... Hætti auðvitað strax og hreyfði mig ekki það sem eftir var ferðarinnar

Á laugardag er svo hinn árlegi Gala fundur í KSS. Því miður á ég barasta ekkert til að fara í sem er svona fínt! Ég skil bara ekkert hvernig stendur á því að ég á fulla hillu af náttfötum en engan flottan kjól á herðatré inní skáp. Veit ég fyrir víst að mjög góð vinkona mín hún Kristjana er í sömu sporum og ég. Ætlum við stöllur því að skella okkur í smá kjólaleiðangur eftir skóla á morgun. Það verður gaman að sjá hvað kemur út úr því. Ég nefnilega kann eiginlega ekki að versla svona föt…hehe, auglýsi hér með eftir leiðbeinanda

Over and out! Later dudes…..

P.s. Þegar ég verð stór ætla ég að eiga hús með eldstæði, þið vitið, svona arin með eldivið sem hægt er að kveikja í og fá hlýjan og fallegan eld Guð blessi ykkur!

22.10.2005 laugardagur

Ladies and gentlemen, there is a hamster in the house… a hamster I say! Litla systir mín var að kaupa hamstur fyrir nokkrum dögum og hann er svooo sætur. Hann er lítill, hann er grár, hann er með hvíta bletti í kringum augun (ég og pabbi vildum kalla hann Zorro en hún tók ekki vel í það), hann er enn að uppgötva hina ýmsu duldu möguleika sem fylgja þessum nýju heimkynnum sínum, þ.e. búrinu í gulu hillunni . Við erum semsagt enn að leita að nafni á litla krílið og ef þið hafið hugmyndir, endilega látið þær flakka

Ég kíkti á mótið í Kristskirkjunni í gærkveldi og ég verð að segja að þetta lofar mjög góðu. Ég held að krakkarnir eigi eftir að koma ferskir og endurnærðir út úr þessu. Því miður gat ég ekki tekið þátt í öllu mótinu því jú, surprise-surprise, ég þarf að læra þessa helgi. Og það er ekkert lítið get ég sagt ykkur. Hinir ómissandi kennarar sem þjóta um ganga Menntaskólans í Reykjavík með skjalatöskur í höndunum og gleraugu á nefbroddunum virðast ekki þreytast á því að setja okkur fyrir En eftir þessa frábæru samkomu þá skelltum við okkur, ég og Kristjana, heim til Önnu Lísu með óhollustu í poka og komum henni rækilega óvart. Stúlkukindin var ein heima og við frestuðum hennar svefntíma um nokkrar mínútur

En back to Njálulestur og eðlisfræðireikninga*Ü*

10.10.2005 mánudagur

Komin til byggða frá skólamóti KSS í Vatnaskógi sem var núna um helgina. Frábært mót í alla staði. En það er þó eitt sem stendur sérstaklega uppúr. Það var alveg stjörnubjart! Vá, fyrra kvöldið var himininn alveg heiðskír og stjörnur útum allt - ALLS STAÐAR! og maður sá alveg móta fyrir strikunum í stjörnumerkjunum. Þetta var svo fallegt. Guð er svo stórkostlegur, ég hef óskað þess svo lengi að fá að sjá stjörnubjartan himinn. En ekki fannst honum það nóg heldur skellti hann með þessu öllu flottustu norðurljósum sem ég hef séð! Þau voru allan hringinn, út um allt á festingunni og dönsuðu fagran dans. Það vantaði bara einhvern sérstakan til að deila þessu með Mig langaði mest að henda mér í grasið í einhverju rjóðri, hlusta á kyrrðina í myrkrinu og virða fyrir mér himininn og skoða stjörnurnar.

Ég hef verið að velta svolítið fyrir mér hvað mig langar að gera þegar MR er lokið. Sannleikurinn er sá að ég veit það ekki alveg. Ein hugmynd er að fara eitthvert út í nám að læra ljósmyndun. Annars langar mig líka að fara á biblíuskóla. Mig hefur líka lengi langað að vera rithöfundur. Það er svo margt sem heillar, en ég legg það allt í Guðs hendur og treysti því að hann leiði mig þangað sem ég á að fara.

En talandi um ljósmyndir þá veit ég ekki hvað það er við svarthvítar ljósmyndir! Þær eru svo flottar... hér er ein góð úr safninu:

Fólk er mikið að tala um ástina þessa dagana, ætli eitthvað liggi í loftinu? Guð blessi ykkur öll, þið eruð yndisleg!

"Vísa mér veg þinn, Drottinn, lát mig ganga í sannleika þínum, gef mér heilt hjarta, að ég tigni nafn þitt. Ég vil lofa þig, Drottinn, Guð minn, af öllu hjarta og heiðra nafn þitt að eilífu, því að miskunn þín er mikil við mig." Sálmur 86:11-13

05.10.2005 miðvikudagur

Jæja, þið eruð sennilega að velta því fyrir ykkur hvað í veröld kom fyrir síðuna. Tja, þannig er nú mál með vexti að ég er veik. Og ég hef ekkert betra að gera en að horfa á Friends, lesa Njálu og fikta svolítið með útlitið á síðunni minni. Ég skipulagði allt systemið betur, eins og þið sjáið kannski ef þið rennið augunum niður eftir dálkinum hérna vinstra megin. Ég er sem sagt eiginlega bara að prófa þetta nýja útlit. Og þið megið endilega tjá ykkur eins og þið viljið. Það væri frábært. Er þetta breyting til hins betra eða er þetta algjörlega út úr kú með horn? Látið fingurnar leika um lyklaborðið og tjáið skoðun ykkar. Hins vegar er klukkan orðin frekar margt núna og er ekki sagt að besta meðalið við veikindum sé svefn? Það hef ég allavega heyrt þannig að farewell... *Ü*

01.10.2005 laugardagur

Rjúkandi heitt súkkulaði með rjóma er hættulegt á köldum haustdögum. Ég hef lagt leið mína á Kaffitár í nokkrum matarhléum síðustu daga. Heppilegt að skólinn skuli vera svona vel staðsettur Þegar kuldinn nístir inn að beini þá er freistandi að skokka úteftir og kaupa eitt stykki cup to go! Það þýðir sko ekkert að passa línurnar því maður verður jú að safna smá hlýindaforða fyrir veturinn

Í morgun vaknaði ég klukkan 8:30 og brunaði á fallega volvonum sem foreldrar mínir eiga upp að Esjunni og þrammaði þar galvösk áleiðis upp á topp! Ég lagði nú ekki á seinasta brattann því hann var þakinn snjó og klaka og ekki vildi ég enda á hvolfi ofaní gjótu. En ástæðan fyrir því að ég var að rífa mig upp svona snemma morguns á þessum fallega degi var sú að þetta var gönguferð á vegum Menntaskólans í Reykjavík. Jújú, þarna fengum við lærlingarnir tækifæri til að hækka okkur um nokkur þrep í virðingarstiga leikfimiskennara skólans eða með öðrum orðum að hækka hlaupaeinkunnina okkar. Þannig er nefnilega mál með vexti að á hverju misseri þá er hlaupinn tvöfaldur Tjarnarhringur og verður hann vera kláraður innan vissra tímamarka til að hljóta 10 í kladdann! Menn geta þá látið sér lynda lægri einkunnir eða drifið sig í fjallgöngu eins og ég gerði. Og ég sé alls ekki eftir þessum svefntíma sem ég fórnaði því útsýnið var alveg yndislegt! Loftið var svo hreint og tært og ekki sakaði nú að fá smá lit í kinnarnar og blóðið á hreyfingu

Ég kveð að sinni með brandara í farteskinu. Viljiði heyra hvernig hann hljómar? Allt í lagi: Why is 10 afraid of 7? Because 7 8 9!! Hahaha....

25.09.2005 sunnudagur

I´m a Jesus-freak and I love it! Ég sit hér í mestu makindum, narta í súkkulaði, hlusta á góða tónlist og skrifa á bloggið mitt og þá getið þið lesið um það sem drífur á daga mína svo ykkur leiðist ekki Ég er sem sagt núna að leggja lokahönd á ritgerð sem ég er að skrifa í íslensku um launamun kynjanna. Ekki skemmtilegasta viðfangsefni í geimi en ég geri þetta þó, með eins mikið bros á vör og mögulegt er. Mikið vildi ég að ég væri búin með skólann, gæti haldið af stað út í heim og séð allt það sem hann hefur uppá bjóða. Eeen þess má geta að það leynist nákvæmlega enginn stærðfræðingur í mér...núll og nix... nada! Þeir sem lásu síðustu færslu frá mér hafa ef til vill rekið augun í að herbergið mitt lítur út fyrir að vera frekar lítið... oggulítið reyndar Ehemm... ég mældi það með tommustokki og tók feil á tommum og cm... það er í rauninni: 228,6x297,8x241,6 :D Ég skellihló þegar ég áttaði mig á þessu, gladdi hjarta mitt og vonandi ykkar líka

Ég hef verið í djúpum pælingum síðustu daga. Hvaða áætlun hefur Guð fyrir mitt líf? Hvað? Hvað mun ég hafa fyrir stafni? Hvaða einstaklingar mun hann leiða inní líf mitt? Mun ég einhvern tíman verða ástfangin? Mun ég fá þann draum uppfylltan að ferðast um heiminn? Ég hef ekki nokkra hugmynd. Ég veit að Guð gaf okkur frjálsan vilja, en ég vil velja rétt, velja hans leið. Ganga hvert skref í hans vilja og stíga fram í trú.

„Ég þekki þær fyrirætlanir, sem ég hefi í hyggju með yður – segir Drottinn – fyrirætlanir til heilla, en ekki til óhamingju, að veita yður vonarríka framtíð“
~ Jer.29.11

22.09.2005 fimmtudagur

KLUKK! Og ég sem vissi ekki að ég væri í eltingarleik Lélegur brandari, afsakið En það er víst “klukk-leikur” í gangi í bloggheiminum og ég hef verið “klukkuð” og það af tveimur aðilum! Ég er seinni að hlaupa en ég hélt Lélegur brandari aftur, fyrirgefið En hvað sem því líður þá verð ég að skrifa niður fimm ómerkilegar staðreyndir um sjálfa mig og halda svo af stað og “klukka” fimm aðra...

1. Ég geng aðeins í röndóttum sokkum, því ég áttaði mig á því um daginn að ég á bara röndótta sokka
2. Svefnherbergið mitt er 90x117,5x95,2 cm (ég mældi það )....oooog það er grænt á litinn!
3. Uppáhaldsblómið mitt er Daisy-blóm
4. Ég borða bara brún M&M´s
5. Mér finnst gaman að púsla

Og þar hafiði það!

Guð er magnaður! Bara svona ef þið vissuð það ekki

20.09.2005 þriðjudagur

Hláturinn lengir lífið ekki satt? Það var allavega hlátur í mér í morgun...híhí... hvernig er betra að byrja daginn en með því að skvetta ab-mjólk um allt eldhúsið? Hvítar slettur á veggjunum, gólfinu... alls staðar nema í disknum mínum! Og ekki batnaði það þegar ég kom í skólann, mér tókst að klúðra allsvakalega andlitskreminu sem ég átti að búa til í verklegum tíma í lífrænni efnafræði, og það svona líka vel Þetta átti víst að ganga voðalega smooth fyrir sig en ég var greinilega eitthvað annars hugar því þetta gekk hreinlega ekkert smooth fyrir sig. Ég lagði nú ekki í að maka því framan í mig, en það kæmi mér ekki á óvart ef það færu bráðlega að birtast grænar bólur á höndunum mínum Gleðin bullar og sýður hins vegar innra með mér, hvernig er annað hægt þegar maður á vin eins og Jesú? Tónlistin er í botn og þó ég sé ekki alveg með þessa flottu danstakta á hreinu þá stend ég mig bara voðalega vel, þó ég segi sjálf-ur frá Ef bróðir minn væri andlega viðstaddur þá væri hann búinn að taka upp video-vélina á notime! - svo - það er eins gott að hann er það ekki!

Mamma og pabbi eiga 19 ára brúðkaupsafmæli í dag!! Til hamingju elskurnar mínar, love you very, very much! Pabbi er þessa stundina að rjúka útí blómabúð, ég ætla rétt að vona að hann velji rétt blóm

Það má með sanni segja að orðatiltækið “Skiptast á skin og skúrir” standi fyrir sínu, allavega á Íslandi. Ég skokkaði með moggann í morgun á milli húsa í þessu blíðskapar veðri en þegar ég fór af stað í skólann þá var þessi líka úrhellisdemba fyrir utan. Mér brá frekar mikið því ég átti eiginlega síst af öllu von á rigningu í dag, miðað við veðrið eins og það var fyrst í morgun. Og nú er komin glampandi sól aftur, reyndar með frostkornum í loftinu sem frysta inn að beini ef maður er ekki vel klæddur í hlý útiföt í öllum litum regnbogans. Yndislegur dagur!

Á sunnudag fór ég á góða samkomu í Íslensku Kristskirkjunni. Hún var svolítið öðruvísi en unglingasamkomurnar sem eru á föstudögum en hún var frábær þrátt fyrir það. Blessed be the name of the Lord!!

::Later::

P.S. ekki vera feimin við að kommenta

18.09.2005 sunnudagur

Það ætti að vera nokkuð ljóst að haustið hefur gengið inn um dyrnar hjá okkur Íslendingum því laufið hefur týnt öllum áttum og flaut í stríðum (vatns)straumum sem mynduðust á götum borgarinnar í þessari úrhellisrigningu sem var um daginn. Núna er hins vegar sól og blíða úti, þannig að það er spurning hvort haustið sé að koma eða fara :D Það er á svona dögum sem ég get ekki skilið að nokkur maður geti efast um hvað Guð er stórkostlegur. Þetta er án efa einn af fallegustu dögum ársins! Þið skiljið hvað ég er að meina um leið og þið farið út úr húsi Að allt þetta hafi orðið til fyrir tilviljun er ekki fræðilegur möguleiki! Annars er æðisleg helgi að baki, með frábæru fólki! Samkoma var í Kristskirkjunni á föstudag og meðfylgjandi ævintýri. Aðilar sem áttu þar í hlut vita alveg hvað ég er að tala um :D Kambasel er sko ekki það sama og Kaldasel, það sama gildir um tölurnar 38 og 83! Þetta var brandari í lagi... og mikið hlegið í þeirri ferð Núööö, svo var vinafundur í KSS í gær, laugardagskvöld, og mættu alveg hellings margir sem var mjög ánægjulegt. Eftir fundinn var brunað í Hafnarfjörðinn í Gathering til Jóhönnu Maríu frænku minnar (lítill fugl hvíslaði því að mér að ég hafi verið á bíl! Mikið rosalega er gaman að geta keyrt sjálf á milli staða ) Húsið var bókstaflega T-R-O-Ð-I-Ð í orðsins fyllstu merkingu, en þetta var voðalega gaman þrátt fyrir það og ég fékk ágætis styrkingu í fæturna á því að standa svona mikið

Nú sit ég í bláum sófa... það eru nákvæmlega tveir hvítir púðar við hliðina á mér, annar er með bleikum blómum á og hinn er með bláum röndum. Hinum megin við mig er Biblían mín, bók sem ég er að lesa og þvottahrúga... ég er að hlusta á Third Day, Delirious?, Switchfoot, Casting Crowns og fleiri góða, nýt lífsins á þessum yndislega degi sem Guð hefur gert! *Dansidans* - Over and Out

12.09.2005 mánudagur

GOD LOVES YOU…

…enough to have His own son die just so you could live
…enough to save you from all sin
…enough to make you His own
…enough to keep you from all harm
…enough to provide for your every need
…enough to carry you when you can't walk
…enough to guide you through the dark
…enough to hold your hand when you are scared
…enough to cry with you, laugh with you, and never leave your side!

Leifar af fellibyl sem ber nafnið María geysa nú um landið endilangt. En ég lét það ekki á mig fá og skellti mér galvösk í bílpróf í morgun… jæks! Ég verð að viðurkenna að ég var svolítið smeyk, eða ég var það þar til seint í gærkvöldi. Áður en ég fór að sofa dró ég mannakorn og vitiði bara hvaða vers ég dró? Það var alveg meiriháttar! “ Blessaður er sá maður, sem reiðir sig á Drottinn og lætur Drottinn vera athvarf sitt.” – Jeremía 17:7. Þegar ég las þetta þá hvarf allur ótti frá mér og ég var sallaróleg í prófinu í morgun, þetta orð úr Biblíunni ómaði í höfðinu allan tímann! Og ég náði prófinu, vúhú! Guð er alveg magnaður og það er svo frábært að fatta það alltaf meira og meira hvað hann er virkilega stórkostlegur. Við gerum okkur kannski ekki alltaf grein fyrir því en hann er alveg einstakur Faðir.

Föstudagurinn gekk sinn vanagang – blaðburður, skóli, þrif hjá ömmu B., heim, lærdómur og svo síðast en ekki síst; samkoma í Kristskirkjunni um kvöldið sem var alveg frábær að vanda. Eftir samkomuna þá stukkum við vinstúlkurnar (Ég, Kristjana, Jóhanna og Magga) í svona eins og eina bíóferð og Charlie and the Chocolatefactory varð fyrir valinu. Þessi mynd er alveg meiriháttar fyndin og ég mæli með því að þið spanderið nokkrum dineros og sjáið hana við tækifæri. Ég held að hver einasta manneskja sem kom út úr bíósalnum hafi komið þaðan með stórt bros á vör

Á laugardeginum voru þrif hjá ömmu S. og meiri lærdómur í fyrirrúmi. Um kvöldið var svo skundað rakleitt á KSS-fund sem var mjög fínn. Á sunnudeginum fór ég á hausthátíð KFUM&K í Húsdýra – og fjölskyldugarðinum. Það var nú alveg ágætt bara. Sá þar Kristjönu dansa og syngja fullum hálsi með öðrum Vindáshlíðarmeyjum. Darling Hiroko lét ljós sitt skína ásamt nokkrum viðbótar-aðilum sem lögðu hönd á plóginn. Æðislegt að heyra í þeim og lofa Guð!

Haldið ykkur fast! Nýjung á mínu ástkæra bloggi nú getið þið, lesendur góðir, loksins kommentað á hverja færslu fyrir sig. En það þýðir samt ekki að þið þurfið að hætta að skilja spor ykkar eftir í gestabókinni, hreint ekki! Þetta er bara viðbótar-thing einungis fyrir ykkur. Endilega látið heyra í ykkur og kommentið

There is more to most people than meets the eye!

08.09.2005 fimmtudagur

Þegar maður heyrir og les um atburði eins og þá sem eru að gerast í New Orleans um þessar mundir þá finnst manni maður vera svo agnarsmár. Heimurinn virðist allt í eins svo risastór og við svo pínulítil. Það liggur við að mér fallist hendur. Ég vildi að ég gæti gert eitthvað til þess að hjálpa. Ég hef aðeins eitt öflugt vopn gegn þessum hörmungum og það er bænin. En mér finnst eins og ég eigi að gera eitthvað meira. Mér líður hálfilla yfir því að vera að spígspora um göturnar (ok, ég spígspora kannski ekki but you get the picture ), borða súkkulaði og láta eins og allt sé í góðu þegar það er það ekki. Við getum þakkað Guði fyrir það að eiga heima á litla Íslandi þar sem við erum örugg frá þessum hörmungum sem munu vonandi aldrei ná til okkar. Fellibylurinn, flóðin, stríðin, fátæktin.... ég vildi að ég gæti gert eitthvað til að hjálpa. Biðjum til Guðs. Biðjum fyrir þessum hræðilegu atburðum. Bænin er öflugt vopn.

Í dag var hinn umtalaði busadagur í Menntaskólanum í Reykjavík. Hræðslan leyndi sér ekki í augum litlu busakrílanna sem gengið hafa meðfram veggjum Lærða skólans síðustu daga. En nú hafa þau fengið viðeigandi vígslu og eru orðin löggildir MR-ingar Það er alveg ómissandi að sjá sjöttubekkinga dressa sig upp í hvítu lökin með öllu tilheyrandi. Þessi athöfn er hefð sem hefur fylgt skólanum í áraraðir. Milljónir manna safnast saman á götum miðborgarinnar bara til að fylgjast með þessu stórmerkilega athæfi MR-inga Auðvitað eru einhverjir fimmtubekkingar sem stelast til að busa litlu greyin í “leyfisleysi”, láta þau leggjast á jörðin og leika steikta pylsu eða eitthvað álíka. Ég hef þetta bara ekki í mér :p Bróðir minn var í hópi þessa árs nýnema og var tolleraður með glæsibrag af hópi góðra manna sem misstu hann greinilega ekki á jörðina því hann kom heim í heilu lagi... svona við fyrstu sýn allavega

Um síðustu helgi var alveg stórgóður KSS-fundur á laugardagskvöldið. Má til gamans geta að hann var í umsjá kynningarnefndarinnar og heppnaðist alveg meiriháttar vel. Salurinn og allt var svo flott og hlýlegt. Tónlistin var mögnuð og auðvitað var það allt fólkið sem gerði fundinn að því sem hann var! Ræðan var líka stórgóð. Takk allir!!

Ég er í alveg glimrandi góðu skapi núna. Veit ekki alveg af hverju. Ætli það hafi ekki eitthvað verið í þessum blessaða súkkulaði-glassúr sem ég stalst til að blanda saman í flýti og skella á vöfflurnar mínar í dag... hmm... En hvað svo sem það er þá ætla ég að fara að dansa smá um húsið, það er hollt – þið ættuð að prófa það

01.09.2005 fimmtudagur

Vaknaði með bros á vör og Jesú í hjarta og skokkaði af stað útí daginn!

Ég lærði alveg stórmerkilegan hlut um daginn. Tíminn hvorki flýgur né þýtur – hann kemur! Takk Ingibjörg mín fyrir að minna mig á þetta. Þetta er alveg meiriháttar sannleikur

Mér líður eins og ég sé stödd í bakaríi. Hér ilmar allt af brauðlykt allan liðlangan daginn og ég er notuð sem smökkunardýr á hinar ýmsu brauðtegundir, sem eru hver annari meira framandi. Hann faðir minn er aldeilis ekki svo slæmur bakari, það verður að segjast

Þá er komið að því. Katrín er officially farin af stað út í hinn stóra heim. Í dag lagði hún upp í langferð að sjá galdrakarlinn í Oz. Kannist þið ekki við lagið? En hvað sem því líður þá byrjaði þetta stórmerka og mikla ævintýri hennar í dag. Ég hlakka til að heyra frá stúlkunni þegar hún kemur á áfangastað, a.k.a. Ekvador. Vonandi mun ferðin ganga alveg voðalega vel!!

Með New York, New York - sungið af Frank Sinatra - í eyrunum segi ég Farvel og njótið dagsins því hann kemur ekki aftur

::later::