23.03 2010 þriðjudagur

Smáræðis.

Ég er nýbúin að hella kaffi á buxurnar mínar og lífið er gott. Það eru vindkviður úti í eltingaleik og vorið er að gæjast upp fyrir Esjuna… “Er tíminn kominn?” spyr það, og rennir sér á rassinum niður snjóbreiðurnar. Það rekur nefið upp til himins og hikar: “Ekki alveg strax,” hleypur svo upp aftur og tyllir sér á Esjutoppinn, spriklandi fótunum, bíðandi eftir merki frá sólinni. Hjarta mitt kítlar og iðar af eftirvæntingu, sólskinsbörn og dirrindí í vændum! Lífið er alltof stutt til þess að gleyma að lifa því. Sumarið er að koma, en veturinn er líka að fara, og ég mun kveðja hann með hoppi og skoppi, rigningarbaði og jarðarberjaáti. Það voru skógarþrestir að ræða komandi tíma á lítilli grein í dag, tíst hér og tíst þar, vængjablak og hljómfagurt fuglaraul. Það eru spennandi tímar framundan.

1.11 2009 sunnudagur

Frost-kítl.

Klukkan er rúmlega níu á sunnudagskvöldi hins fyrsta dags nóvembermánaðar. Árið er 2009 og lífið rennur áfram eins og hjalandi lækur eða fossandi straumur. Take your pick. Það eina sem skiptir máli hins vegar á þessari stundu er frostið sem hangir í loftinu, ilmandi af ferskleika sem ekki er hægt að lýsa með orðum. Það smýgur inn undir alla vitund, andlega og líkamlega. Kítlar kinnar og kúrir sig í hálsakot, hringsnýst um fingur og tær, fyllir lungun eins og ís með súkkulaði og jarðaberjum fyllir magann. Og ef ég stari nógu lengi á stjörnublikið á himnum þá myndar frostið tár í augunum. Frostrósirnar raða sér upp, hlið við hlið, á gangstígum og götum. Það hlakkar í þeim. Og ef þú hlustar vel þá getur vel verið að þú heyrir flissið í þeim allt um kring. Það er ekta vetrarilmur í loftinu. En hvað hann ber með sér er erfitt að ímynda sér. Hvað sem það er, þá skiptir það ekki máli á þessari stundu. Á þessari stundu ætla ég aðeins að chilla með frostinu. Og skapa minningar.

13.05 2009 miðvikudagur

Dancing with the wind.

Vindurinn dansar á götunum. Hann hvíslar að mér: „Komdu út að leika!“ Mikil ósköp væri ég til í að svífa með honum, hringsnúast upp í skýin, njóta frelsisins sem fylgir hinu próflausa lífi. Það er ljúft með súkkulaðibragði.

Nú kútveltast um hugann minn og sál myndbrot af mögulegum sumariðjum. Gleðibros og ljósmyndun, boltaleikir og útisprell, grill í náttúrunni og hlátrasköll, sólargeislar og vinakærleikur! Jafnvel eitt og eitt road-trip inná milli ;)

Mig langar í freknur á nebbann minn! :D

11.05 2009 mánudagur

Ljóðspor og rauðar buxur.

Fallegir dropar, stórir og smáir, hoppa nú niður og splash-a á andliti míííínu. Prófið er búið. Ég hef vart orð til að lýsa gleði minni. Það er samt eitt eftir. Gleðin á eftir að tvöfaldast. Eftir lítinn svefn og bókstaflega úttroðinn haus af bókmenntafræðum (það lafði örugglega út um eyrun á mér!), arkaði ég af stað í skólann. Ég ákvað að fara í rauðum buxum, svona aðeins til að ögra heiminum smávegis.

Næstu daga mun ég að þræða götur ljóðaheimsins. Í leit að ævintýrum og já, jafnvel sumrinu ;)

09.05 2009 laugardagur

Cartoon-freak.

Í morgun vaknaði ég, heldur betur klár fyrir partei helgarinnar, og byrjaði stemninguna með blaðbera dansinum um nærliggjandi hverfi. Sólin dillaði sér með þar sem hún var að koma sér á kreik í dagrenningunni og köld golan blés frískandi andvara sínum í andlit mitt. Allt virtist ætla að ganga eins og í sögu. Nema hvað... hausinn minn var eitthvað úr sambandi við raunveruleikann. Þegar heim var komið og ég leit í spegilinn kom meinið í ljós. Annað augað mitt var rauðleitt og eilítið bólgið og umvafið undarlegum bjarma. Fyrir innan, það er að segja fyrir aftan augað, hringlaði um sig einn sá furðumesti og óþægilegasti hausverkur sem ég upplifað á minni stuttu ævi. Góð byrjun á lærdómspartýinu. Þegar þessi orð eru rituð er komið vel framyfir miðbik dagsins og mér líður eins og einhverri persónu úr teiknimynd. Þó ásýnd augans hafi batnað til hins betra að þá er tilfinningin allt önnur. Ég hef því setið jafnt inni sem úti, reynt eftir fremsta megni að troða inn eins mikilli þekkingu á hinum Amerísku bókmenntum og mögulegt er við þessar kringumstæður, með auga sem hefur tvöfaldast og hringlar í hausnum á mér. Ef „lúkkið“ væri eins og „fílingurinn“ að þá myndi ég nú hlæja.

08.05 2009 föstudagur

Endurkoma og lærdómspartý.

Lífsgleði. Það er það eina sem dugar til að tækla daginn á réttan hátt á tímum sem þessum. Og stór kaffibolli. Ég læt hann slæda með. Amerískar bókmenntir heilla. Prófið er á mánudaginn og verður helgin því algjört dúndur lærdómspartý. Víííí.

30.09 2008 þriðjudagur

Hámark letinnar?

Eirðin mín leikur lausum hala einhvers staðar fyrir ofan mig. Í leik við rykkornin sem skemmta sér við að setjast á tölvuna mína. Svei við því. Tíminn flýgur á undan mér og lærdómurinn situr eftir með sárt ennið. Ég gerði hlé á þessu sullumbulli og hellti mér í bloggerí. Ástæðan er einfaldlega sú að ég nennti ekki að standa upp til þess að kveikja ljós. Hámark letinnar? Maður spyr sig. Augun mín greina ekki bókstafi á bókfelli lengur. Hvað þá á ensku. Nóttin er að læðast inn um gluggann og heltekur hvert skot í herbergisholunni minni. Hóstinn gerir vart við sig, aðra hverja hálfmínútu. Lasarus litli bærir á sér í sálartetrinu. Ég sötraði eilítið kaffitár áðan, í bland við súkkulaðibita sem laumaði sér inn fyrir varirnar. Mmm... það gerði gæfumuninn. Það er sérstök tilfinning að vera utandyra þessa haustdaga. Fékk mér göngutúr í blíðunni í gær með ljósmyndavél. Dásamlegt. Áhyggjur og stress hversdagsleikans hurfu á braut á einu andartaki. Ég stend samt fastlega á minni skoðun: það vantar fleiri klukkustundir í sólarhringinn.

27.09 2008 laugardagur

Oggulítil stikkorð á stangli.

Tímamót í lífinu. Reyndar í blogglífinu. Nýtt umhverfi. Einfaldara umhverfi. Stikkorð. Regnið á þakinu er kúrilegt. Það yljar mér alveg inn að hjartarótum. Náttfötin mín eru líka mjúk. Ljósblá á litinn. Og perlan mín hangir í hálsakoti. Krullulokkarnir mínir dingla sér í kringum andlitið. Tærnar mínar dansa sín á milli með rauða kolla. Ó hvað ég hef saknað þess að sjóða saman orðaflaum. Svefnþörfin setur þó sitt mark á formið, það verður að hafa það. Það er næturkyrrð í húsinu. Mér virðist vera lífsins ómögulegt að hugsa í heilum setningum. Eins og staðan er um þessa stund. Kvöldstund. Vindurinn bærist um trjágreinarnar í haustinu. Það læðist upp að okkur með skelli, haustið. Laufin leika sér á gangstígum. Í regnbogaleik. Guð er stórbrotinn snillingur. Hannaði haustið. Og vorið. Bætti líka smá vetri við. Og oggulitlu sumri. Á Íslandi fær fólkið að lifa í því öllu. Til skiptis. Það hringsnýst á milli þáttaskila í lífinu. Samt eru ekki allir þátttakendur í eigin lífi. Ég veit eitt. Guð hefur tilgang fyrir hvert og eitt sólskinsbarn. Enginn getur leikið þitt hlutverk. Hversu margir myndu mótmæla ef ég leggja myndi þessa síðu niður? Fá mér nýja, hannaða af fagmanni? Svefninn er að taka völdin. Ég mun svífa á dýrindis skýhnoðra, inn í hugarheim, með pælingu í farteskinu: hvernig ætli það sé að vera kandífloss sem er að verða til?

05.08 2008 þriðjudagur

Langþráð fingrakitl.

Mig kítlar í fingurna, alla tíu talsins. Og fjórar tær líka. Ég er hreinlega stórgáttuð á sjálfri mér, næstum tveir mánuðir og ekkert blogg hefur hrunið úr huga mér. Svei-mér-þá. Nú tekur nýtt við. Bíðið bara. Það má þó með sanni segja að þetta sumar hafi verið í viðburðaríkari kantinum hérna megin. Og sálin mín á erfitt með að trúa að sumarið 2008 sé brátt á enda. Ég mun síðan trítla upp valdamiklar tröppur Háskóla Íslands í haust og takast á við nýjan kafla í lífi mínu af miklum móð.

Ég skrapp til Svíþjóðar og Eistlands í útlanda-fríinu mínu. Það var yndislegt í alla staði. Sólin steikti okkur flesta dagana með 30° geislum og hlýjum meðvindi. Þetta var tíu daga ferð sem hljóðar nokkurn veginn svona: Stokkhólmur - Tallinn - Smálöndin - Stokkhólmur. Strax á öðrum degi sigldum við yfir til Eistlands, tókum nóttina í það og vorum komin til Tallinn kl. 10 morguninn eftir. Þar vorum við í þrjá stórkostlega daga. Versluðum að hætti Íslendinga. Röltum um gamla bæinn. Tókum myndir eins og við áttum lífið að leysa. Fórum í strætó þegar við loksins fundum út hvernig strætókerfið virkaði og hvar sá eini sanni stoppaði. Tókum dag í skoða fornaldargarð þar sem Eistland til forna var sýnt á mjög lifandi hátt. Síðan var önnur nótt tekin í til-baka-siglingu þar sem mamma fann byssukúlu í kvöldmatnum sínum. En það er önnur saga.

Til Stokkhólms var aftur komið og leigðum við okkur bíl og brunuðum í heilan dag sem leið lá til Smálandanna frægu. Á leiðinni stoppuðum við í svaka flottum dýragarði sem var mjög gaman að rölta um með myndavélina. Mörg þessara dýra hef ég þó séð live úti í náttúrunni í Afríkuferð minni hér forðum daga. En þetta var öðruvísi upplifun. Þegar við loksins komum svo til Vimmerby tókum við heilan dag í Astrid Lindgren garðinum! Það var æðislegt með meiru. Ég er nokkuð viss um að ég hafi skemmt mér mun betur en litla systir mín. Þarna gat maður spígsporað um stræti og torg barnabókanna sem maður las með litlum augum og barnslegum ákafa. Emil í Kattholti, Lína Langsokkur, Lotta litla, Maddid og Beta, Bróðir minn Ljónshjarta, Ronja Ræningjadóttir... persónurnar lifnuðu við á þessum stað og gat maður labbað á milli bæja og leiksviða og hitt þær og séð með eigin augum. Alveg meiriháttar!

Síðustu dögunum eyddum við í Stokkhólmi á ný, versluðum meira, slöppuðum af, fórum í Tívolí, eyddum dágóðum tíma í Gamla Stan sem er mjög fallegur götustaður í gamla stílnum, fórum í göngutúra og reyndum að taka inn eins mikið af sænsku landslagi og við mögulega gátum. Þetta var ferð sem hristi okkur enn betur saman sem fjölskyldu og mun ég aldrei gleyma henni.

Mér þykir alveg óskaplega gaman að hripa niður orð og sjóða saman í texta sem fólk vill lesa... svo ef þið viljið að ég haldi þessari ástríðu minni áfram hér þá endilega látið hug ykkar í ljós. Það gefur alltaf innblástur og hvatningu í sálina að sjá fótsporin sem lesendur skilja eftir.

Eigðu góðan dag ;)

10.06 2008 þriðjudagur

True Friendship.

Það er svo margt í lífinu sem ég skil ekki. Ég er svo agnarsmá að það er mér lífsins ómögulegt að reyna að ramma inn hæðir og lægðir hversdagsleikans. Þær virðast breytast eins skjótt og veðrið á Íslandi. Og teygja sig eins langt og himingeimurinn. Hugurinn er víðáttumeiri en hið íslenska veður og óravíddir himinsins til samans. En á sama tíma er hann eins mikil ögn og sandkorn á fallegri strönd. Lífið er erfitt oft á tíðum. Þannig er það bara. Samt er það einhvern veginn aldrei eins slæmt og það gæti hugsanlega verið. Við viljum hins vegar sjaldan heyra það þegar okkur líður illa. Þá þarf maður að fá að takast á við það og stíga sterkari út í ljósið á ný fyrir vikið.

Undanfarið hef ég verið að hugsa um fólkið í lífi mínu, biðja fyrir hverjum og einum og velta fyrir mér hvað framtíðin ber með sér. Vinátta skiptir sköpum. Hún er eins mikilvæg og vatnið sem við drekkum. Þegar erfiðir tímar skella á þá reynir á vináttuna. Við getum átt marga vini. En aðeins sannir vinir standa enn við hlið þér þegar erfiðleikaskýjunum léttir. Það er ekki alltaf auðvelt en það styrkir vináttuböndin "to be able to survive the caos".

Ég var að fletta í gegnum ýmis konar tilvitnanir eða "quotes" um vináttu. Mig langar að deila nokkrum með ykkur. Einhverjum kann að finnast þetta ekki hin skemmtilegasta lesning. En ef þið lesið þau með heilum hug þá hafa þau ef til vill dýpri merkingu.

"Friends are the most important part of your life. Treasure the tears, treasure the laughter, but most importantly, treasure the memories."
--- Dave Brenner

"I believe that friends are quiet angels who sit on our shoulders and lift our wings when we forget how to fly."
--- Unknown

"True friendship is felt, not said."
--- Mariecris Madayag

"True friends are hard to find, difficult to leave, and impossible to forget."
--- Amanda Kunkle

"Friends are like stars... you don't always see them, but you know they're always there."
--- Hulali Luta

"The best kind of friend is the kind you can sit on a porch and swing with, never say a word, and then walk away feeling like it was the best conversation you've ever had."
--- Unknown

"Many people will walk in and out of your life, but only true friends will leave footprints in your heart"
--- Eleanor Roosevelt

Mig langar síðan að enda með einlægum orðum Winnie the Pooh: "Promise you won't forget me, because if I thought you would, I'd never leave."

---- innskot -----
Það má vel vera að þetta sé í dramatískari kantinum.. but hey, stundum er maður bara overly dramatic í hugsun og tilfinningum og það er bara allt í lagi.... stundum ;) Ég bara varð að koma þessu frá mér, næsta hrip verður aðeins meira upbeat.

20.05 2008 þriðjudagur

Friðartár úr skýjunum.

Þegar ég rölti heim úr vinnunni í dag með allar hugsanirnar kraumandi sitt í hvoru lagi í hugarheimi þá byrjuðu skýin að gráta. Kannski var það af samúð. Ég held að þau hafi grátið til að létta til innra með mér. Sálin mín týndi sér alveg í þessum svellandi dropum sem voru hvorki þungir né léttir. En hver og einn var mikill um sig. Það lenti einn á nefinu mínu þegar ég reyndi að sjá upp í skýin, sjá hver stjórnaði þessum grátkór sem létti lund mína þá stund. Veitti mér frið.

Ég er alveg nokkuð viss um að ég hripaði niður ljóðbrot í gær - - - en ég finn það hvergi.

Litla ég sat við gluggann í dag og horfði á skýin breiða úr sér yfir himininn. Hún brást við í snatri og bað góðan vin um að hjálpa sér að blása þau svo sólin fengi að lifa. Það dugði ekki til. Þau voru ákveðin í yfirtökunni. Og kannski eins gott. Þau gáfu mér friðartár að ofan.

Það er margt sem veitir mér kátínu þegar amstur dagsins er alveg að fara með mig. Hunangsflugur eða býflugur eða randaflugur – veldu þér nafn – eru gullin fyrirbæri í náttúrunni. Þær eru með ólíkindum fallegar en með eindæmum vitlausar. Það verður að segjast.

Ætli það sé hægt að hafa of margar tilfinningar í hjartanu í einu?

Það er bara eitt sem mig langar að segja í viðbót. Margar sálir telja sig ekki hafa fundið Guð. En veistu hvað? Guð hefur nú þegar fundið þig…

05.05 2008 mánudagur

Trítlandi á tánum að kvöldlagi.

Rölti í vinnuna í morgunroðanum með krullur, gula spöng og í rauðum skóm með slaufu.

Dansaði heim seinni partinn gegnblaut af hlýjum regndropum sem toguðu í brosið.

Hlustaði á pabba minn hlæja að mér þar sem ég stóð rennandi blaut í anddyrinu í sumarjakkanum mínum.

Trítlaði út í garð í dásamlegu kvöldlaginu á tánum og í nýjum kjól.

Sá stjörnu-lítið-ljós skína á fagurblárri hvelfingunni.

Hlustaði á Over the Rainbow og I’m Yours í kítlandi reggae-fíling.

Trallaði svo undir hlýja sæng og ætla að týnast þar til morguns.

24.04 2008 fimmtudagur

Skýjaglópur.

Stundum er ég algjör skýjaglópur. Stundum sit ég á brún uppáhalds skýsins míns og horfi niður á litlu mig og hristi hausinn með spaklegt glott á svip. Setningar eins og „ætlar hún aldrei að læra“ og „hvaða dinglum-dangl er þetta í henni“ hringla um í kringum lappirnar sem sveiflast í takt í lausa loftinu. Það er vegur fyrir framan mig (litlu mig á jörðinni) sem ég á að taka stefnuna eftir en hann er falinn í þokunni. Í dag tók ég staðfasta ákvörðun og læddi litla lófanum mínum í hönd Drottins. Hann mun leiða mig í gegnum þokuna.

Ég er svo utan við mig að ég tók ekki eftir því að ég var búin að hlusta á sama lagið aftur og aftur. Og ég tók ekki heldur eftir því að ég las sömu blaðsíðuna aftur og aftur. En án þess að veita því eftirtekt er ég samt búin að hugsa um allt milli himins og jarðar. Svo gerðist eitthvað undravert sem sálin áttaði sig síðan á að var bara draumur því skyndilega reisti ég úfinn kollinn upp af koddanum. „Kvöldmatur!“ ómaði móðir mín af neðri hæðinni.

Eitthvað innra með mér hvíslaði að mér að hoppa út í garð sem snöggvast. Svo ég trítlaði niður þrepin sem liggja upp á efri hæðina, nema hvað ég fór niður þau. Undir dramatískum tónum sem bróðir minn yndislegi framleiddi á píanóinu af fingrafimi opnaði ég garðdyrnar og læddist út í garð. Þar mætti mér dásamlegur gróðurilmurinn sem fyllti skilningarvitin. Andrúmsloftið umvafði mig hlýrri en jafnframt svalri nærveru og vindurinn strauk mér blíðlega um vangann. Jörðin glitraði öll eins og demantar því örsmáir rigningardropar féllu í dag. Ég opna faðminn mót himninum og fyllist friðartilfinningunni sem býr í garðinum á þessu augnabliki.

Hvernig ætli það sé að vera sokkur í þvottavél?

This is me in my secret garden...

21.04 2008 mánudagur

Hvílir vordagur.

Opnaði augun. Og eyrun. Einlægur fuglasöngur læddist inn í vitund mína. Besta vekjaraklukka sem hægt er að ímynda sér. Og fullkomin lækning við pestinni sem læddist í mig í fyrradag. Morguninn sem var svo ógurlega grár flæktist í vængjum tístandi gleðigjafanna sem streymdu með hann upp til himins og úr augsýn.

Töfrar fylltu heiminn fyrir dögum síðan eða svo, laust fyrir miðnættið. Ég starði út um gluggann minn, frosin í löngun og skondnum snjómyndum í huganum. Margur landsmaðurinn hefur þó fengið sig fullsaddann af slíkum töfrum og lét það óspart í ljós. „Þetta er bara hóstakast,“ sagði ég, með dillandi kátínu í röddinni. „Það gæti líka verið náttfatapartí hjá englakrökkunum og þessi svaka koddaslagur í gangi, það er nú einu sinni laugardagur.“

Úti hvílir vordagur. Hlýlegur og ilmandi. Nýtt líf er að spretta undir gömlum og fúnum laufum. Ég skellti mér út í garð um helgina og eyddi stund þar með Guði og hreinsaði frá litlu vorboðunum, auðveldaði þeim leiðina að ljósinu.

Hlúum að þeim sem okkur þykir vænt um. Verum góðhjörtuð, meira en nauðsynlegt kann að teljast því allir sem við hittum á förnum vegi okkar í lífinu eiga í einhvers konar baráttu hið innra. Það þarf oft ekki nema eitt hlýlegt orð eða glaðlegt viðmót til að létta daginn fyrir einni sál sem röltir um hér á jörð eins og þú og ég.

02.04 2008 miðvikudagur

Lítil sál á priki...

Það er kitl í maganum. Snjórykið sem hefur þyrlast um landið okkar í mörg þúsund klukkustundir hefur kvatt okkur tignarlega og síðustu kornin eru að skríða yfir fjallsbrúnirnar og úr augsýn. Prakkarasvipurinn á sólinni hefur heldur ekki leynt sér og hefur hún fyllt hjörtu mannsbarnanna af gleðistrengjum.

Síðasti dagur páskafrísins fór í stemningu. Tvær stelpuhnátur lögðu landið að fótum sér í kolsvarta myrkri og héldu upp í ævintýraleit. Náttmyrkrið gleypti þær og umlukti á alla kanta. Þær þustu í gegnum töfrareykinn sem sveimaði yfir Hveragerði. Bifreiðin var síðan stoppuð á miðjum vegi úti í óbyggðum til að þær gátu starað óhindrað upp í himingeiminn sem opnaði sig upp á gátt og stjörnuljósin streymdu í faðm þeirra. Grænir þræðir syntu á milli þeirra eins og ekkert væri sjálfsagðara. Ekki sála í augsýn. Og kuldinn beit í kinnarnar sem urðu rauðar eins og epli.

Áfangastað var síðan náð með gleði að innan sem ætlaði út um allar trissur. Laugarvatn… þær bönkuðu á dyrnar í nóttinni og tístu af spennu. Og þegar þær sáu blikið í augum þriðju stelpuhnátunnar sem kom til dyra í groovy pilsinu sínu hoppuðu sálir þeirra upp til stjarnanna. Það var hlegið, talað og skottast fram á rauða nótt. Þær fræddust um þá töfra sem felast í góðum kossaflens og hvernig á að haga sér þegar drengur og stúlka draga sig saman í krúttlegheitum. Þær þykjast nú til í makavalið.

Bíltúr um Laugarvatnið var dásemd. Þær sáu glitskýið rauða og frelsi tunglsins ómaði í kuldanum. Allar áhyggjur og vandamál lífsins söfnuðust saman í einu hláturskasti sem sprakk út í bílnum. Þegar stelpuhnáturnar tvær héldu svo heim á leið eftir viðburði næturævintýrisins mættu þær hesti spígsporandi á miðri götu. Höndum var fórnað og bifreiðin tók svaka sveigju. Gæðingurinn lét það lítið á sig fá og hélt sinni morgungöngu áfram eins og ekkert hefði í skorist. Hnáturnar litu hvor á aðra og glampinn í augunum lifnaði við að nýju og brosin sprungu á vörunum.

Fegurð landsins á leiðinni til Reykjavíkur verður ekki lýst í orðum. En myndin lifir í albúmi minninganna.

Gullmoli hefur ratað inn í líf mitt. Hann heitir Oliver. Yndislegur gári sem sveipar mig hamingju. Gleðigjafinn situr í rólunni sinni og horfir á mig stórum augum og syngur með gítarspilinu mínu, sem er ekki það besta get ég sagt ykkur. En honum er sama. Hann er gull. Lítil sál á priki.

I wonder….

13.03 2008 fimmtudagur

Hestakerra og ritsmíðar...

Lítill fuglsangi hvíslaði því ofurblítt að mér að vorið væri á leiðinni. Svo flaug hann í léttri sveiflu fyrir hornið. Mig langaði mest að grípa í stélið á honum og þjóta með á vit ævintýra veraldar.

Sumir dagar eru einfaldlega out of the question. Ég er til dæmis algjörlega á þeirri skoðun að ég hefði bara átt að sleppa því með öllu að fara undan groovy sænginni minni í morgun. Hver er svo utan við sig að hann dettur nánast út í vinnunni sinni og útbýr skoðunarvottorð á hestakerru, þegar viðskiptavinurinn er svo greinilega með fagur græna bifreið undir höndum? Ég prentaði út vottorðið eins og ekkert væri sjálfsagðara. Síðan skoðaði ég það og fannst eitthvað skrítið við það en kveikti ekki á perunni. Með snöggum hreyfingum vippaði ég því fram í sal svo skoðunarmennirnir gætu hafist handa. Það var ekki fyrr en einn þeirra kom inn í holuna mína veifandi rauðu spjaldinu með vottorðinu framan í mig: „Heyrðu, hvað ertu eiginlega með hérna? Hestakerru?“ Og þetta var bara byrjunin.

Það gladdi mig afar mikið þegar sólin ákvað að kíkja í heimsókn. Hún sendi nokkra skondna geisla inn til mín og í sömu andrá skoppaði inn um dyrnar lítill drengur með stór brún augu og hrokkið hár. Hann hélt með litlu hendinni sinni í stóru höndina hans pabba síns. „Ka er bíllinn okkas?“

Undanfarið hefur framtíðin setið mikið á huga mínum. Og allt sem henni viðkemur. Ég vona að hún verði gullin.

Það hefur líka lengi setið í mér að skrifa bók… Margar vangaveltur á bakvið það.

Ein af unaðssemdum lífsins er kaffibolli. Who’s with me?

Þessi færsla er svolítið úr skorðum enda í takt við daginn. Hér með sleppi ég honum út í andrúmsloftið. Ég fylgist með honum, deginum, velja sér einn nægilega bústaðan skýjakoll til að krækja sér í og svífa svo á braut, burt úr veröldinni.

23.02 2008 laugardagur

Tónaflóð og sápukúlustjörnur.

Ég var að keyra fyrr í kvöld á stað þar sem snjókorn fylltu heiminn. Þau voru öll eins en samt ekki. Eitt var öðruvísi en annað. Eins og mannfólkið.

Í stjörnubjartri nóttunni fundu nokkrir vinir krílið innra með sér og hentust hornanna á milli í snjóleik og fengu frosna fingur. Þeir bjuggu til snjóengla og blésu sápukúlur til himins. Sumar fengu að lifa og verða að nýjum stjörnum hátt, hátt á dökkum himni. Aðrar enduðu ferð sína á nebbaling. Eða í lófa.

Að sitja í hóp og einn vinafélagi missir eitthvað dásamlega einlægt út úr sér er gullið. Vinaskarinn brestur í bros sem síðan springur í einum smelli.

Tónar eru alveg yndisleg smíð. Enda skapaðir af þeim besta. Tónaflóð… *ummah*

Þegar sálin okkar fer til himins, hvernig ætli við verðum? Ég held að við verðum litlir krakkar, stelpurnar í fagurhvítum kjólum með krullur í hárinu og strákarnir verða í hnébuxum með axlabönd með hárið út í loftið. Sumir verða með freknur. Allir verða með feiknarstór augu sem sálin skín í gegnum. Við förum í skýjaleik, hoppum á milli hnoðra og rólum í afar stórum viðarrólum. Við rennum niður regnbogann og tínum daisies á gylltum engjum sem bara finnast í himnaríki. Ég ætla að eiga skjaldböku á himnum. Himinbláminn er allt um kring og við stingum okkur til sunds í silfrandi laugum svo húðin verður mjúk. Við dönsum við tunglið og spilum ólsen-ólsen við sólina.

Dýrmæt móment.

20.02 2008 miðvikudagur

Englabossar og kaffisötur.

Um daginn sá ég himinfagurt bogaljós í öllum litum út um gluggann þar sem ég sat í vinnunni. Það hafði hvorki upphaf né endi en teygði sig jafnt í báðar áttir svo litadýrðin ljómaði í hring. Ég sá fyrir mér litlu englabossana renna sér niður eftir ljósinu endilöngu og hlátrasköllin ómuðu í huga mér.

Í gærkvöldi byrjaði að snjóa aftur. Mig langaði mest að leggjast í flygsurnar, horfa á stjörnurnar og hugsa um alla þá sem ég elska. Vorið er samt farið að teygja sig til mín. Það er svo gaman á vorin þegar blómsturangarnir há hetjulega baráttu við síðasta frostið og breiða arma sína mót sólu.

Þessi dagur er svo skrítinn. Furðulegar draumfarir réðust á mig í morgunskininu þegar ég loksins náði að festa blund. Ég leit í spegilinn um hádegisbilið og skartaði þá ennið mitt risavöxnu, svörtu spurningamerki. Stundum er það bara svoleiðis.

Viðbrögðin sem fengust við spurningunni sem ég varpaði fram í síðasta bloggi hafa vakið hjá mér afar mikla kátínu og margir áhugaverðir punktar komið í ljós. Án efa fékk þetta okkur til að hugsa, enda verðugt umhugsunarefni.

Ég upplifði í gær yndislega kaffihúsastemningu með vinum mínum. Gamaldags blús fyllti loftið og fólk ýmist dansaði á tánum, sötraði kaffi úr bollum, spjallaði með stjörnur í augunum eða hló dátt. Síðar var svo farið í snjóleik á bílaplani nokkru þar sem ungmenni hleyptu brosi og gleði út í andrúmsloftið. Ég held að Guð hafi brosað á himnum.

10.02 2008 sunnudagur

Hlæi sá sem hlæja vill.

Þessa stundina er ég að springa úr höfuðverk og óstjórnlegri framtakssemi í senn. Þar sem tíminn er orðin óttalega roskinn að árum á þessum degi að þá læt ég ilmandi kaffibolla eiga sig að sinni. Hann mun sennilega rata að vörum mínum á morgun, ef veður leyfir.

Nú sit ég fyrir framan tölvuskjáinn, ritandi á þetta stafræna bókfell, maulandi sælgæti. Því þetta er síðasti dagurinn sem svoleiðis hnossgæti fær að heimsækja tennur mínar í bili. Og ég set þessar upplýsingar frá mér hér því heimurinn má alveg vita það. Því þetta bindindi mun takast. Hlæi þeir sem hlæja vilja.

Ég fann sápukúlur í skúffunni minni um daginn. Svo ég ætla að hoppa út í snjóinn á morgun og blása þær upp til himins. Englarnir geta þá farið í skotbolta og tennis.

Ég las afar áhugaverða setningu í dag:
„Do guys today know what it takes to win a young woman’s heart?“

08.02 2008 föstudagur

Á ferð í sápukúlu.

Í kvöld skrapp ég í útsýniflug í sápukúlu. Ég veltist um í vindinum og skaust milli eldinganna. Horfði á mannfólkið fjúka til og frá og bíla takast á loft.

Eitthvað gekk Skaparanum illa að stilla til friðar milli aflanna sem tókust svo greinilega á í háloftunum. Þó að plön flestra hafi fokið út í vindinn þá lá einhver ævintýrabjarmi yfir þessu öllu saman.

Ljósin blikkuðu hér og þar í húsinu og beið ég þess bara að rafmagnið tæki sér frí. Sú var nú tíðin í svona stormviðri að ljósin gáfust upp í allri Reykjavík. Það hlýtur að hafa verið stemning í því myrkri.

Ég fór á Glætuna í gær og leyfði ljúfum tónum frá tveimur vinakornum að fylla vitundina. Og friður fyllti hjartað. Og súkkulaðikaka magann.

03.02 2008 sunnudagur

Rembingskoss.

Þegar ég horfði út yfir fannbreiðuna á þessum sunnudagsmorgni fannst mér eins og aldrei aftur muni orð vera sögð í þessum heimi. Himinflöturinn var skýr og breiður og fagurblár eins og víðáttan. Sólarljósið lék við hvern sinn fingur og smellti rembingskossum á mjallhvíta tinda fjallanna. Þar endurköstuðust þeir í augu mannabarna sem gátu ekki hindrað brosin í að springa á vörunum.

21.01 2008 mánudagur

There was something about it.

Nú arka ég til vinnu á morgni hverjum. Það er hús nokkurt í Skeifunni sem fær að njóta nærveru minnar á hverjum degi. Það ber nafnið Aðalskoðun hf. Þangað kemur fólk inn úr vetrarkuldanum með bílana sína og biður um skoðun á þeim. Sem móttökustjóri tek ég brosandi á móti þeim, býð góðan daginn og skrái umbeðna skoðun. Þetta er hið ágætasta starf og hlakka ég til að komast almennilega inní allt sem fylgir því. Það er mikið.

Um helgina fór ég úr landi. Ég fór í skip sem vaggaði á öldunum. Það hét Herjólfur og gleypti tugi annarra ungmenna. Ný kynslóð stóð fyrir meiriháttar móti hinum megin við hafið. Svo ég skellti mér til Eyja.

Það var margt sem kom upp á yfirborðið í Eyjum. Ung stúlka vissi ekki betur og tók með sér vegabréfið sitt, því hún var að fara út landi. Síðar komumst við að því að henni er lífsins ómögulegt að hugsa í myrkri auk þess sem i-póðan hennar er menguð og eilíf, okkur öllum til mikillar mæðu. Annar kauði týndist á götum bæjarins. Það kom okkur reyndar ekki mikið á óvart þar sem sá maður gæti auðveldlega týnst í Kringlunni. En það er önnur saga.

Í Eyjum sváfum við á gólfinu í köldu herbergi. Það var bæði ljúft og sárt. Við risum þó öflug úr rekkju báða morgna og lofuðum Guð á yndislegum samkomum. Veðrið lék sér aldeilis við okkur og fengum við smá smakk af nánast öllum hliðum þess. Stormurinn var skondinn, en heiðskíran og sólin sem glampaði í snjónum var þó yndislegri en allt. Gleðin sem fyllti mig við að rölta um í sólarsnjó í Eyjum með góðum vinum var dýrmæt.

Við fórum í snjókast, gerðum skuggamyndir í morgunskímunni, skautuðum niður svellkaldar brekkurnar, skylmdumst með risavöxnum grýlukertum, urðum fyrir árás frá frispuðum spilastokkum, fengum hnakkalög á heilann gegn vilja okkar, fylltumst af dýrð Guðs, horfðum á handbolta, dönsuðum milli ljósastaura í náttmyrkrinu, röltum um höfnina í snjókurlinu, sumir fengu sér 6 tommu pizzu á stærð við 16 tommu, aðrir týndu Krónunni en fundu hana síðan aftur, við börðumst gegnum storminn til þess að komast í sturtu, sprönguðum í frosnum klettum, tókum myndir af öllum herlegheitunum.

Lítil perla keypti sér kartöflusalat í matinn, á meðan nokkrir gæjar lifðu á trópí. Einstök lilja var skilin eftir í myrkrinu inni á klósetti og varð að fikra sig út þegar ljósleysið svaraði ekki kallinu. Hippabíllinn stóð fyrir sínu og stríðshúsið átti góðan seinni hálfleik. Fararstjórinn fagri leiddi okkur í ógöngur af miklum glæsibrag. Það var hlegið, brosað og lifað. Drottinn mætti á svæðið og snerti við okkur öllum.

Gullmóment féll frá einlægri stúlku þegar hnakkaskvísan með vegabréfið missti tímaskynið og hváði með skelfingu í röddinni að við værum að missa af Herjólfi, tveimur tímum fyrir brottför. Hnakkaskvísan: „Hjálpi mér, erum við ekki að missa af skipinu?“ Einlæga stúlkan: „Neih! Oh Linda, ert’ekki með neitt þarna inni?!?“, og potar í heilabú hnakkaskvísunnar, hneyksluð á svip.

Á heimleiðinni smellti sólin dýrindis kossum á kinnar vorar og málaði landslagið rautt af ljóma. Öldurnar voru í essinu sínu og á meðan sumir hvíldust og reyndu að sofa þá dönsuðu aðrir af sér tærnar og guldu þungt fyrir það síðar. Flugvélin sem sveimaði yfir höfðum okkar og gerði næstum high-five við skipið vakti mikla lukku og ungur drengur náði því listilega á filmu.

Helgin lifir í minnum okkar allra. Eyjar 2008. There was something about it.

15.01 2008 þriðjudagur

Snjófjaðrir og sólskinsfólk.

Það er sólskinsfólk á hverju horni. Ég er viss um að ef þú hugsar þig vel um að þá geturu fundið að minnsta kosti eitt sólskinsfólk í þínu lífi.

Nú er rökkrið að þéttast fyrir utan gluggann minn. Hver slökkti á tunglinu?

Himneskar snjóflygsur trítluðu niður í kvöldskininu um helgina. Ég er viss um að englarnir voru í koddaslag. Dúnmjúkir og kaldir hrísluðust hnoðrarnir niður á við, sem fjaðrir af himni og mynduðu friðsæla ábreiðu á jörðinni.

Atvinna flaug í fang mitt um daginn. Það var ánægjulegt með meiru.

07.01 2008 mánudagur

Nýtt ár, nýr kafli í lífinu.

Nýja árið ber eitthvað forvitnilegt með sér, ég finn það allt um kring. Lífið er skemmtilegt fyrirbæri, það kemur sífellt á óvart. Það eitt að geta farið að sofa og hlakkað til morgundagsins er gjöf. Það eru 7 dagar liðnir af árinu og ég er stútfull af gleði innra með mér. Og hún er bara einum að þakka. Takk Jesús!

Það er svo margt að sjá, margt að upplifa, margir nýir að kynnast… endalausir möguleikar! Þar sem ég gat ekki sofnað að þá gerði ég lista yfir markmið þessa árs. Verður spennandi að sjá hvort þau nái að uppfyllast. Hvort draumar rætist. Hvort þrár verði að veruleika.

Þegar ég lít yfir liðið ár og sé hvað Guð hefur gert margt og fallegt fyrir mig á hverri síðu þá get ég ekki annað en fyllst þakklæti. Og tilhlökkun yfir næsta kafla. Og forvitni yfir hvers eðlis hann skyldi vera.

Nú þarf ég að venja mig á að segja og skrifa 2-0-0-8. Og að vakna á hverjum morgni með bros á andlitinu.

Það eru litlu hlutirnir í degi hverjum sem gera lífið svo einstakt og merkilegt og stórkostlegt. Ég ætla að leita eftir þeim á hverjum degi.

22.12 2007 laugardagur

Ljóminn og jólin og dýrðin.

Lítil frostkorn hríslast niður úr skýjahnoðrum sem skauta yfir ísilagðan himininn. Yndisaukinn fyllir mig þegar ég anda að mér fersku og íslensku andrúmsloftinu.

Jólin eru að nálgast. Það er undarlegt hvernig þau læðast að og umvefja skyndilega alla sálina! Ég var að setja upp fagra ljósadýrð í gluggasilluna mína í dag, og nokkra sveinka hér og þar í hillurnar.

Ljóminn geislar af vinum og vandamönnum. Það er yndislegt að vera komin heim.

12.12 2007 miðvikudagur

Frónið mitt sæla.

Ísland farsælda frón. Sunnudagurinn sextándi nálgast eins og óð fluga á hælum mér.

Í morgun var kveðjustund fyrir mig í skólanum. Krakkarnir sátu allir í hring í kringum mig og lásu upp lítil bréf sem þau höfðu skrifað og skreytt undanfarna daga. Ég fékk svo stórt knús í hjartað og átti erfitt með að halda aftur af tárunum sem reyndu að streyma fram í augnkrókana. Þessir krakkar eru algjör yndi og þó sumir þeirra séu óttalegir gemlingar að þá á ég eftir að sakna þeirra óskaplega mikið. Eftir þessa litlu krúttlegu stund hópuðust allir saman úti í porti og gæddu sér á kökum og gosi.

Nú er bara að byrja að pakka öllu ofan í töskur og undirbúa sig andlega fyrir kuldann heima! Og jólaskapið ;) Gleðin og tilhlökkunin ólgar innra með mér!

15.11 2007 fimmtudagur

Ljós í myrkri.

Margrét Helga var að fagurlita mynd af stelpu í íslenskutíma í dag. Allt í einu ljómar andlitið hennar upp og hún snýr sér að mér og segir: „Höfuðið á henni á að glóa!“ Ég lít á hana og spyr: „Hvers vegna á það að glóa?“ Sú stutta horfir á mig, heldur hneyksluð á spurningunni og svarar: „Því við erum ljós í myrkri auðvitað!“ Ég gat ekki varist brosi.

Það hefur ekki margt átt sér stað hér undanfarið. Langano var alveg yndisleg upplifun. Að komast aðeins út úr stórborginni og í nánast einangrað umhverfi, þar sem friður og ró ríkti allan tímann. Sólin skein svo kát og sæl og vatnið kallaði á okkur hvern morgun. Það var alveg stórkostlegt að liggja á vindsæng á fagurlituðu vatninu og fljóta innan um glansann sem geislar sólarinnar mynduðu við hvert dansspor. Algjör afslöppun. Auk þess sem ég lærði alveg splúnkunýtt spil sem ég þarf að kenna ykkar krakkar mínir þegar ég kem heim.

Er ekki kominn jólafílingur í mannskapinn heima fyrir? Mér hefur reynst erfitt að komast í hinn ekta jólafíling með allt þetta sumar í kringum mig, engan snjó, engin jólalög, engar smákökur til að baka og borða. En eitt veit ég að þegar ég stíg út úr flugvélinni í desember að jólatilfinningunni á eftir að rigna yfir mig.

Annars hefur lífið bara gengið sinn vanagang með sól og kennslu og öllu tilheyrandi. Á morgun eru nákvæmlega 4 vikur þar til ég kem heim á klakann. Hjartað kitlar af fögnuði.

02.11 2007 föstudagur

Sólstrandarfílingur.

Nú hef ég lokið við að skrifa greinina í nóvemberblað Kristniboðsfrétta og get einbeitt mér að þessum skrifum á ný.

Omo Rate var ævintýri sem aldrei mun yfirgefa mig. Hitinn drekkti mér eins og djúpt stöðuvatn og rykið þyrlaðist í kringum mig hvert sem ég fór. Hálfnakið fólk starði á mig stórum augum og litlir krakkar með skítuga bossa réttu fram hendurnar til að snerta mig. Ævintýrin fylgdu mér eins og skugginn. Krókódílarnir svömluðu í skítugri ánni. Sólin settist með viðhöfn á hverju kvöldi. Næturdýrin hófu kóræfingar seinni hluta dags sem margar hverjar entust alla nóttina. Batman heiðraði okkur með viðveru sinni í kvöldskininu og söngur Daasanach-stúlkna ómaði í rökkrinu. Lítill Daasanach-drengur kom í heiminn og varð ég þess heiður aðnjótandi að líta hann augum. Miðbærinn er ein gata og úthverfið er önnur gata. Þrjú hringtorg eru í bænum og svo heppilega vill til að einnig eru þar þrír bílar. Ruslinu sópar fólk út á götu og kveikir svo í því. Ágætis leið til að losna við ruslahauga, sem eiga það til að hrannast upp hér í Addis Abeba. Það var yndislegt að eyða þessum dögum með Kalla og Raggý og ég lærði meira að segja nokkur orð á Daasanach-máli.

Þessa vikuna hefur verið ákveðið verkefni í gangi hér í skólanum sem kallast Etiopiauken. Þá var krökkunum skipt í þrjá hópa eftir aldri og voru ýmist tveir eða þrír kennarar með hvern hóp. Síðan örkuðum við um borgina þvera og endilanga og kynntumst hinum margvíslegu hliðum á eþíópískri menningu, landi og þjóð. Í dag var svo lokadagurinn og settu krakkarnir upp markað og sýningu á því sem þau höfðu séð, gert og búið til. Ég var með yngsta hópinn og lærðu þau að flétta körfur í vikunni. Voru þau með þær til sýnis á markaðnum auk þess sem þau seldu ávexti og grænmeti sem þau keyptu á raunverulegum markaði fyrr í vikunni. Annar hópurinn var með ýmis konar krydd til sölu sem þau bjuggu til sjálf, eins konar snakk sem kallast Kolo og síðan voru þau með sýnishorn af þeim 8 kryddjurtum sem þarf í hið víðfræga Berbere. Þriðji hópurinn brá sér í gervi blaðamanna í vikunni og kynntu sér hin ýmsu hjálparstörf. Þau seldu síðan afraksturinn í formi dagblaðs sem ég festi kaup á.

Eftir um klukkustund held ég svo af stað til Langano með nokkrum einstaklingum héðan í afslapps helgi í sólstrandarfíling. Aðeins eru 6 vikur eftir af dvöl minni hér í Eþíópíu og á ég erfitt með að trúa hversu fljótt tíminn hefur liðið.

Gullkorn:
„Það er ævintýri inni í kökunni!“ – Margrét Helga
„Veistu hvað, ég bað Guð um að skemma allar flugvélarnar í desember svo þú komist ekki til Íslands.“ – Margrét Helga

10.10.2007 miðvikudagur

Regntíminn fokinn með skottið milli lappanna.

Með einni hvassri vindhviðu var regntíminn fokinn fyrir horn. Nú vakna ég á hverjum morgni við kumpánlegt þrusk fyrir utan gluggann minn. Þar spígsporar sólin á baðfötunum og vinkar mér að koma út að leika.

Ég átti bágt með að hafa hemil á hláturkviðunni sem sauð í maganum í vikunni. Ég var að kenna litlu krakkakrílunum sem ég er með í tónmennt íslenskt lag og var ég með tvö tiltæk í höfðinu. Í grænni lautu og Hver er undir teppinu?. Fékk ég alla til að standa í stórum hring og útvegaði ábreiðu. Því næst fékk ég einn lítinn gutta til að fara fram og annan til að krjúpa í miðjunni með ábreiðuna yfir sér. Síðan kenndi ég þeim lagið: „Í grænni lautu þar geymi ég hringinn, sem mér var gefinn og hvar er hann nú, sem mér var gefinn og hvar er hann nú!“ Þá trítlaði guttinn sem var frammi inn í stofuna og bað ég hann að reyna að finna út með snilligáfu sinni hvern vantaði í hringinn. Svona gekk þetta þrjár umferðir og fannst mér þetta hið sjálfsagðasta mál í heimi. Þar til ég fattaði að lagið passaði engan veginn við leikinn!! Sem betur fer skildi enginn þarna íslensku nema Margrét Helga og sú stutta gerði enga athugasemd, söng bara með fullum hálsi. Á meðan reyndi ég að halda andlitinu með hláturinn kraumandi undir niðri. Hvernig í ósköpunum fór ég að því að rugla þessu svona saman. Ég var samt ekkert að leiðrétta þetta. Allavega ekki enn um sinn.

Í síðustu viku fór ég í lítinn ljónagarð hér í Addis með Helgu og Kristjáni og gormunum fjórum. Það er svo sem ekki frásögufærandi að öðru leyti en því að gestir garðsins fylgdu okkur með augunum hvert einasta skref. Við vorum mun áhugaverðari gripir en nokkurt ljón í garðinum. Þá kom upp sú hugmynd að ef Eþíópar væru nú bara svo sniðugir að skella nokkrum útlendingum í búr og fá þá til að gera ýmsar kúnstir að þá myndu þeir sennilega græða fúlgur á örstuttum tíma.

Þær gleðifréttir get ég fært aðdáendum Eþíópíu heima fyrir að Injera-Wodd er bara orðinn hinn frábærasti matur. Er ég búin að venjast honum ótrúlega vel og verður þetta betra og betra í hvert skipti sem það kemur inn um mínar varir, eins skelfilega súrt og skringilegt þetta var í fyrstu.

Einnig hafa öll bréf og pakkar sem ég vissi af komist á leiðarenda. Þúsund þakkir fyrir þau, það jafnast ekkert á við smáglaðning að heiman!

Vikan í Omo Rate nálgast sem óð fluga væri á hælum hennar og er ég bara að bíða eftir að flugmiðinn minn til Jinka komist í mínar hendur. Þangað verð ég sótt af Kalla & Raggý og síðan verður brunað af stað á leiðarenda. Annars hefst það ævintýri eldsnemma á laugardagsmorguninn kemur. Hlakka til!

Netið hefur einnig verið frekar óþekkt undanfarna daga svo erfitt hefur verið að setja inn færslur. En þetta er vonandi allt á uppleið héðan í frá.

27.09.2007 fimmtudagur

Meskel brjálæði.

Á morgun er Meskel, trúarlegur hátíðisdagur Orthodox-kirknanna hér í Eþíópíu til minningar um þegar Saint Helene uppgötvaði “the true cross” á fjórðu öldinni, en Meskel þýðir einmitt “kross”. Þeir hátíðarhöldin voru samt sem áður í dag og fóru margir að fylgjast með. Ég fór með Toril, sem er kennari hér við skólann, og 4 norskum lækna- og hjúkrunarnemum sem hafa verið við störf í Jinka og komu til Addis núna í vikunni. Við lögðum af stað fótgangandi kl. 17 og héldum sem leið lá að Meskel Square sem er 16 akreina vegamót í miðri höfuðborginni. Gríðarlega stórt. Þar fór öll hátíðin fram. Þegar við nálguðumst torgið sáum við hvar fólk kom streymandi að úr öllum áttum svo við héldum fast í hvort annað til þess að týnast ekki. Við reyndum að komast nær miðjunni en það reyndist hægara sagt en gert. Við smokruðum okkur áfram eftir göngustígnum sem var girtur af á aðra hönd þar sem dansar og aðrir atburðir fóru fram á götunni. Skyndilega myndaðist þvílíkur troðningur á þessu litla svæði sem við höfðum til að ganga á, fólk kom úr báðum áttum og áður en ég vissi af var ég pikkföst í miðri þvögunni með fólk á alla kanta og gat mig hvergi hreyft. Ég fann bara hvernig fólkið þrengdi sífellt meira og meira að mér og á tímabili átti ég erfitt með andardrátt. Ég var dauðhrædd um að troðast undir og auðvitað misstum við öll takið á hvert öðru. Fólk reyndi að komast í báðar áttir og við sáum loks að það þýddi bókstaflega ekkert fyrir okkur að reyna að komast nær, það var alveg ómögulegt svo við ákváðum að fylgja straumnum til baka. Það var heldur enginn hægðarleikur og var mér farið að líða hálf illa þarna í þvögunni, með myndavélina mína um hálsinn (í töskunni þó, sem betur fer) og öndunarörðuleika í stöðugri uppsiglingu og olnboga frá hinum og þessum í andlitinu. Ég og Thomas, sem er læknanemi frá Bergen, sáum að skynsamlegast var að reyna að komast upp að veggnum sem var okkur á aðra hönd og klifra þar upp og yfir í grasbrekkuna hinum megin. Hann komst þar upp en ég átti í erfiðleikum með að komast því troðningurinn var svo mikill. Loks náði þó kona nokkur sem var við hliðina á mér að toga mig til sín svo ég komst að veggnum og Thomas gat híft mig upp. Ofan á veggnum var girðing og hinum megin voru þyrnirunnar svo við urðum að klifra yfir girðinguna í gegnum þyrnana.

Eftir þessa miklu baráttu gátum við loksins andað léttar og sáum þá að við vorum aldrullug með þyrna og lauf á fötunum og í hárinu. Það var samt enginn tími til að hugsa um það því við urðum að reyna að finna hinar stelpurnar og Toril sem höfðu ekki komist upp að veggnum. Við fundum Toril fljótlega eftir að hafa gengið til baka en það fór dágóður tími í að finna hinar stelpurnar þar sem þær höfuð endað hinum megin við götuna, einhverra hluta vegna. En allir voru öryggir að lokum og enginn slasaður, sem betur fer, fyrir utan nokkrar skrámur og höndum. Við ákváðum að halda okkur í grasbrekkunni það sem eftir var og gátum við séð nokkuð vel þaðan og yfir á torgið. Þar voru þúsundir fólks saman komið, veifandi ljósum og hrópandi og kallandi. Á götunni fyrir neðan voru dansarar og fólk sem hljóp hringinn í kringum torgið, söng og fagnaði. Öðru hverju ráku allir þeir sem voru í grasbrekkunni og þar í kring upp fagnaðaróp og blístruðu. Hluti af Meskel fögnuðinum er risastór brenna, eða Demera, sem byggir á þeirri trú að Saint Helene hafi fengið opinberun í draumi. Henni var sagt að hún ætti að útbúa brennu og reykurinn myndi sýna henni hvar “the true cross” væri grafinn. Þess vegna var búið að setja upp þennan líka gríðarlega risavaxinn bálköst á miðju torginu og biðu allir í ofvæni eftir að hann yrði tendraður, enda aðalatburðurinn. Þegar hann svo loksins stóð í ljósum logum ætlaði allt um koll að keyra, flugeldum var skotið upp og reykurinn streymdi yfir mannskapinn. Eftir það héldu allir heim til sín. Á leiðinni til baka komu nokkrir ungir eþíópískir menn og tóku í höndina á mér og sögðu mér hvað ég væri afskaplega falleg. Hehe, ég hló bara og tók í höndina á þeim. Þeir gáfu mér síðan ljós, sem margir voru að brenna. Þetta var kveikur sem var inní eins konar berki, líktist kertaljósi.

Þegar við komum aftur uppí skólann fórum við á bíl niður að Sheraton-hótelinu til að skoða ljósin þar. Ég hef bara farið þangað áður að degi til svo það var mjög gaman að sjá og upplifa hótelgarðinn að kvöldi til. Ljósin í vatninu og allt í kring gera ótrúlega mikið. Fyrir utan hótelið eru líka nokkrir ljóskastarar, ótrúlega stórir, ljósið frá þeim sést langar leiðir. Það var mjög skemmtilegt að sjá hvernig flugurnar og fiðrildin sóttu í ljósið og lýstust upp eins og eldflugur, stórkostleg sýn. Við keyrðum síðan til baka að skólanum, þar sem verðirnir okkar og fleira fólk voru búin að búa til sitt eigið bál með krossi í miðjunni. Krossinn táknar “the true cross”. Síðan er beðið og séð í hvora áttina krossinn fellur því mikil gæfa mun fylgja fólkinu sem býr þeim megin, eða svo er sagt. Það var einnig dansað og klappað eftir að krossinn féll og alveg einstakt að sjá gleðina í þessu fólki. Þetta var alveg einstakt kvöld í alla staði og alveg brjáluð upplifun. Myndir fara bráðum að koma inn, ekki veitir af, ég ætla að reyna að ná góðum díl við þetta blessaða internet hér sem er ekki uppá sitt besta. Wish me luck! ;)

16.09.2007 sunnudagur

Það berst með vindinum.

Minning dagsins í dag blómstrar ljóslifandi í huga mér. Unga stúlkan, tötralegur klæðnaðurinn sem huldi dökkt hörund hennar og svartir sem kol héngu lokkarnir undan sjalinu sem vafið var létt um höfuð hennar. Berfætt stóð hún á skítugri götunni með lítinn drenghnokka á bakinu. Hrokkið hár hans kúrði í einni bendu á litla kollinum og smágerðar hendurnar veifuðu glaðlega til mín. Mest um vert þótti mér þó blikið í dimmbláum augum snáðans þegar ég brosti hlýlega til þeirra í kveðju skyni áður en bifreiðin týndi sér í kösinni sem vellur um umferðagötur borgarinnar daglangt.

Það ýlfrað í skörpum vindhviðunum sem hrífa regndropana í fang sér og saman renna þau niður pálmablöðin. Á bakvið myrk skýin reisir sólin úfinn kollinn upp af koddanum, undan sænginni og lítur þreyttum augum niður á Addis Abeba. „Aðeins lengur…“, tautar hún fyrir munni sér og þrýstir krumpuðum geisla á snooze-takkann áður en hún snýr sér á hina hliðina. Já, sólin lætur enn bíða eftir sér, hún kíkir þó milli skýjanna annað slagið og greip ég tækifærið um stund og bakaði mig í geislum hennar seinni part dagsins. Það fer að styttast í hinn endann á regntímanum og get ég ekki annað en verið fegin. Nóg komið af bleytu í bili.

Í gærkvöldi varð rafmagnslaust í nokkra stund og sat ég þá skyndilega ein í gríðarlegu myrkri. Sem betur fer er ég með kerti um alla íbúð svo ég kveikti á þeim í snatri og kom þessi líka rómantíski blær yfir híbýlin. Ég kveiki reyndar á þeim á hverju kvöldi því það verður svo svakalega dimmt hérna þegar klukkan fer að nálgast sjö. Auk þess sem kertaljós hafa róandi áhrif á umhverfið.

Í vikunni sem leið gekk nýtt ár yfir þröskuldinn hér í Addis. Árið 2000 hefur litið dagsins ljós og fögnuðu Eþíópar aldamótunum með látum. Flugeldar og ljós lýstu upp himininn, þó var það ekkert í líkingu við áramót eins og Íslendingar eru svo frægir fyrir. Mér var boðið í matarboð til Elisabeth ásamt fullt af norskum og dönskum einstaklingum sem þekktu allir hver annan en ég þekkti varla sálu og hafði aldrei séð þau áður. Mér leið því hálfkjánalega þar sem ég sat í sófanum á milli tveggja Eþíópa (sem var einnig boðið) og reyndi að láta eins lítið fyrir mér fara og ég gat. Þetta var samt ágætis kvöldstund þar til ég lét mig hverfa í rólegheitin heima fyrir. Við grilluðum í kvöldskininu, minnti mig á grillkvöldin í góðra vina hópi á Íslandi. Þó verð ég að segja að kjötmetið var ekkert sérlega gott. Ég reyndi samt mitt besta til að koma sem mestu niður af mínum skammti.

Í þessum skrifuðu orðum sit ég í sófanum mínum, með gabi mér um axlir (flott teppi, eþíópísk hönnun), kertaljósið logar mér við hlið enda klukkan að ganga sjö. Ég hugsa til ykkar heima og sendi kossa og knús með vindinum.

08.09.2007 laugardagur

Keyrt á götum Addis-borgar.

Gærdagurinn var frekar merkilegur dagur. Þá smakkaði ég kaffi í fyrsta skipti, ekta eþíópískt kaffi sem reyndar varð of væmið eftir nokkra sopa af völdum of mikils sykurs. Mér var einnig boðið í heimsókn inná eþíópískt heimili, en það var einmitt þar sem ég smakkaði hið umrædda kaffi. Kona að nafni Marta bauð Helgu Vilborgu og fjölskyldu í kaffi svo ég fékk að fljóta með. Ég velti fyrir mér hvað ég hef skrifað orðið „kaffi“ oft í þessari færslu. Var tekið vel á móti okkur af bæði fullorðnum og börnum. Eftir að hafa stigið yfir þröskuldinn varð mér ljóst að ég og myndavélin mín áttum ekki eftir að fá að upplifa þessa heimsókn í friði. Lítil börn, dökk á hörund umkringdu mig alla, potuðu í myndavélina og ég átti helst að smella af viðstöðulaust. En ég neita ekki að þau voru afskaplega sæt litlu skinnin, og að fylgjast með þeim leika sér við hvítingjana frænd-frænku-kornin mín var alveg yndislegt. Eins og ég hef minnst á áður að þá eru aldamótin í næstu viku. Á miðvikudaginn til að vera nákvæm. Í tilefni af þeim atburði spígsporaði hátíðarmaturinn um hlaðið og galaði til móts við sólskinið. Það er alveg ótrúlegt hvað Eþíópar leggja mikið á sig til að fagna þessum áramótum. Verið er að laga hinar og þessar götur í borginni, nánast hvert tré er þakið jólaseríum svo borgin blikar á hverju kvöldi. Alls staðar má sjá merki þess að „millennium“ er á næsta leiti. Götubörnin sem reyna að selja bréfþurrkur til keyrandi vegfarenda eru meira að segja með aldamótaþurrkur undir höndum. Og Eþíópar hvaðanæva að úr heiminum flykkjast nú til Addis Abeba til að fagna þessum tímamótum í komandi viku. Þegar heimsókninni inná þetta heimili lauk var kominn tími fyrir mig að halda heim á leið og þá gerðist annar merkisatburður, sem gerði gærdaginn svona líka merkilegan. Ég keyrði í fyrsta skipti í þessari borg sem svo óðum fyllist af fólki. Já þið heyrðuð rétt, ég settist undir stýri í þessari brjáluðu umferð og ég get ekki sagt annað en að ég hafi verið með hjartað í buxunum nánast alla ferðina. En þrátt fyrir það þá gekk mér bara mjög vel að stjórna farartækinu og kom mér og farþeganum á leiðarenda, án allra skráma og slysa. Guði sé lof.

Ég er komin með nýtt nafn meðal ákveðinna einstaklinga. Anna Flower. Jebb, that’s right. Ég asnaðist til að útskýra síðara nafnið mitt sem „Lilja is like Lily in english, like the flower“, og það hefur setið fast við mig síðan. Anna Flower eða Anna Abeba, því Abeba þýðir „flower“ eins og ég hef minnst á áður.

Annars gengur kennslan bara sinn vanagang. Ellefu litlir ormar sem babla norsku, sænsku, ensku og dönsku hvert í kapp við annað í leikfimistímum. Átta eldri ormar spila á hljóðfæri eins og trumbur og hrópa á norsku, sænsku, ensku og dönsku sín á milli í tónmenntartímum. Einn lítill Íslendingur les, skrifar og lærir ljóð af miklum móð milli þess sem hún hlær og stríðir frænku sinni í íslenskutímum.

Sakna ykkar allra with love from Addis.

23.08.2007 fimmtudagur

Dýrð á himni vs. eymd á jörðu.

Ég stend opinmynnt og stari upp í himinhvolfið þar sem þrumurnar skemmta sér með eldingunum. Þunglamalegir droparnir hrynja niður allt í kringum mig svo ég verð gegndrepa, en mér er alveg sama. Eldingin býður upp í dans og þruman þakkar með látum. Svartur himininn er eins og baráttuvöllur horfinna stríðshetja þar sem ljósin og endurköstin kallast á myrkrinu. Þegar ljósblossinn birtist að nýju sé ég hvar mótar fyrir skýjahnullungunum og eldingin skerst þvert á þá. Slíka dýrð hef ég aldrei séð.

Ég er á leið minni niður að skólanum. Sólin sendir nokkra af geislum sínum niður á milli skýjanna sem rölta eftir bláum vellinum. Á víðáttumiklu túninu fyrir framan skólahúsið spígsporar skjaldböku-fjölskyldan í makindum sínum, bítandi gras og hugsandi um næsta skref, mamman, pabbinn og litla barnið. Risavaxnir foreldrarnir líta á mig ískyggilegu augnaráði þegar ég beygi mig niður til að heilsa litla kappanum þeirra sem lallar í áttina til mín. Hann styrkist með hverjum deginum, litla skinnið.

Ég sit í farþegasætinu á Rang Rover-num og virði fyrir mér umhverfið. Götupiltar með prik og gjarðir, mæður með litla anga á bakinu, limalaust fólk af ýmsu tagi, gamall maður sem sefur í strigapoka á torginu, ung stúlka sem vefur um sig sjalinu á horninu og reynir hvað eftir annað að blása lífi í eldstúfinn fyrir framan sig, bárujárnskassar á hjólum sem hinir heimilislausu draga á eftir sér á næsta svefnstað, ungir drengir meðfram steyptum veggjum sem pússa og bóna skó eldri karlmanna, villihundar á hverju horni, í hverju skoti, skítugar götur og ruslahaugar hér og þar, lífið er ekki sanngjarnt.

17.08.2007 föstudagur

Driving Licence.

Einhverra hluta vegna finnst öllum að ég verði að fá ökuskírteini hér í landi. Eins og ég hef minnst á að þá er umferðin hér ekkert grín. Hver fer þangað sem hann vill og spáir lítið í umhverfi sitt eða hvernig vegurinn liggur. En þetta er víst eitthvað sem ég verð að demba mér út í eins og hvað annað. Svo í gær byrjaði ég hið bráðskemmtilega en jafnframt þreytandi og langa ferli að sækja um ökuskírteini. Ég skal byrja á byrjuninni.

Klukkan 8:20 rölti ég niður veginn og að hliðinu sem liggur inn á skólalóðina. Það var fimmtudagsmorgun og ég átti bara að kenna Margréti Helgu í tveimur fyrstu tímunum og síðan var ég laus það sem eftir var dagsins. Yndislegt. En allir mínir draumar um góðan frídag flugu út í veður og vind þegar Stig, skólastjórinn, bankaði á dyrnar á skólastofunni og tilkynnti mér að ég eigi þegar í stað að fara upp á skrifstofu því þar bíði mín náungi sem ætlar að fara með mig að sækja um ökuskírteini. Klukkan 9 var ég mætt upp á skrifstofu. Þar þurfti ég fylla út eitthvað skjal fyrir The Norwegian Embassy, því þangað þurfti ég að fara til þess að fá skírteinið mitt þýtt. Síðan var tekið afrit af vegabréfinu mínu og að lokum var mér sagt að ég þurfi að hafa með mér passamynd. Og auðvitað gleymdi ég öllum passamyndunum heima þannig að ég þurfti líka að fara og láta taka mynd af mér. Eins og ég hef svo oft sagt að þá er sko no hurry in Africa! Ég beið á skrifstofunni í rúmlega klukkutíma eftir náunganum sem átti að fara með. Konan á skrifstofunni sagði að sá útvaldi talaði enga ensku, bara amharísku. Mér leist nú ekkert á það og bað Guð um að redda þessu fyrir mig í Jesú nafni! Stuttu seinna sagði hún mér að sá útvaldi hafi skroppið í bæinn svo ég verði að fá annan samferðarmann. Sá náungi hét Jasu eða Iyasu og talaði hann fína ensku og kom í ljós þegar leið á daginn að skopskynið var heldur betur í lagi. Norsk stelpa sem heitir Astrid og kom hingað fyrir tveimur dögum kom líka með okkur. Við vissum ekkert við hverju var að búast og héldum af stað með Jasu í þennan leiðangur. Á leiðinni í The Norwegian Embassy kom ekki til greina fyrir okkur að þegja og horfa á umhverfið, hann vildi að við töluðum allan tímann, á meðan hló hann sig máttlausan og stríddi okkur út í eitt. Þegar við komum loks í ráðuneytið skiluðum við inn skírteinunum okkar en urðum síðan að fara og taka út peninga því þetta ferli átti eftir að kosta okkur slatta. Við keyrðum því alla leið á Sheraton hótelið á meðan skírteinin voru í þýðingu. Þegar því var lokið keyrðum við til baka á NLM (Norwegian Lutheran Mission = skólinn sem ég er á) og fengum okkur hádegismat. Þegar allir voru mettir var ferðinni heitið í The Norwegian Embassy enn á ný til að sækja skírteinin. Þaðan fórum við á annan stað til að láta stimpla skjölin okkar. Það tók sinn biðtíma eins og annað auk þess sem númerakerfið fór í algjört rugl og í einhvern tíma vissi enginn neitt um neitt. Nú jæja, þá þurfti að láta taka myndir af okkur svo litla hvíta toyotan sem við vorum á rúllaði af stað í litla skúrinn sem ljósmyndastofan var í. Konan sem tók myndina var einungis með litla gráa Sony myndavél, ekki ósvipaðri minni litlu, og tvær risa-flass-regnhlífar sitthvoru megin við sig. Ég settist á lítinn koll og setti mig í stellingar fyrir myndatökuna. Hún tók örugglega 10 myndir áður en hún prentaði út eintak og var lýsingin hræðileg á þeim öllum! Ég var nú ekki beint sátt og bað hana um að prófa einu sinni enn. Hún færði þá flass-regnhlífarnar aftar og þá gekk þetta loksins! Á meðan ég beið eftir að hún prentaði þær út heyrði ég Jasu og Astrid skellihlæja frammi. Þá hafði önnur kona tekið hinar myndirnar fram og sýnt þeim!! Og Jasu eins og hann er, gerði heljarinnar grín að mér og hló og hló. Síðan heimtaði hann að fá að eiga eina af þeim og Astrid líka og settu þau bæði hrikalega yfirlýsta mynd af mér í veskin sín. Hann sagði svo að í hvert sinn sem honum liði illa, ef hann gerði mistök eða vantaði ástæðu til að hlæja að þá myndi hann taka upp myndina og minningin ein myndi koma honum til að brosa. Ég var nú ekki sátt eins og þið getið ímyndað ykkur, en þetta er minning sem er frekar skondin og fékk ég einnig eintak af þessari mynd til að sýna ykkur í desember ;). Jæja, nú var ekkert eftir að gera nema fara til yfirvaldanna og fylla út fleiri form og skjöl, bæði á ensku og amharísku og borga fleiri peninga (úff) og bíða ennþá meira. Jasu flýtti sér aðeins of mikið í skjalaferlinu því þau rugluðust öll og skrifuðum við undir á vitlausum stöðum og ég veit ekki hvað og hvað. Síðan reyndum við að útskýra klúðrið og það tók hann dágóða stund að átta sig á því en fór loks og fékk ný skjöl svo við gátum fyllt allt út aftur. Þegar við loks dröttuðumst að lúgunni sem átti að taka við öllum skjölunum frá öllum stöðunum var búið að loka, enda klukkan orðin 17:00! Við urðum því að fara í morgun og klára þetta. Gerðum við það og er ég núna komin með eþíópískt ökuskírteini! En ekki fyrr en við vorum búin að bíða í 2 klukkutíma. Hugsið ykkur bara, ef þetta gengi svona fyrir sig á Íslandi. Þessu ferli fylgdi þó mikið gaman, mikill hlátur og mörg bros.

Fleiri ævintýri are to come. Stay in touch. Love you guys.

15.08.2007 miðvikudagur

Addis Ababa = New Flower.

Staðsetning: Addis Ababa, Eþíópíu. (Heimilsfangið mitt er hér til hliðar)

Addis Ababa þýðir new flower, það lærði ég í dag. En þegar út í það er farið að þá endurspeglar borgin fegurð nýs blóms á engan hátt. Það fyrsta sem ég tók eftir þegar ég steig út úr flugvallarbyggingunni var lyktin. Ég get ekki sagt að hún sé góð en hún venst. Flestir sem hugsa um Afríku tengja hitann ósjálfrátt við álfuna en ég get sagt ykkur það að á nóttunni er ég í ullarleggings, sokkum og lopapeysu auk þess sem sæng og teppi kúra saman ofan á mér. Það er rigningartími núna og það er svoleiðis frístingskuldi hér á kvöldin og nóttunni. Þar að auki er ég stödd í meiri hæð en hæsta fjall Íslands getur látið sig dreyma um. Fyrstu tvær næturnar gisti ég heima hjá Helgu Vilborgu, Kristjáni og litlu gormunum. Þau eiga heima á svæði sem kallast Mega Nissa. Vegurinn þangað og frá norska skólanum er hræðilegur. Ég þakka fyrir að þurfa ekki að keyra þennan veg á hverjum morgni. Ég er með mína eigin íbúð hér á skólanum. Hér er eldhúskrókur, stofa og svefnherbergi. Baðherbergið er svo á ganginum rétt fyrir utan hurðina. Fólkið hér er líka afar indælt og hefur mér verið boðið í kvöldmat eða hádegismat næstum daglega síðan ég kom. Það eru margir kristniboðar sem gista á skólanum núna næstu tvær vikurnar en síðan halda hinar ýmsu fjölskyldur út á landsbyggðina. Þá verður aðeins rólegra hér um slóðir og færri krakkar við skólann. Norðmenn og Danir hafa þann ljóta ávana á tala á ljóshraða svo það er frekar erfitt að ná því sem þau segja en ég er mjög dugleg við að hlusta og ef þau tala skýrt að þá skil ég frekar mikið. En að mynda orðin er hins vegar allt annar fótleggur svo ég svara yfirleitt á ensku, auk þess sem fullorðna fólkið er duglegt að tala við mig ensku. Síðasta mánudag var skólasetning í skólanum. Á þriðjudaginn var svo fyrsti kennsludagurinn og gekk hann vonum framar. Þið sem hafið ekki áttað ykkur á því sem ég er að gera hér að þá er ég að kenna Margréti Helgu, elstu dóttir Helgu Vilborgar og Kristjáns, íslensku en hún átti 6 ára afmæli í gær. Í tilefni dagsins buðu þau mér og Kalla og Raggý (sem eru hér í um mánuð á tungumálaskóla áður en þá halda til Omo Rate). Fékk ég þá að smakka Wott (ég held að það sé skrifað svona) í fyrsta skipti. Injerað var afskaplega skrítið og súrt, en injera er hálfgert brauð eða pönnukaka eða eitthvað því líkt sem wottið er borðað með. Ég gat ekki borðað mikið af þessum sérstaka mat eþíópa, enda í fyrsta skipti sem hann fer inn um mínar varir. En ég býst við að þetta venjist með tímanum. Auk þess að kenna Margréti Helgu er ég með tónlistarkennslu og íþróttakennslu. Litlu kristniboðabörnin skilja auðvitað ekkert nema norsku eða dönsku svo það er frekar erfitt að eiga samskipti við þau, en eldri börnin skilja enskuna svo það er aðeins auðveldara. Stelpa sem heitir Elisabeth is my contacting person. Ég get alltaf leitað til hennar ef það er eitthvað. Hún er um 25 ára og er þetta þriðja árið sem hún er hér. Fyrst byrjaði hún sem sjálfboðaliði eins og ég en sótti síðan um að vera kennari við skólann. Fyrsta daginn fórum við að versla í matinn. Ég átti auðvitað enga eþíópíska peninga svo við byrjuðum á að fara í hraðbanka. Hraðbankar eru mikil nýjung hér í Eþíópíu og aðeins örfáir komnir. Sá sem við fórum í er staðsettur á Sheraton hótelinu sem er eitt dýrasta hótel í heiminum. Það var mikið sjokk að ganga inn á þetta hótel eftir að hafa keyrt um götur borgarinnar. Aðeins rétt fyrir utan múrveggina sem umkringja þessa glæsibyggingu sitja betlarar í röðum á skítugum götum og strætum. Alls staðar sem við stoppuðum á götunum komu betlarar og götustrákar hlaupandi og það er svo erfitt að horfa í augun á þessu fólki og sjá eymdina sem blasir við. Aðstæður margra eru hreint og beint ömurlegar. Þann 12. september eru svo aldamótin hér í Eþíópíu. Alls staðar er verið að undirbúa komu ársins 2000, en eþíópar fara eftir öðru tímatali en við. Yfirvöld eru því að hreinsa borgina og flytja því alla betlara og götufólk út úr borginni í stríðum straumum, kippa þeim upp af götunum, hlaða þeim upp á vörubíla og keyra þau margar mílur út fyrir borgina og skilja þau síðan eftir. Hroðalegt. Á nóttunni rignir yfirleitt mjög mikið, því það er jú rigningartími núna eins og ég sagði áðan, og stundum vakna ég við þessar svakalegu drunur. Það liggur við að himininn klofni þegar rigningarskýin fara hjá. Þrumurnar eru svo miklar. Þetta getur auðvitað líka gerst á daginn en er algengara á nóttunni. Í lok september fer svo að hlýna. Mér finnst ágætt að þurfa ekki að venjast landinu og aðstæðum í þessu mikla afríska hita.

Jæja, þetta var nú svona smá update á því sem hefur gerst síðan ég kom hingað. Endilega látið heyra í ykkur. Msn-ið virkar ekki alltaf svo ef þið viljið tala við mig þá skuluð þið fá ykkur gmail og google talk ;) Það virkar oftar. Ég er enn að reyna að fá myspace til að opnast svo þið sem hafið reynt að ná sambandi við mig þar vitið bara að ég get ekki svarað þar strax :). Mér þykir ótrúlega vænt um ykkur öll og sakna ykkar alveg rosalega!!

Lots of love from Ethiopia.

07.08.2007 þriðjudagur

Spennan í rólunni í maganum.

Það er kvöld og ég horfi á hafið leika sér í myrkrinu. Tónlistin í i-póðunni þyrlar upp ryki horfinna minninga. Ferskur andblærinn berst inn um gluggann og málar línur á andlit mitt. Tunglið kíkir öðru hverju milli grárra skýjahnoðra og ljósin flökta frá Reykjavík. Bíllinn þýtur í nóttinni frá Skóginum til borgarinnar eftir yndislega Sæludaga. Rokið gleypti mig fyrri daginn og var ég fuglahræðukollur í nokkrar klukkustundir. Tónleikarnir fóru með sigur af hólmi og plöntuðu gleði í sálir viðstaddra. Seinni dagurinn endaði með stillilogni og eldtungum sem teygðu sig hátt til himins. Litlu krakkakrílin sveifluðu stjörnuljósum í allar áttir og skuggamyndir fjallanna mótuðust við dökkan himininn.

Aðeins tveir dagar til stefnu. Spennan tekur dýfur í rólunni sem sveiflast taktfast í dimmu skúmaskoti í maganum mínum.

03.08.2007 föstudagur

Tvítug stúlka flýgur brátt á vit ævintýranna.

Ég átti afmæli í gær. Yndislegir vinir komu og gáfu mér gjöf sem mun sitja í huga mér og hjarta um komandi ár.

Flugvélin tekur á sprett þann 10. ágúst, föstudaginn næsta. Eftir viku. Að viku liðinni verð ég í flugvél á leið til Eþíópíu. Vá. Time sure does fly. Ég verð að fara og pakka niður minningum. Minningum til að hengja á vegg, hafa í albúmi, á borði, í hjartanu.

20.07.2007 föstudagur

Mislitir íspinnar og ljóminn í Hlíðinni.

Rétt áður en fyrsti sólargeislinn læddist inn í herbergið á gulum inniskónum opnaði ég augun og greip daginn í einu faðmlagi.

Síðar vippaði ég mér í eitthvað fatarkyns og skellti ljómanum á andlitið með einni vatnsgusu.

Allt í kringum mig hringsnúast litlar hnátur með hvarmaskúr í kringum augun sín eða gleðiblikið skínandi úr hverjum andlitsdrætti.

Ég hoppa með þær upp á fjöll úr sandi, niður rennandi læki, spila við þær brennó, hnýti vinabönd í stórum stíl og segi þeim sögur af besta vini þeirra.

Í kvöld kraumaði aldeilis í hláturtaugum stelpnanna þegar foringjarnir settu upp sparisvipinn, tróðu klósettpappír í hárið og létu síðan eins og hlaupið hefði í þá einhver púki, striplandi um á náttbrókunum einum saman.

Mikil er gleðin í Hlíðinni.

14.07.2007 laugardagur

Slitnar skósnúrur og lekandi fötur.

„En fatan hún lekur elsku mamma, elsku mamma en fatan….“ endurómaði í huga mínum þegar við flugum yfir vorri ástkæru Ísafold þar sem hún hékk í pilsfaldi sólarinnar sem breiddi úr sér yfir öræfin. Ég átta mig sífellt meira á því hvað ég er óttalega heimakær. Allt var svo yndislega íslenskt á flugvellinum þegar við lentum og ferska loftið sem einkennir landið okkar fyllti lungun þegar ég steig út úr flughöfninni og brosti við sólskininu.

Ferðin hófst á Keflavíkurflugvelli þann 2. júlí og lentum við loks, þreytt og svöng í Stavanger um nóttina eftir heldur taugastrekkjandi sólarhring. Yfirbókuð flugvél í Keflavík með tilheyrandi seinkun leiddi til þess að farangurinn okkar varð eftir í Osló og við þurftum heldur betur að spretta úr spori þar til þess að ná innanlandsfluginu okkar. Þéttsetin flugvél á leið til Stavanger, allir farþegar komnir um borð og auðvitað vorum við með öftustu sætanúmerin fagurlega prentuð á miðana okkar. Við klöngruðumst því þvert yfir ganginn á meðan Norðmenn úr öllum áttum störðu á okkur misvinsamlegu augnaráði. Ég brosti bara til þeirra og high-five-aði sjálfa mig í huganum. At least we made it.

Aldrei hefði mér dottið í hug að ég myndi fá harðsperrur í lærin eftir að hafa flogið lítilli fjögurra manna flugvél. En það varð einmitt raunin. Eiríkur og Rannveig, frændfrænku-kornin okkar frá Solbakk, komu siglandi í hálfringlaða bílnum sínum yfir fjörðinn með þessa lífsreynslu mína í rassvasanum. Flugmaðurinn var svo vinsamlegur að tala við mig ensku svo ég skildi örugglega hvað hann sagði og kenndi mér allt það mikilvægasta við hnappana og prikin í kringum stýrið á flugvélinni. Eftir nokkurra mínútna útsýnisflug bauð hann mér að taka í stýrið, en hallaði sér sjálfur aftur í sætinu og horfði út í buskann með krosslagðar hendur, sposkur á svip. Í dágóða stund sveif ég yfir Noregi með heila flugvél á valdi mínu! Fiðrildin trylltust í maganum mínum og hver einasti vöðvi í líkamanum spenntist upp. Alveg meiriháttar upplifun.

Drottning Noregs var svo almennileg að eiga afmælisdag í Stavanger á meðan á dvöl okkar stóð þar. Við röltum um bæinn, tókum myndir, sáum drottninguna fagurlega málaða í blómaflóru á torginu, komum okkur í norska fílinginn og drógum að lokum töskurnar okkar í gegnum mannmergðina sem safnast hafði saman til að fagna afmælinu og náðum í bílinn okkar á bílaleiguna. Við Dómkirkjuna rákumst við á afar myndarlegan hóp Íslendinga á litlum bílskrjóðum og ákváðum við að bæta um betur og sameina leiðir okkar sem enduðu afar skrautlega í Fiðrildagarðinum. Tók það okkur dágóða stund að finna staðinn auk þess sem einn Hafnfirðingurinn týndist. Allt umstangið var þó þess virði því fiðrildin voru mögnuð sjón. Af öllum stærðum, gerðum og litum.

Mikil rigning fylgdi okkur í Noregi en hún var dásamleg! Útlensk rigning er svo skemmtileg. Að standa úti og láta þunga dropana smjúga gegnum fötin og hárið krullast tvöfalt í allar áttir er algjör draumur. Þögnin og friðurinn sem einkenndi staðinn þar sem íbúðin okkar var í fjallshlíð nokkurri nálægt Solbakk og Jørpeland var líka frábær. Þegar lítið annað var að gera hjá okkur var bara hangin’ out at Solbakk and afslappin’ with the family.

Sveinn Einar stóri frændinn okkar giftist ungri blómarós, Anitu, af kyni Norðmanna þann 7. júlí. Þar sem það var nú megintilgangur ferðarinnar dubbuðum við okkur upp í sparigallana og skruppum í brúðkaup. Byrjaði vel með sól og blíðu en á meðan hjónakornin voru gefin saman í lítilli kirkju í bænum Riska grétu himnarnir af gleði og rigningin svoleiðis streymdi niður. Norskt brúðkaup var einnig mikil upplifun, mikið af ræðum, mikið af skemmtiatriðum, mikill matur, margar kökur, skemmtilegir kóktappar, laaaangur tími. Hófst kl. 13:00 og lauk ekki fyrr en rúmlega 02:00 um nóttina. Þrátt fyrir það yfirgáfum við veislusalinn með gleði í hjarta. Fallegt brúðkaup og falleg brúðhjón.

Daginn eftir var öllum Íslendingunum boðið í brunch í Hommersåk heima hjá foreldrum Anitu og fór dagurinn í það. Næstu daga var síðan verslað heilmikið, skruppum í Kvadrat sem er ein stærsta verslunarmiðstöð Evrópu. Of margar verslanir. Of margar hæðir. Of margt fólk. Ísland er best. Við kíktum á klaustrið í Mosterø og vitann þar, hlustuðum á norskar kindur rökræða fullum hálsi, fórum margar ferðir með ýmsum ferjum, blotnuðum í meiri rigningu og sváfum á morgnana.

Siglingin var æðisleg í alla staði. Solbakk fólkið okkar á seglskútu sem heitir því fagra nafni Ísafold og fengum við besta veðrið í allri ferðinni með okkur. Sólin var meira að segja svo indæl að kíkja í heimsókn, hafsjórinn var sléttur og tær og biðum við í ofvæni eftir að sjá litla hvali stinga sér upp á yfirborðið. Ég plantaði mér fremst í stafn skútunnar þar sem lítið sæti beið mín og lyfti ég andlitinu til himins þar sem ég sveif á vatninu með gullna geislana dansandi á gljáandi fletinum til móts við mig.

Ég steig út úr flughöfninni og andaði að mér fersku og íslensku andrúmsloftinu. Sólin kleip mig í kinnarnar og myndavélin sem hafði fengið að tjútta í 10 daga lá róleg í töskunni minni.

Set inn myndir fljótlega. Ef til vill var þetta of langt fyrir suma. Aðrir hafa bögglast í gegnum þetta. But I love you all.

01.07.2007 sunnudagur

Fljúgandi skýhnoðrar.

Með logandi himininn framundan mér og misstórar regnperlurnar dansandi á framrúðu bílsins keyri ég áfram eins og í leiðslu. Guð er hreinlega mesti snilldarinnar málari og hönnuður sem ég hef kynnst. Svo mikið er víst. Síðustu daga hefur hann svoleiðis leikið sér með sköpunarverkið á stórkostlegan hátt. Alveg magnað.

Á morgun mun ég svífa um loftin á þöndum vængjum flugvélarinnar sem hefur lofað að flytja okkur til Noregs. Það verður magnað. Svo er brúðkaupið þann 7. júlí. Tilhlökkunin er farin að ólga innra með mér. Ég lofa að segja ykkur alla söguna þegar ég kem aftur til landsins. Í máli og myndum. Hafið það gott kæru vinir. LOVE.

26.06.2007 þriðjudagur

Sólargeislar með Jesú í hjarta.

Þriðji flokkur Vindáshlíðar 2007 var tekinn með trompi. Ævintýraflokkur af bestu gerð og foringjar útkeyrðir eftir vikuna en ánægðir þó. Guð blessaði mig ríkulega þegar ég fékk að vera bænakona í Skógarhlíð, því þangað sendi hann litlar englahnátur sem allar eiga nú sérstakan stað í hjartanu mínu. Hver og ein þeirra er fallegasta blómið í blómvendinum, skærasta brosið í hópnum, sólargeislinn í myrkrinu, sætasti engillinn á himnum.

Á undarlegan hátt snertu þær við mér á einstakan hátt. Mikið óskaplega þykir mér vænt um litlu valsaraskvísurnar sem hentu í mig koddum á hverju kvöldi, heilsuðu mér með knúsum og kossum á hverjum morgni með gleðina og stjörnurnar í augunum, mökuðu mold og vatni á fallegu kinnarnar sínar fyrir brennóleiki og lögðu sig allar fram í leikinn og fórnuðu sér fyrir liðið. Uppskáru þær titilinn Brennómeistarar fyrir vikið og áttu það svo sannarlega skilið.

Í hópnum leynast lítil yndi sem eiga framtíðina fyrir sér í íþróttum, skóla, stríðni, prakkaraskap, söng, leiklist, sem manneskjur. Samheldnin í hópnum er aðdáunarverð. Betri og kærleiksríkari vinkonum hef ég aldrei kynnst. Tilvera þeirra fyllti hjartað mitt gleði og er ég afar stolt að hafa fengið að vera bænakonan þeirra. Ég lærði margt af þeim.

Litlu sólargeislarnir mínir kvöddu mig í dag. Ég áttaði mig ekki á því hvað ég myndi sakna þeirra mikið fyrr en ég stóð ein eftir á Holtaveginum og horfði á eftir síðustu stúlkunni renna úr hlaði. Augun mín fylltust af tárum og mikill tómleiki fyllti sálartetrið.

Þá rann kaldur veruleikinn upp fyrir mér. Ég gleymdi myndavélinni minni heima og því gat ég ekki fest fallegu andlitin þeirra á filmu. Minningarnar koma upp í hugann ein af annarri… Þær munu lifa.

Stelpur, þið eruð yndislegar, stórkostlegar og frábærar í alla staði. Mér þykir ótrúlega vænt um ykkur, litlu snúllur. Ég mun aldrei gleyma ykkur og hlakka til að sjá ykkur aftur. Knús :*

17.06.2007 sunnudagur

Englaryk.

Lítil stúlka í Vindáshlíð var með „heimþráð“. Hún sat í fallegum náttkjól í fanginu mínu með litlu köldu tærnar sínar og vafði handleggjunum um hálsinn á mér. Ég spjallaði við hana í hálfum hljóðum og þerraði tárin, sagði henni frá besta vini mínum honum Jesú og að hún mætti eiga hann líka. Eftir að hafa starað á mig litla stund kúrði hún andlitið í hálsakotinu mínu og hvíslaði í eyra mitt: „Þú ert alveg eins og engill“.

Á þessari stundu liggur táraþráður úr engilsaugunum og hjartað berst í brjósti mér. Gullin geislaþokan streymir niður úr skýjunum. Ég þurrka mín eigin tár og set hugsanir mínar í umslag og sendi til himna. Frímerkið greip ég í rokinu á leiðinni uppá Sandfell.

Friður leggur sig yfir Hlíðina á kvöldin og veltir sér niður brekkuna í leik á meðan litlar telpur sofa vært.

06.06.2007 þriðjudagur

Hvað tekur við?

Það marrar í mölinni. Golan og vindurinn takast í hendur og blása mér burt. Tungumál trjánna umlykur mig eins og þykk ábreiða í vorkuldanum. Ég sest á bekk í garði minninganna og hlusta á náttúruna hvísla tilveru sinni í eyra mér.

Útskrift úr Menntaskólanum í Reykjavík er að baki. Tveim dögum seinna bjargaði ég litlu lambi úr prísund í Borgarfirðinum. Drullugt upp fyrir hné hljóp það skjálfandi og jarmandi til móður sinnar, með þakklætið í eftirdragi. Skaut síðan flugdreka á loft, leysti allt bandið og leyfði honum að njóta sín í háloftunum. Lagðist síðan í grasið og las sögur úr skýjunum, uppgefin eftir súrefnið.

Næstkomandi fimmtudag rík ég upp í Vindáshlíð að segja litlum telpukrílum frá Jesú. Þrem vikum seinna rölti ég bæinn. Mun ég dvelja þar nokkra daga áður en ég dressa mig upp fyrir brúðkaup í Noregi. Þaðan flýg ég óbeint upp í Hlíð að nýju til að dvelja þar í tvær vikur í viðbót og sá gleði- og friðarfræjum í litlar sálir. Í bæinn mun ég skunda og taka því rólega í tvær vikur eða svo áður en stóra stökkið verður tekið. Þann 11. ágúst mun ég stíga upp í himintæki sem breiðir út vængi sína og tekur mig á vit ævintýranna.

Ég setti netfangið mitt hér til hliðar, fyrir neðan myndina. Það kitlar hjartað að fá bréf, sérstaklega frá þér. Svo ef ykkur, nýir vinir og gamlir, langar að halda sambandi við mig í sumar og haust þegar ég fer til Eþíópíu að þá megið þið endilega senda mér línu og ég mun svara og segja ykkur frá því sem drífur á daga mína. Bloggið verður heldur ekki dautt. Það mun lifa, ljóslifa.

29.05.2007 þriðjudagur

Leikmaður á taflborði alheims.

Sólin og skýin hafa barist um tilveru rétt sinn í dag. Með tvíræðan hnútinn í maganum vippaði ég sænginni af mér í morgun og tók lokahnykinn á stúdentsprófin með trítl í tám og hjartað iðandi í brjósti mér. Ég fann vindinn leika í hárinu, sá döggina glitra í grasinu og hlustaði á þögnina um leið og fyrstu sólargeislarnir gægðust að ofan. Um klukkustund síðar fann ég stoltið fæðast. Ég ýtti þungu og tregafullu hurðinni á Skólahúsinu upp á gátt í síðasta sinn. Þar sem ég stóð í tröppunum og virti fyrir mér miðbæinn með Menntaskólann í Reykjavík að baki mér fór eitthvað sprikla innra með mér og kátlegt bros slegið frelsisbjarma rataði fram á varir mínar. Útskrift á föstudaginn. Leikmaður á taflborði alheimsins. Lífið að hefjast fyrir alvöru. Hvaða reit lendi ég á næst?

20.05.2007 sunnudagur

Hlátur er bros sem springur.

Fyrir utan gluggann þeytast regndroparnir niður til jarðar. Þeir raða sér skipulega fram á skýsbrúnina og taka flugið, einn af öðrum. Gera dældir á laufblöðin sem fæðast eitt og eitt á hverjum degi. Þegar styttir upp endurspeglast þeir í daggardropunum, systrum sínum, sem renna ein af annarri niður sömu laufblöðin eftir dældunum í leik við yndisvaka sólarinnar sem kíkir feimin milli skýjanna.

Bráðum ætla ég að leggjast á skýin og borða súkkulaði, flétta hárið á litlu englastelpunum, spila ólsen-ólsen við litlu englastrákana og mála regnbogann. Bráðum, þegar ég hringsóla ekki lengur í þessum suðupotti námsbókanna.

Í ljósaskiptunum eitt maíkvöldið [í gær/morgun], þegar skýin voru svo lítil að þau sáust ekki og enginn vissi hvort dagur var að rísa eða leggjast til svefns komu nokkur ungmenni saman, spiluðu fótbolta og spjölluðu saman í vorkulinu. Með rauða nebba og glitrandi snjóflugur í augunum sprungu brosin á vörum þeirra og glumdu um allan völlinn í Garðabæ. Hlátur er jú bros sem springur. Einmana stjarna hékk í skotti tunglsins, gerði sig sæta og daðraði eftir sínu höfði.

13.05.2007 sunnudagur

Bros er ljós í glugga sálarinnar.

Mig langar að fara á kaffihús og sötra heitt súkkulaði úr stórum kaffibolla, fylgjast með rjómanum mynda hringflaum í ilmandi drykknum. Horfa á fólkið í alls konar múnderingum ganga framhjá glugganum. Horfa á fuglana kroppa í frækornin á milli gangstéttarhellnanna, þeir í hörkusamræðum sín á milli um hversu mannfólkið á auðvelt með að gera hversdagsleikann flókinn. Óþarflega flókinn. Ef við finnum að bros er að fæðast skulum við ekki láta það afskiptalaust og henda því í næstu grænu tunnu heldur láta það breiðast út svo heimurinn smitist.

Þess í stað svamla ég um í dauðahafi stærðfræðinnar, vill einhver kasta til mín björgunarhring svo ég drukkni ekki? Heldur vildi ég virða fyrir mér einmana snjókorn sem lendir aleitt á stóru fjalli einhvers staðar þar sem enginn veit um það, svo einstakt í sköpun sinni. Það inniheldur regnboga og meistaralega stærðfræðilega formgerð sem skaparinn sjálfur samdi eins og litla nótu og sendi niður af himni. Það leggst á stein, liggur þar og bíður eftir að bráðna. Síðan horfir það til himins og sér öll hin einstöku snjókornin flæða á móti sér. Það er stærðfræði að mínu skapi. Þessu er jafnvel hægt að líkja við mannfólkið. Öll erum við einstök. Falleg með regnboga og meistaralegan strúktúr. Engir tveir eins.

Bros er ljós í glugga sálarinnar sem sýnir að hjartað er heima.

10.05.2007 fimmtudagur

Niðurringdur súkkulaðimoli og sundurskorinn strætisvagn.

Á miðju gólfi stóð ég alveg týnd í taktinum sem átti sér enga stoð í raunveruleikanum. Rykið þyrlaðist í kringum mig, afþurrkunarklúturinn í gervi hljóðnema, glugginn opinn upp á gátt og flugurnar fyrir utan dilluðu sér í fjörugri stemningu. Ein af annarri fengu hillurnar mínar sinn fyrri gljáa og hreinlætið lá í loftinu.

Í morgun blasti við mér huggunargjöf frá vinum. „Lokað“-skiltið fyrir utan dyrnar var bara byrjunin. Á moggabúnkunum sem voru í óða önn að hrista af sér vætu næturinnar mátti finna tóma orkudrykki, ekki einn dropi eftir, eitt stykki niður-rigndan súkkulaðimola og skondið flöskuskeyti, ritað á krumpaða kassakvittun. Breitt bros færðist yfir andlit mitt og hláturinn spratt upp í morgunsárið.

Muniði eftir jó-jó-tíðinni? Þá var nú kátt á hjalla. Maður var ekki krakki með krökkum nema kunna að jó-jó-a. Bróðir minn gróf upp eitt frá því í denn og stærir sig nú allan daginn af listfengni sinni í þessum fræðum.

Himintunglin og vetrarbrautir svifu um í huga mér í morgun er ég þreytti próf í stjarnfræðum. Eins ruglingslegt og það var nú setti ég punktinn í lok síðasta svars og rétti kennaranum prófblaðið, brosandi á svip. Síðan rölti ég niður tröppur Lærða skólans raulandi lítinn lagstúf fyrir munni mér og veifaði sólinni þar sem hún kíkti framúr skýjunum til að heilsa mér. Hvað haldiði að hafi blasað við mér fyrir utan skólabygginguna? Gulur strætisvagn númer 12, sundurskorinn að framanverðu og inn að miðju og upp úr þakinu stóð risa-risavaxinn hnífur, brotin rúðan og hressileg dæld var á hliðinni. Ég snarstoppaði, nuddaði augun og hélt í alvöru að nú væri ég officially búin að tapa geðheilsunni eftir allan lærdóminn. En svo virtist ekki vera því fleiri borgarbúar göptu af undrun, aðrir glottu út í annað og gamall maður staulaðist upp að flykkinu, snerti það með titrandi fingrum, fullviss um að hann væri að dreyma. Gengur risi laus í Reykjavík?

08.05.2007 þriðjudagur

Like a flower bending in the breeze.

„Þarna kútveltist hann yfir... sjáðu… nei þarna… hinum megin!“
Engin viðbrögð. Eilítið mjálm og smávaxni kettlingurinn sem settist hjá mér í grasið sleikti letilega á sér loppuna. Þegar stærðarinnar hunangsfluga klessti á nefbroddinn á honum var hann horfinn í leik, hoppandi um túnið í eltingum við fluguna. Skýjaleikurinn minn fannst honum ekkert spennandi. Svo ég lá áfram í grasinu græna, teljandi geisla sólarinnar og horfandi á skýin taka á sig hinar ýmsu myndir.

Með lofgjörðartónlist í eyrunum skokkaði ég eftir hitaveitustokknum og dáðist að fegurðinni sem baðaði sig í geislaþokunni. Laufin að spretta fram á trjánum, fjöllin í sinni dýrð allt í kringum Reykjavík, blómin að teygja anga sína í átt að suðandi flugunum. Ég sparkaði fótbolta til strákanna hinum megin við götuna, hjálpaði lítilli stelpu aftur á hjólið sitt og heilsaði gamla manninum á röltinu.

Heima í garði lagðist ég aftur í grasið, heyrði ekkert nema minn eigin hjartslátt og gerði High-Five við Skaparann. Áður en ég vissi af stóð ég enn á ný með berar táslur í grasinu, hláturinn í maganum og kastandi bolta til litla bróður. Í einni sveiflu rúllaði boltinn í loftinu, yfir limgerðið og lenti fimlega á grasi nágrannans. Eins vinsamlegur og bróðir minn er nú bauðst hann til að taka sleggjukastið á’etta og skutla mér yfir! Ég hélt nú ekki og sendi hann með skottið á milli lappanna í gegnum trén til að ná í kauða. Á meðan veltist ég um af hlátri. Þegar ég loksins næ áttum rignir yfir mig grasinu og því troðið ofaní hálsmálið á peysunni minni. Boltanum er dúndrað sitt á hvað í takt við hlátrasköllin. Sólin dansaði hátt á himni og kinkaði kolli í átt til okkar. Guð sat á skýbrún með sápukúlur og fylgdist með okkur, brosandi út í annað. Með gula frostpinna sátum við svo í grasinu og spjölluðum um lífið og tilveruna. Mikið var gott að vera til í lærdómspásunni.

Í fjarska sá ég kettlinginn, enn í leik við fluguna sem hlær að óförum hans og kollhnísum um sjálfan sig.

Enda þetta skipti á uppáhaldsblóminu mínu: Daisy-blómi :).

07.05.2007 mánudagur

Ljósið frá himnaríki.

Ég vafði utan um mig værðarvoðinni minni og læddist á ullarsokkunum út í garðinn sem var fullur af myrkri. Hugurinn hvergi nærri líffræði. Ég lagðist í kalt grasið og hjúfraði mig enn betur inn í voðina. Það var ekki ský á himni og ég starði beint inn í djúpið. Þá komst ég að dáliltu merkilegu. Stjörnur eru eins og göt á himinhvelfingunni, í gegnum þær skín ljósið frá himnaríki.

06.05.2007 sunnudagur

Tásu-tjútt og eirðar-veiði.

Tásurnar mínar fengu aldeilis að njóta sín áðan. Ég leysti þær úr viðjum myrkursins og trítlaði út í garð og breiddi faðminn á móti sólinni sem brosti til mín. Hún tók í hendurnar mínar og sneri mér í hringi, alveg eins og pabbi gerði við mig þegar ég var lítil. Þarna dansaði ég í sólskininu og geislarnir kítluðu nebbið og smelltu nokkrum freknu-kossum á það. Berfætt í grasinu fylgdist ég með nágrannanum róta í moldinni og hlúa að blómunum sem keppast nú við að skjóta rótum, berfætt í grasinu hlustaði ég á fuglasönginn í trjánum, sá ég skýhnoðrana rúlla í halarófu á stöku stað á himnum, litla skordýra-bjöllu skjótast á ógnarhraða yfir gangstéttina, skotbolta sem rak kollinn upp fyrir trjátoppana í miðjum leik, heyrði ég óminn af glaðlegum röddum krakkanna sem hoppuðu í parís fyrir utan húsið okkar. Berfætt í grasinu andaði ég að mér ferskum sumarblænum og vindgusturinn blés pilsinu mínu í hringi.

Litla hnátan hún systir mín fékk síma áðan. Það dugði ekki lengur að neita. Allar vinkonurnar komnar með gripinn. Að hugsa sér. Ég man þá tíð þegar krakkar voru með Pox-myndir á heilanum og „hörkuðu“ alla daga og heilu hverfin sameinuðust í alls kyns leikjum og er ég bara á mínu tuttugasta aldursári.

Loksins fann ég nafn á bílinn okkar. Hann heitir Ísak. Bíll með karakter. Ég segi ekki meir.

Ég fór í koddaslag við bróður minn. Hlátur og gleði fyllti stofuna. Ég skvetti líka vatni á hann. Fékk það samt tvöfalt til baka. Líffræðin liggur í molum á gólfinu, borðinu, þekking sem vill ekki inn.

Ég er farin út í glugga að veiða eirð.

05.05.2007 laugardagur

Klófestu tækifærið.

Það er nótt og sólin að rísa af svefni. Hún teygir sig upp á himininn eins og lítill angi í eldhúsi móður sinnar sem teygir sig í nýbakaðar smákökurnar. Ég sé hann fyrir mér, litla angann, með súkkulaðið út á kinn og skælbrosandi með hamingjuna syndandi í augnljómanum. Ég get ekki sofnað. Það er skrítið því ég er virkilega þreytt. Ég lagðist á koddann og ákvað að beita sígildu ráði við svefnleysi. Ég lokaði augunum og sá strax fyrir mér tún þakin glitrandi grasi og kindum. Allt gekk vel þar til ein þeirra klessti á grindverkið. Þá var hún orðin svo þreytt að hún hitti ekki yfir. Þar fór það fyrir lítið. Ég varð að reyna aðra aðferð.

En eins og margir kannast við að þá fer hugurinn á flug á kvöldin, þegar hann á í raun að slökkva á sér og bíða til morguns með vangaveltur lífsins. Dimman sveimar yfir og allt í kringum mig, en friður ríkir. Fingur mínir dansa fimlega eftir lyklaborðinu og ég fylgist með sólaranganum í glugganum andspænis mér, sem teygir sig sífellt lengra uppá himininn. Hvað ætli þessi dagur hafi uppá að bjóða? „Það besta sem Guð hefur skapað er nýr dagur…“, sungu þeir snillingar í hljómsveitinni Sigur Rós á Miklatúni á útitónleikum eitt milt sumarkvöld í júlí á síðasta ári og tónarnir svifu glaðlega út í kvöldrökkrið. Nýr dagur, nýtt upphaf, tækifæri til að gera betur. Ætlar þú að klófesta það í lófa þinn eða horfa á það líða hjá og áfram út í eilífðina?

04.05.2007 föstudagur

Pizza-dance.

Líðanin síðustu nótt. Heimurinn er loksins hljóður. Náttmyrkrið svamlar fyrir utan og baðar sig í geislum tunglsins. Það skrjáfar í teppinu undir fótum mínum þegar ég geng léttum skrefum yfir það. Á daginn eru allir svo uppteknir til að heyra slíkt. Tunglskinið hefur boðið sér sjálft inn í stofuna og ég fæ mér sæti í kjöltu þess. Blaðað í gegnum blöðin. Andvarp. Blýantsendi nagaður. Spekingslegur svipur. Andvarp. Skyndileg hugljómun. Párað á pappír. Hvítar blaðsíður verða á skömmum tíma þaktar þéttskrifuðum orðum sem aðeins fyrirfinnast í hyldjúpi jarðfræðinnar og fljúga nú í hringiðu fyrir ofan mig.

Matarilmurinn fyllir vitin. Pabbi er að búa ti pizzu. Það gerir enginn eins ljúffenga pizzu og hann pabbi. Hann talar ítölsku þessa stundina. Þykist vera pizzugerðarmaðurinn Agostino Bellini frá Róm. Ég stelst til að kíkja inn í eldhús. Ananas og skinka, sósa og sveppir, paprika í tvennum litum fljúga um eldhúsið og skapa listaverk á botninum sem bíður ólmur eftir að komast í hitann í ofninum. Ostinum rignir yfir… it’s pizzatime.

03.05.2007 fimmtudagur

Bréfberinn, hunangsflugan og úrfellið sem hvarf.

Úrfellið er fyrir utan gluggann og dynur á þakinu eins og lófaklapp. En núna er það farið. Og þræðir sólarinnar mynda net yfir allri Reykjavík. Ég fæ augnablik að láni og sit við gluggann og horfi löngunaraugum á tilveru fólksins fyrir utan. Ung kona með barnavagn. Strákur á hjólabretti. Litlar hnátur í boltaleik. Maður með hatt og heimsfréttirnar undir handleggnum. Ástfangið par. Unglingur með fótbolta. Köttur sem spígsporar eftir grindverkinu. Guttar á hjólum. Bréfberinn sem skutlar bréfunum inn um hverja lúgu.

*Dunk* Á gólfinu frammi í anddyri liggur bréf. Það er í óðaönn að leggja saman vængina þegar mig ber að. Það er stærra en venjuleg bréf. Það er stílað á mig. Það er frá IcelandAir. Flugmiðinn minn er kominn! Þann 11. ágúst fer ég frá Íslandi. Þann 16. desember stíg ég upp í flugvélina í Addis Ababa og held heim í jólafílinginn. Norskir kristniboðar og lítil börn verða minn félagsskapur í 4 mánuði. Ég kann ekki staf í norsku.

Á milli þess sem ég drekk í mig kenningar um jarðfræði rata m&m-in sína leið upp í mig, eitt af öðru. Ætli ég sé með regnboga á tungunni? Ég hika eitt korn úr sekúndu og kútveltist síðan út í garðinn og legst í dökkgrænt grasið. Það hvíslar að mér um leið og það teygir hvert strá á móti sólinni. *Bzzz…* Á enninu mínu lendir hunangsfluga í öllu sínu veldi! Þvílík sköpun sem þetta litla kríli er. Ég ligg grafkyrr og byrja að spjalla við hana. Síðan tekur hún flugið á ný. Hún sagðist heita Bóbó og ég veifa í kveðjuskyni. Inni í höfðinu mínu hringlar aðeins eitt orð: Jarðfræði, jarðfræði, jarðfræði…

01.05.2007 þriðjudagur

To the rescue.

Þetta lag hefur á stórkostlegan hátt bjargað geðheilsu minni í dag :)

Relient K - Must Have Done Something Right

30.04.2007 mánudagur

Silfraðar perlur.

Ég á að vera að nema hin fögru fræði, sagnfræði. Þess í stað ligg ég á bakinu í sófanum í stofunni og teygi upp fótinn minn sem tekur á sig skuggamynd andspænis stofuglugganum stóra og sumarnóttin skínandi björt glitrar milli tánna. Ég virði fyrir mér næturhimininn þar sem silfraðar perlur dansa til móts við tunglsljósið. Þær hafa séð þetta allt. Alla söguna sem býr í fræðunum. Vita miklu meira en kennarinn nokkurn tíman. Ef ég bara gæti spurt þær, fengið eina perlu að láni, bara smá. Vindurinn flissar kjánalega fyrir utan gluggann, hann hoppar í parís í garðinum. Ætli ég megi vera með? Leyfa honum að leika við krullurnar mínar? Ekki er það sagnfræði.

Það hríslast um mig gleðistraumur þegar ég sé að þið krúttlingar hafið kommentað á skrifin mín, gefur mér enn meiri ástæðu til að semja texta. *bRoS*

11.04.2007 miðvikudagur

Gylltur sparikjóll og græni kallinn.

Einhver hefur hellt myrkri í gluggana. Og fyllt garðinn af dúnfjöðrum. Að henda mér niður í ábreiðuna og skapa snjóengil hvarflar að mér, en ég læt það ógert. Eins og staðan er núna er gæsahúðin svo mikil að mér fara að vaxa fjaðrir innan tíðar. Ég læðist samt út í garðinn. Þögnin er undursamleg. Ef ég hlusta vel get ég heyrt kornin falla til jarðar. Dauf ljóstíra frá einmanna ljósastaur fellur á tréð í miðjum garðinum og myndar skuggamynd í snjólaginu. Skemmtilegur þessi leikur milli svarts og hvíts.

Áðan sá ég sólina svífa yfir himininn í gyllta sparikjólnum sínum, hún steig tignarlegan dans við tunglið í ljósaskiptunum.

Útskrift í vor. Ég spurði Guð hvað hann vildi að ég tæki mér fyrir hendur. Hann sagði mér að fara til Afríku. Í ágúst held ég því á vit ævintýranna í Eþíópíu og get ekkert gert nema treysta Guði. Þó ég viti ekkert hvað bíður mín þá treysti ég því að Guð viti hvað hann er að hugsa ;). Þar verð ég í 3-4 mánuði, eða fram að jólum, að vinna fyrir Guð. Yndislegt! Mikill söknuður mun setjast að í hjartanu mínu í garð allra stórkostlegu einstaklinganna sem mér þykir svo vænt um. Þetta verður án efa undursamleg upplifun og mikil reynsla en líka erfitt á margan hátt. En ég verð ekki ein, Guð er og verður með mér.

Ég var á rölti heim úr skólanum í dag og lét hugann reika eins og gengur og gerist. Ljúfir tónar streymdu um öll skúmaskotin. Þá kom ég að gangbrautarljósum. Það kannast nú allir við að arka bara yfir á rauðu ljósi ef það er enginn bíll nálægur: „Ég er svo stór, ég má þetta alveg“. Þá leit ég upp og sá hvar lítil stelpa kom trítlandi hinum megin við götuna með skólatöskuna sína á bakinu, sennilega á leið heim úr skólanum. Hún stoppaði og beið eftir græna kallinum alveg eins og henni hefur verið kennt. Ég ætlað að stíga út á götuna og arka yfir í algjöru hugsunarleysi en ég komst ekkert áfram. Fóturinn stoppaði bara í loftinu. Ég einfaldlega fékk mig ekki til þess að vaða yfir, næstum tvítug manneskjan, á rauðu ljósi beint fyrir framan litlu stúlkuna. Svo ég stóð þarna á móti henni og beið eftir græna kallinum. Tók nokkur dansspor og brosti til hennar. Hún fór að hlæja og fallegt brosið lýsti upp andlitið. Sá græni lét loks sjá sig og við trítluðum yfir báðar tvær með glettnina í augunum og stelpukrílið vinkaði mér þegar við mættumst. Við erum fyrirmyndir í öllu sem við tökum okkur fyrir hendur. Öll okkar hegðun hefur áhrif á þá sem í kringum okkur eru.

Framtíðin. Orð sem hefur margar hliðar.

10.04.2007 þriðjudagur

Flogið út um gluggann.

Fiðringurinn í maganum fór í heljarstökk þegar ég steig út um dyrnar á húsinu mínu í morgun. Allur fróðleikurinn sem ég var búin að troða inn í hugann með skeið var í einum hrærigraut með sykri og ég vissi varla í hvorn fótinn ég átti að stíga. Svo leit ég upp og allur órói hvarf. Það var skínandi sól og falleg snjókorn svifu hægt og rólega í afslappaðri þögn niður úr skýjunum sem reyndu eftir fremsta megni að fela sólina. Tveimur klukkutímum seinna skoppaði ég brosandi niður tröppur Lærða skólans. Fyrsta stúdentspróf vorsins var flogið út um gluggann og sólin búin að ná að sigra baráttuna við hnoðrana í háloftunum. Hún teygði nú anga sína til mín og tók utan um mig.

Ágætis helgi að baki; bland í poka af fljúgandi bókmenntafræði og góðum félagsskap.

17.03.2007 sunnudagur

I WISH I WAS A PUNK ROCKER WITH FLOWERS IN MY HAIR

Ég halla mér aftur í miður þægilega borðstólnum og reyni að útiloka umhverfið. Bara ég og tölvan. Og tónarnir sem streyma um hugann. Stundum gríp ég sjálfa mig í þeirri tilfinningu að ég stend á miðju gríðarstóru engi, stórfenglegt umhverfi allt um kring. Ég stend þarna ein og allt hringsnýst í kringum mig, í miðri hringiðunni stend ég og kemst ekki neitt á meðan allt þýtur hjá. Það er margt sem smokrar sér um herbergi hugarheimsins þessa dagana. „I Wish I Was A Punk Rocker“ er lag sem lýsir vel einu af þessum herbergjum:

[Chorus:]
Oh I wish I was a punk rocker with flowers in my hair
In '77 and '69 revolution was in the air
I was born too late into a world that doesn't care
Oh I wish I was a punk rocker with flowers in my hair

When the head of state didn't play guitar
Not everybody drove a car
When music really mattered and when radio was king
When accountants didn't have control
And the media couldn't buy your soul
And computers were still scary and we didn't know everything

[Chorus]

When pop stars still remained a myth
And ignorance could still be bliss
And when god saved the queen she turned a whiter shade of pale
My mom and dad were in their teens
And anarchy was still a dream
And the only way to stay in touch was a letter in the mail

[Chorus]

When record shops were still on top
And vinyl was all that they stocked
And the super info highway was still drifting out in space
Kids were wearing hand me downs
And playing games meant kick arounds
And footballers still had long hair and dirt across their face

[Chorus]

I was born too late into a world that doesn't care
Oh I wish I was a punk rocker with flowers in my hair

Langur draumur er loksins að verða að veruleika. Minningar verða nú fangaðar og settar á filmu, ímyndunaraflinu gefinn laus taumur og umhverfið beislað á stórkostlegan hátt.

Ég upplifði kraftaverk um daginn. Guð er magnaður.

24.02.2007 sunnudagur

Blár ís.

Við fórum í ísbúið í gær. Ég keypti mér bláan ís. Besta ís í heimi :D

24.02.2007 sunnudagur

Stjörnuljós.

Þegar augun mín litu bjartan dag í vikunni var aldeilis gaman að lifa. Ég hef sjaldan verið vakin á eins skemmtilegan hátt. Tveir brjálaðir vísindamenn með sót í andliti, uppþvottahanska á höndum og hárið í einni bendu skoppuðu í kringum mig, sönglandi: „Nammi, nammi, nammi…“.

Gulur ferðamáti virðist eiga vel við mig þessa dagana, enda kemst ég hvorki aftur á bak né áfram án hans. Eða svona hér-um-bil. Ég sat í einum slíkum í vikunni, algjörlega í eigin heimi með tónlistina mína í eyrunum. Þá varð mér litið upp og út um framrúðuna. Þar blasti við mér andlit lítils drengs, sem sneri öfugt í sínu sæti og starði á mig stórum augum. Litlu hendurnar hans héldu utan um sætisbakið, ég brosti til hans og andlit hans ljómaði upp. Hann var brúnleitur á hörund með dökkan koll.

Eitt stjörnubjart kvöld í vikunni fórum við 3 vinir keyrandi út í Gróttu með það fyrirheit að mynda „stjörnuljósin“. Ég missti andann, átti ekki til orð og starði upp í himinhvolfið. Það var sem álfar færu um flötinn í yndislegum dansi með alla sína litadýrð. Ég datt líka næstum í sjóinn, sá ekkert nema ljósin. Þarna hefði ég getað setið, endalaust… vantaði bara einhvern til að halda utan um mig :p.

Lífið er gott. Nú þýðir ekkert pennaleysi meir. Hann verður ávallt á lofti svo síðan hefur fengið hjartsláttinn á ný.

05.02.2007 mánudagur

Tásuspor og gulir sokkar.

Ég var á gangi í nýföllnum snjó í dag … veistu hvað ég sá? Þresti sem sungu, blóm sem blómstraði, græn grasstrá sem stungu kollinum upp úr ábreiðunni, býflugu sem vaknaði úr dvalanum og suðaði, íkorna í tré sem brosti og veifaði, litla krakka prakkara, tásuspor … veistu hvað ég heyrði? Englana hvísla, vekjaraklukku tjútta, fótspor myndast, gítartóna streyma, kuldann bíta … veistu hvað ég fann? Hjartað hoppa af gleði, hungur í maganum…

Síminn minn hringdi um daginn í kvöldrökkrinu. Það var vinkona mín. Við vorum alveg í gírnum og töluðum svo mikið að hiti hljóp í eyrun mín.

Sólin hefur núna tekið niður hattinn, hún hefur glatt okkur í allan dag með geislum sínum, og nú víkur hún fyrir stjörnuljósum og dansandi litadýrð.

Mig dreymdi draum í nótt. Allt var hvítt. Svo tiplaði ég á tánum inn í rammann í rauðum kjól með sítt hár og krullur. Fyrir framan mig birtist færiband og á því gulir sokkar. Ég stóð lengi og horfði á gulu sokkana ferðast með færibandinu þar til það stoppaði. Ég klæddi mig í þá. Og fæturnir fengu líf. Þeir hringsóluðu með mig og kjóllinn sveif með mér eins og alvöru kjólar gera. Hvíti bakgrunnurinn byrjaði að dökkna og lifna við. Ég flæktist um í hringi á meðan gróðurinn spratt, vatnið fossaði og sólskin vaknaði. Þegar ég loksins stansaði stóð ég á víðáttumiklu engi með trjám umhverfis og fjöll í fjarska. Einhver kom gangandi á móti mér. Það var strákur. Ég sá ekki andlitið. Hann tók í hendina mína… Svo vaknaði ég. Stundum dreymir mig í svart-hvítu. Þessi draumur var í lit.

26.01.2007 föstudagur

13.01.2007 laugardagur

Heimurinn á einu andartaki.

Það eru fótspor á þakinu. Ég fór þangað upp til að horfa á heiminn, hvítan, fyrir framan mig. Ég hoppaði niður og lenti í snjóskafli. Þegar borgarbúar höfðu fengið Morgunblaðið í sínar hendur, henti ég mér í snjóinn og starði upp í himinhvolfið. Snjókornum kyngdi niður og brátt var andlit mitt þakið hvítri ábreiðu. Allt var hljótt og ég gat nánast heyrt kornin falla til jarðar. Hugsanir streymdu fram, ég rak út tunguna og bragðaði á einu snjókorni. Það átti sér sögu, þreytt eftir langferðina að ofan og búið að sjá heiminn á einu andartaki.

If you can’t get someone out of your head maybe they’re supposed to be there…

08.01.2007 mánudagur

Uno, bál og lykill.

Frostrósirnar svifu létt til jarðar með glott á vörum. Fyrir neðan stóðu rúmlega þrjátíu ungmenni í hnapp, reynandi að halda á sér hita. „Hver er með lykilinn? Er enginn með lykilinn?“. Það var leitað í vösum, undir skónum, bak við eyrum og í hárinu en enginn lykill fannst. Ölver var læst og hópurinn stóð í myrkrinu með kuldahrísluna niður eftir bakinu og lykillinn var í Reykjavík. Skemmtileg byrjun á dásamlegri helgi.

Pottahreinsun í fögrum kuldagöllum endaði með skrækjum þegar upp komst um músina sem dregið hafði sín síðustu andartök í heita pottinum. Einhver hugrakkur fórnaði sér fyrir hópinn og fjarlægði litla krílið.

Um 40% stjórnarinnar gátu ekki haldið haus á morgunstundum né í umræðuhópum. Sannanir þessa efnis náðust á filmu og verið er að athuga svefnvenjur þeirra.

Fagrir gítartónar ómuðu í andrúmsloftinu alla helgina, smugu inn í eyrun, hringsnerust yfir höfðum hópsins og gáfu gleði í hjartað.

Kristall nokkur Plús endaði í frystikistunni og kom þaðan íííískaldur og svalandi. Krapið entist í meira en klukkutíma og hoppaði ég næstum af kæti.

Eldtungur og ljós skutust upp á himinhvolfið. Milli glitrandi stjarnanna birtust hinar ýmsu ljósmyndir, hver annarri fegurri. Hvellirnir voru svakalegir og endurómuðu innan úr sálinni og dalurinn fylltist af geislum.

Andvökunóttin setti mark sitt á laugardaginn. En kósýheit í leðursófanum og orðaflaumur á vörum er yndisleg minning.

Sjoppan stóð fyrir sínu, í meira lagi. Fólk stóð í röðum eftir sætindunum sem þar áttu heima og sjoppustjórinn okkar góði hljóp um allt með bók og penna undir höndum, ritandi niður nöfn þeirra sem skulduðu honum aura með tilheyrandi tilþrifum.

Vitnisburðastundin var meiriháttar. Tárin streymdu niður vanga einstaklinga og stöðugur flaumur upp í ræðupúltið var stórkostleg sjón. Hjartað átti erfitt með sig, Drottinn var á staðnum og gaf fólki von.

Skotkakan sem fyllti dalinn af geislum neitaði að láta lífið og kveikti bál… tvisvar. Og það löngu eftir að hún hafði lokið sér af.

Uno var spil helgarinnar.

Ískrandi handriðið mun seint líða úr okkar minnum.

Ljósmyndanámskeiðið – nú kunnum við öll að taka flottar myndir!!

Stúlka talaði upp úr svefni og kvaðst vera svo falleg, einnig bað hún um að slökkt yrði á glugganum.

Yndislegt og fallegt fólk sem prýddi ganga Ölvers hverja einustu mínútu.

Svona var gaman að vera á Nýársnámskeiði. :D

18.12.2006 mánudagur

Tveir englar sem ég þekki, þjóta milli skýjabólstranna á skíðum og dreifa snjókornum. Með garðkönnu í hendi vökva þeir jarðarbörnin í sameiningu, dropar af hjartahlýju svífa og renna niður kinnar þeirra, barnanna.

Einmanna snjókorn, svífur til jarðar, hvar skal lenda? Á nefbroddi lítils drengs, sem dansar um, hringsólar. Hann gleymir öllu sem viðkemur skammdeginu, öllu sem ásækir hugann og vekur upp spurningar um lífið. Allt fýkur í burt, þeytist með vindinum, uppá við.

Rautt blóm stingur kollinum undan snjóábreiðunni, það vaggar til í vindinum. Lítil stelpa dansar í fjarskanum, hringsólar. Skammdegið víkur úr huga hennar, þeytist með vindinum, uppá við.

Tveir englar sem ég þekki.

27.11.2006 mánudagur

Vetrarblóm

Herbergið í rúst… kvikindi með anga skríða upp með öllum veggjum… það er próf-þefur af þeim. Ég opna gluggann uppá gátt og finn kaldan og frostiklæddan vindblæinn leika um andlitið. Það eru að koma jól. Ég finn það á lyktinni. Kíki út í garðinn og horfi upp í himininn, sting út tungunni… snjóflygsan svífur og bráðnar.

Life is a strange thing.

19.11.2006 sunnudagur

Hvít fönn

Skýin hlaupa á ógnarhraða yfir himinbrautina. Þau eru að flýta sér. Fleiri þarf að gleðja með jólasnjónum. Ég sat í nótt og horfði út um gluggann, fylgdist með þar til ég sá ekki lengur út í garðinn. Frostrósir og snjóflygsur tókust í hendur og máluðu mynd á rúðuna.

Snjómenn spretta upp úr ábreiðunni sem þekur strætin og torgin, hver öðrum sportlegri. Inn á milli flögra snjóenglar, hafa auga með framkvæmdum.

Ég var að horfa á gamlar upptökur from the old days. Afi var mjög duglegur hér á árum áður að festa minningar á hreyfifilmu og spígsporaði allt í kringum barnabörnin með upptökuvélina. Hjarta mitt brosti þegar litlar útgáfur af mér, Hilmari bróður, Jóhönnu, Önnu Lísu og fleirum skoppuðu um skjáinn. Ómetanlegt.

Þau tipla á tánum, prófin. Fyrr en varir gleypa þau námsmenn um land allt í einum munnbita, kannski tveimur, og heltaka alla þeirra hugsun, allt þeirra líf. Eftir tæplega mánuð verð ég þó komin í jólafrí! Þann 12. desember mun ég valhoppa niður tröppur Lærða skólans, brosa….

11.11.2006 laugardagur

Butterfly effect

Veðurofsi. Ískaldir dropar draga á rúðuna línur. Ég anda og teikna fiðrildi í móðuna.

Krakkar, eigum við að skella okkur til Afríku á ný?

22.10.2006 sunnudagur

Lifandi

My life is a show on God’s TV.

Hugurinn reikar, rekst á vegginn, ruglaður. Voðalega getur maður verið vit-laus. Skotbolti að næturlagi. Klukkan hreyfir hendurnar ótt og títt, tifar áfram. „Ái, er andlit tekið með?“. Strákur á hreyfingu, með angana í allar áttir. Húsgagn til varnar. Þrumuskot og tímamælirinn þeytist af verustað sínum með skelfingarsvip. Legið og horft á stjörnurnar. „Er þetta vagninn hans Kalla?“. Frostrósir á fingurgómum. Geysp. Þreytulegt tár rennur niður vangann. Gleði. Fimm einstaklingar fá í magann af hlátri. Inni í titrandi tárinu blaktir á sannleikann. Dagur í lífinu.

God is sitting there, with popcorn, laughing. „Oh my children…“, he says. We are living in a beautiful world but the most important thing is that we are living. Friends are important. They fill your life with something that words cannot contain.

04.10.2006 mánudagur

Hérna er greinin sem ég skrifaði um Afríkuferðina og birtist í Kristniboðsfréttum, 3. tbl. - september 2006:

Hittumst á himnum

Eitt orð. Afríka. Lítið en máttugt orð sem felur í sér ótal hluti sem mig óraði aldrei fyrir. Hugurinn flettir á ljóshraða í gegnum hverja blaðsíðuna á fætur annarri í dagbók minninganna. Hvar skal byrja? Ég ætla nú ekki að þreyta þig með því þylja upp alla ferðasöguna, skref fyrir skref, en gefa þér þess í stað innsýn í upplifun mína.

Þegar KRUNG-hópurinn lagði land og loft undir fót þann 2. ágúst 2006 hafði ég enga hugmynd um hvað við ættum í vændum, það sé ég eftir á. Blendnar tilfinningar toguðust á í hjarta mínu í háloftunum; eftirvænting, óvissa, hræðsla, von, gleði…ég leit út um glugga flugvélarinnar, sá engil á skíðum í skýjaábreiðunni og þakkaði Guði fyrir þetta dásamlega tækifæri og setti allt mitt traust á hann.

Þessar vikur sem ég var í Kenýu voru eins og klipptar út úr ævintýrabók. Frá því ég var agnarsmá hefur mig dreymt um leyndardóma Afríku. Þangað ætlaði ég að fara. Þar kom að því að fjarlæg hugsunin varð að veruleika. Tíminn milli sólaruppkomu og sólarlags dag hvern var ótrúlega dýrmætur og setti mark sitt á líf okkar. Okkar fyrstu kynni af innfæddum voru afar eftirminnileg; „brjálaðir sölumenn á barmi taugaáfalls” væri heldur vægt til orða tekið þegar lýsa ætti ringulreiðinni sem ríkti á markaðinum í Nairobi. Ágengni þeirra var gríðarleg og kom það jafnvel til að rifrildi áttu sér stað innbyrðis um viðskiptavininn. Svipuðu hátterni fengum við að kynnast í þjóðgarðinum sem við heimsóttum, Masai Mara, nema þar var um villidýr að ræða. Þau höfðum við einungis lesið um í barnabókum en þarna fengum við að sjá þau í sínu náttúrulega umhverfi. Ljónið tignarlega, sebrahestana röndóttu, gíraffana háfættu, fílana gráleitu og félaga þeirra allra af ýmsum stærðum og gerðum.

Lengst af dvöldum við í Pókothéraði og hvíldum okkar lúnu bein eftir dag hvern í kristniboðsstöðinni í Chepareria. Íslenskir kristniboðar hafa verið þarna að störfum í tæpa þrjá áratugi og var mikil upplifun að sjá ávöxt starfsins og hvernig kraftur Guðs breiðir úr sér. Langferðin til Pókot tók um 11 klukkustundir og voru misgóðir vegirnir aðeins upphafið að torfærukenndum ökuferðum okkar um héraðið sjálft. Alls staðar mátti sjá fólk berandi hinar ýmsu byrðar meðfram vegunum, sumir hverjir sátu á hækjum sér og steiktu maís eða seldu kartöflur og grænmeti. Algengt var að lítil börn kæmu hlaupandi á eftir rútunni okkar með stjörnur í augunum, veifandi smágerðum höndum, hrópandi: „How are you, how are you...”.

Við vöktum ósvikna eftirtekt hvar sem við stigum fæti. Það var starað, bent, pískrað og hlegið. Þeldökk andlitin ljómuðu af ákafa þegar þau sáu okkur. Ótrúlega fannst mér skrítið að sjá strákofana og moldarhúsin. Aðstæður fólksins eru svo ólíkar okkar og stundum fékk ég sting í hjartað. Við heimsóttum nokkrar kirkjur þar sem við fengum að tala við unglingana og fólkið og segja þeim frá okkar reynslugöngu með Guði. Stórkostlegt fannst mér hvað þau töluðu mikið um himininn og að þó að við værum ólík í útliti og kæmum frá ólíkum menningarheimum þá ættum við sama föður á himnum. Þar myndum við hittast þegar ævintýri okkar á jörðinni tækju enda. Aðdáunarvert er hvað söfnuðirnir eru stórir og fólk kemur alls staðar að til að vera við messu á sunnudögum. Það var mikil uppörvun að sjá hvað þetta fólk er ljómandi af lífsgleði. Þrátt fyrir bág lífskjör og eilífa erfiðleika, sem við á Íslandi getum ekki einu sinni gert okkur í hugarlund, þá hafa þau alltaf ástæðu til að gleðjast og þakka fyrir. Þessi ástæða er Jesús. Það ættum við að taka okkur til fyrirmyndar.

Alls staðar sá ég kærleika Guðs, kraft hans og sköpun. Hvort sem það var á festingunni að kvöldi til í formi mikilfenglegra stjörnuhafs en ég hef á ævi minni séð, í sólarlagi sem skyldi mig eftir agndofa er það hvarf handan fjallanna, í fólkinu sem geislaði og gladdist eða í umhverfinu öllu. Takk Jesús.

Anna Lilja Einarsdóttir

18.09.2006 mánudagur

Bert...

Sólargeisli. Gleðigjafi sem teygir anga sína inn um gluggann minn. Hann kitlar í nefið. Eftir að hafa vakið mig flaug hann áleiðis á móti heiminum og sameinaðist litlum regndropum sem dönsuðu fagurlega á þakinu. Síðan lá ég á gólfinu, lét hugann reika og hlustaði á samtal þeirra. Ískur og pískur, leyndarmál og fregnir köstuðust á milli og ég skildi hvert einasta orð. En ég ætla ekki að segja þér hvað ég heyrði… það er leyndarmál ;)

Afríka… var upplifun. Dásamleg upplifun sem ég mun aldrei gleyma. Og upplifun er svo víðáttumikið orð. Þú nærð ekki að vefja örmum þínum utan um það, það er svo stórt. Meira hef ég ekki um það að segja [nei ég er að plata… ég skrifaði grein um þessa ferð sem mun birtast í blaði sem ber nafnið Kristniboðsfréttir, læt ég hana birtast hér þegar tölublað þessa mánaðar hefur fæðst].

Í dag þá skipulagði ég mig. Ótrúlega vel. Og það leit svo fallega út.

Heimurinn er allur á ferðinni, einstaklingar að flýta sér þangað og hingað, stress, áhyggjur, flýtir með hraði. Ég stöðvast í miðri þvögunni, fórna höndum og segi: „Hold it!!...krakkar mínir tíminn kemur í Afríku ;)“. Fólk verður eins og spurningamerki í framan. Fólk glottir út í annað: „Heyrðu vinan, þú ert ekki í Afríku“. En tíminn kemur samt :)

Og þá kemur mér til hugar kaktus. I’ll name him Bert.

Sem minnir mig á setningu sem ég las um daginn: „You are the one person you never get away from – so you better be friends!“ ;) Það er vísdómur í þessu, o sei sei já!

01.09.2006 föstudagur

Spurning...

Ætti ég að fara að blogga?

28.07.2006 föstudagur

Fleiri ævintýri?

Afríka eftir 4 daga. Mig klæjar í fingurgómana. Mig skortir orð...

07.06.2006 miðvikudagur

Hvert?

Ekki á morgun heldur hinn mun ég leggja land undir fót minn og gerast ferðalangur. Ég mun fljúga, ganga, keyra, hlaupa, skríða, undrast, gleðjast, tárast, veltast, fræðast, sjá, heyra, finna, dansa, syngja, upplifa, umvefjast… allt þetta á hinu fagra Englandi. Spennan er þvílík. Það er svo gaman að fljúga. Það fyllir sálina af tilfinningu sem hvergi fyrirfinnst nema í háloftunum, fiðringur í maganum þegar vélin tekst á flug, skýhnoðrar dansandi fyrir utan gluggann, engill á skíðum :) Ég pantaði sérstaklega að fara til Oxford. Staður mikilmenna og visku, ótrúlega fallegur! Og að sjá föður minn reyna við þá kúnst að keyra á vinstri vegarhelmingnum… það mun vera konfekt fyrir augað! Sagan mun fylgja okkur við hvert fótspor; ooo ég hlakka svo til!

::ferðahugur á tánum::

14.05.2006 sunnudagur

Hinn lýsandi meginhnöttur sólkerfisins.

Sólin. Ég sakna hennar svo. Ég sé hana fyrir utan gluggann, með geislana sína löngu. Hún reynir að teygja sig til mín, mér til björgunar, þar sem ég ligg sundurkramin undir skólabókum. Ætlar þetta ölduhaf engan endi að taka? Ekki skýhnoðri á himni. Sólin. Hún skín svo fallega. Þráir að baða andlit mitt í hlýju og birtu. Hún skimar í allar áttir, leitandi. Til allrar hamingju gat ég kíkt út á við, eitt stundarkorn. Þú hefðir átt að sjá svipinn á henni, sólinni. Þvílíka gleði hef ég ekki séð lengi. Ég fór í pílukast. Fékk nokkur stig, ekki sem verst. Ég dansaði líka dans á garðhellunum, snerist í hringi milli ljósrákanna sem bárust frá henni sól. Svo varð ég að kveðja og halda á vit hinna duldu ævintýra sem felast í eðlisfræði. Stinga mér á bólakaf í hringiðu talna og mælinga með formúlurnar dansandi í kringum nefið á mér.

Veistu hvað ég ætla að segja þegar allar þessar kunnáttu rannsóknir eru yfirstaðnar? Takk Jesús!

09.05.2007 þriðjudagur

Leikur.

.::Mál til komið að sleppa huganum lausum. Geðheilsan í hættu.

Það rann upp fyrir mér ljós. Enska er óskaplega fallegt tungmál. Fátt slær nú út tungu Íslendinga en það er eitthvað heillandi við enskuna. Ég næ ekki endum saman um hvað það er samt sem áður. Uppgötvun: Listar eru stórkostlegir!::.

sameining:

.::please leave me lists
of books
of photographers
of things to do
of quotes
of places to see
of things to cook
of dreams, goals, fears
of...everything

Nú í dag langar mig mest að fara og bera augum land í fjarska… Nýja Sjáland! Og safna þar saman minningum af góðri gerð… hlusta::.

I go on adventures
I take pictures
I read
I think
I write

.::Mál til komið að fanga hugann á ný. Líffræði-bókin bíður, blaðsíðurnar hvísla að nú sé leikur á borði, fróðleikurinn iðar í skinninu…

25.04.2006 þriðjudagur

Lítil heilasletta.

Hugur minn hefur verið fjötraður af tungumáli. Tunga mín er lömuð því hún talaði framúr sér í dag á fyrrnefndu tungumáli. Auk þess er ég svampur. Rannsóknarsvampur. Ég soga í mig alla þekkingu sem ég kemst yfir því brátt fer kunnátta mín undir smásjá Uppfræðinganna við Menntaskólann í Reykjavík.

Í dag þykir mér veðrið feiknarlega langt. Svona getur það verið. Ég á ekki til orð til að lýsa því sem innra með mér brýst. Að hrista hausinn og ringla sér skilaði ekki gagni.

Ég hef ekki enn komist lengra í kaffidrykkju minni en svo að stara á bollann og fylla vitin af seðjandi ilminum. Vantar aðstoð.

Í dag fann lítill drengur gæsahúð á förnum vegi.

[inni]
ljósmyndir
kaffi
ullarteppi
heitt súkkulaði con nata montada
jesús
arineldur
bækur
tré
sætur strákur
converse-skór
afríka

[úti]
próf
ískaldur vindur
að missa hluti
að labba á vegg
bleklaus penni
litlir bollar
einlitir sokkar
tómur magi
ryksuga
sjónvarp
talan 11

Nú gapi ég af syfju.

Ég vel að enda með orðum lítillar stúlku:
Hann Guð hann býr til okkur. Fyrst málar hann andlitið.

03.04.2006 mánudagur

Það er nótt og ég ímynda mér að það heyrist svona rökkurhljóð. Ég horfi út um gluggann og sé það prentað skýrum stöfum fyrir hugskotssjónum mínum: Sleepless in da’ house! Andvarp. Á skrifborðinu mínu stendur rós. Rauð rós sem var einu sinni falleg. Ég gleymdi óvart að vökva hana og nú hengir hún haus. Það er dapurlegt að horfa á hana. Ég þarf að skipta henni út við tækifæri. Ég auglýsi hér með eftir nýju blómi til að gleðja auga mitt :) Á skrifborðinu mínu er líka stór stafli af skífum sem hafa að geyma hljóð, já ég er einmitt að tala um geisladiska. Ég var að fá þá senda frá mountcarmel.com sem er btw alveg hreint dásamlegur staður til að versla kristilega tónlist. Tékk it át!

Kosningar í nýja stjórn KSS voru síðastliðinn laugardag. Ég var í framboði ásamt öðrum góðum einstaklingum og var ég kosin inn í stjórn. Það streymir um mig gleði og þakklæti yfir því að Guð skyldi vilja nota litlu mig á þennan hátt. Ég mun gefa mig alla í þetta starf :).

Hungur! Ég er hungruð. Ætli það leynist nokkrir seríós-hringir á vappi frammi í eldhúsi?

Allamalla. Ég hreinlega vissi ekki í hvorn fótinn ég átti að setjast. Fram á gang ég skaust í mínu mesta sakleysi að elta uppi seríós-hringina… og labba á vegg! Maður myndi nú ætla að ég þekkti hvern krók og kima í húsinu en neinei. Fyrirbæri nokkurt sem skiptir innviðum byggingar í hólf þurfti að þvælast fyrir mér. Og nú er ég með rautt nef. Og aumt. Sem betur fer vaknaði enginn við hljóðin sem orsökuðust við áskellinn.

Vitiði hvað er sniðugt? Kaffi! Þessi drykkur er alveg gríðarlega sjarmerandi. Svo dökkur yfirlitum, yndisleg angan og ljúfur ilmurinn sem kitlar í nefið og gefur manni eitthvað sem ég kem ekki orðum yfir, fyllir húsið… þegar þú horfir í bollann þá sérðu eitthvað djúpt undir yfirborðinu en þú veist samt ekki hvað það er. Vitin fyllast af kaffiskynjun og þig langar að faðma hana að þér, alla í einum munnbita. Hvernig ætli það sé á bragðið?

Um helgina sá ég svo sætan strák að ég fór alveg framhjá mér…

29.03.2006 miðvikudagur

Hafiði nokkurn tíman vitað annað eins? Yndislega einlægt - - smelltu ;)

Rannsókn á kunnáttu nemenda er hafin. Það er allt að verða vitlaust! Kennarar glotta út í annað og það hlakkar yfir þeim, nemendur fórna höndum í þögulli örvilnun og reyta af sér hárið í örvæntingu. Viðfangsefnin streyma inn eins og þau eigi lífið að leysa, hvert öðru erfiðara og þeir sem sitja á skólabekkjum vita ekki sitt rjúkandi ráð! What is up with the universe?? Ég fletti í gegnum Biblíuna mína í leit að hugarró. Þar get ég alltaf fundið eitthvað sem veitir mér frið og gleði. Þá rakst ég á eitt vers: "Whatever you do, work at it with all your heart, as working for the Lord, not for men" - Colossians 3:23. Mér leið eins og einhver hefði slegið mig með kylfu í höfuðið. Og snögglega fylltist ég óútskýranlegum spenningi yfir lífinu! Ég held ég þurfi ekki að útskýra það frekar :)

Á laugardaginn kemur er aðalfundur KSS. Þá verður kosið í nýja stjórn félagsins. Ég vil biðja ykkur sem hafið kosningarétt að leggja atkvæði ykkar í Guðshendur. Endilega mætið í grænum regngöllum ;) það lífgar svo uppá tilveruna! :D Geislaspilarinn minn missti líftóruna áðan! Ég tók fram hrissturnar og dansaði í kringum hann í veikri von en án árangurs. Hann hefur sungið sitt síðasta. En ég græt hann ei. Ég held áfram í gegnum lífið á tveimur jafnfljótum með bros á vör :)

Ég er eitthvað svo andlaus í dag. Best að hætta þessum þvættingi. Þið sem eruð í prófum eða á leiðinni í próf - Gangi ykkur vel!!

20.03.2006 mánudagur

Varstu að banka?

Veistu hvað þrammar um götur borgarinnar? Það er kuldi. Hann með sitt kalsalega fas og skort á allri hlýju í viðmóti sínu til mannakríla sem böggla sér leið, skref fyrir skref, eftir steinlögðum gangslóðum. Fölur strætisvagn brunar framhjá eftir sinni föstu leið. Ökutækið stoppar og ég stíg léttum skrefum upp þrepin og enda með bros á vör á pallinum fyrir framan bifreiðastjórann. “Góðan daginn”, hljómar frá munni mínum og ég bíð spennt eftir hnyttnu andsvari frá mjög svo þungbrýndum ökumanninum. Greyið maðurinn horfir á mig alveg hreint forviða og lyftir loðnum brúnum en segir ekki orð. Dyrnar lokast að baki mér og skilaboðin sem ég fæ með stingandi augnaráðinu sem þeytist að mér í líki bréfskutlna eru þau að ég eigi vinsamlegast að fá mér sæti og segja skilið við gleðina. Fuss! Ég blæs nú bara á slíkt og trítla inn eftir vagninum óskandi þess að mann-hrúgaldið finni gleðina. Með Switchfoot í hljóðskynjunartækjunum sitthvoru megin á höfðinu flýt ég áfram og rifja upp atburði liðinnar viku.

Já, vikan sú einkenndist af veikindum. Ekki er það nú frásögu færandi og mun ég ekki hafa fleiri orð um það. Hins vegar fór ég í bað, sem ég mæli með fyrir hvern þann sem er haldinn lasleika. Horfa tímastilltum augum á sturtuna sem tilheyrir fortíðinni þá stundina og fara á bólakaf í baðkerinu. Ég gerði það einn daginn. Glitrandi vatnsflöturinn lokaðist yfir höfði mínu og litir og dansandi ljósbrot féllu að ofan og tvístruðust yfir “bað”djúpi þagnar sem gagntók mig þegar eyrun fylltust af vatni. Það er alveg ótrúlegt hvað það er miklu auðveldara að hugsa í þessu ástandi. Þær hugsanir urðu nú ekki margar þar sem ég varð að hverfa aftur uppá yfirborðið þegar ég hafði þrýst síðasta loftinu úr lungunum.

Gærdagurinn var æði :D Þrátt fyrir lúnar lappir þá get ég ekki annað en litið til baka með hlýju í hjartanu mínu. Minningin hefst klukkan fimm umræddan sunnudag. Sögustund plús hopp og skopp plús hlaup hornanna á milli plús lítil krakkakríli með ómandi hlátrasköll allt í kringum sig, sama sem barnastund í gær. Orkuskot beint í æð! Eftir slíkan hamagang lá leiðin upp á efri hæðina í undirbúning fyrir tónleikana stórmögnuðu sem KRUNG-hópurinn stóð fyrir í fjármögnunarskyni fyrir Afríkuferðina okkar í sumar, JEI!! Þetta gekk svo vel og allir voru yfir sig ánægðir með kvöldið. Ég var á fleygiferð allt kvöldið, þeyttist með diska, glös, kaffi og kökur um eldhúsið og húsakynninn. Þetta var mikil upplifun og pakkaði hópnum án efa meira saman. Atriðin á tónleikunum sjálfum voru alveg meiriháttar og mun þetta kvöld seint gleymast. Takk fyrir mig!!

Greyið gróðurinn gerir sér enga grein fyrir hrekkjum veðurfars hér á Íslandi. Kapphlaupið hefur þegar hafist í rabbabarabeðinu í garðinum og mér sýnist flýtirinn ekki vera síðri á mörgum hverjum trjágreinunum hér og þar. Snjór framtíðar fellur nú af himnum ofan og verður á sama andartaki snjór fortíðar, hvernig sem á það er litið. Prófaðu að breiða út faðminn á móti deginum á hverjum morgni. Það gerir lífið svo miklu léttara.

Vertu þú sjálf/ur ;)

07.03.2006 þriðjudagur

Texti sem veit ekki hvað hann vill vera.

Í hjarta mínu er endurómur af andartaki, mynd af kveðjustund sem máluð er á minningu. Tómleikatilfinningin sem greip um sig í síðustu viku og festi rætur í sál minni víkur smám saman fyrir hafsjó mynda og stunda sem munu ávallt eiga sérstakan stað í hjarta mínu. Stundum tel ég sjálfri mér trú um að þetta hafi ekki gerst, að Didda frænka muni koma gangandi út úr stofunni með alla sína elsku og hlýju og bjóða mig velkomna. En tjaldið hefur loks verið dregið fyrir í leikhúsi blekkingarinnar. Með tár á hvarmi fékk ég að sjá hana í síðasta skipti og kveðja í gær. Án efa ein erfiðasta stund lífs míns. Það var sem heimurinn syrgði með okkur því þunglamalegir droparnir hrundu niður eins og grjót, vindurinn reif í fötin okkar, trén hentust til og frá og jörðin skalf. En ég sætti mig samt við þetta. Hún er hjá Jesú á besta stað í heimi. Ég sé hana fyrir mér hlæjandi og dansandi á víðáttumiklu engi, haldandi í hönd Jesú og tínandi blóm á himnum. Ég tek staf minn í hönd og held áfram ferðinni með von í hjarta.

Um helgina upplifði ég dálítið stórkostlegt. Ég var stödd fyrir utan bæinn að nóttu til. Þar blasti við mér himingeimurinn í allri sinni dýrð. Mig langaði mest að henda mér í grasið, halda niðrí mér andanum og ekki hreyfa mig svo þetta málverk myndi ekki eyðileggjast og hverfa.

Stjörnurnar voru svo fallegar. Tónlist sköpunar Guðs umlukti mig alla og lék á fiðlur fegurðarinnar þar sem ég var, furðulostin. Þegar ég lokaði augunum í myrkrinu og útilokaði raddir fólksins í kringum mig þá leið mér eins og ég stæði í flæðarmáli úthafsins þar sem brimið faðmar svarta klettana á báðar hendur. Þetta var ein af þeim stundum sem ég vildi óska að það yxi á mér myndavél, tiltæk til notkunar.

Ég lagðist á gólfið þegar ég kom heim og hugurinn fór í verkfall.